WorldWideScience

Sample records for wykrytych guzow nadnerczy

  1. The place of mammography and sonomammography in the diagnosis of breast tumor phyllodes; Miejsce mammografii i sonomammografii w diagnostyce guzow lisciastych sutka

    Energy Technology Data Exchange (ETDEWEB)

    Kabula, S.; Sujkowska, R.; Burzynska-Makuch, M.; Szabo-Moskal, J.; Boron, Z.; Czechowicz, W. [Akademia Medyczna, Bydgoszcz (Poland)

    1994-12-31

    4000 women were examined. Clinical, mammographic and sonomammographic findings suggesting breast tumor phyllodes were found in 20 of them (0.5%). In histopathological examination 14 of them were estimated as benign tumor, 2 as a border form and 4 as a malignant. Our analysis has showed that clinical, mammographic and sonomammographic features can suggest the diagnosis of tumor phyllodes, but its character can be defined only in histopathological examination. (author). 14 refs, 4 figs, 1 tab.

  2. Jak różnicować wymioty u noworodków i niemowląt? Część IV. Metaboliczne, endokrynologiczne i sercowo-naczyniowe przyczyny wymiotów

    Directory of Open Access Journals (Sweden)

    Zbigniew Krenc

    2014-03-01

    Full Text Available Wymioty u niemowląt są często obserwowanym objawem chorobowym, o bardzo zróżnicowanym podłożu patogenetycznym. Do rzadkich przyczyn wymiotów w tej grupie wiekowej należą choroby metaboliczne i endokrynologiczne, a wyjątkowo także schorzenia układu sercowo-naczyniowego. Do chorób metabolicznych przebiegających ze zwracaniem pokarmu należą zaburzenia metabolizmu białek, m.in. fenyloketonuria, leucynoza, zaburzenia cyklu mocznikowego i kwasice organiczne. Wymioty w zaburzeniach metabolizmu węglowodanów, takie jak galaktozemia czy fruktozemia, mają bezpośredni związek z wprowadzeniem do posiłków źle tolerowanych cukrów. Chociaż objawy ze strony przewodu pokarmowego rzadko towarzyszą defektom metabolizmu tłuszczów, to mogą pojawiać się w niektórych przypadkach wrodzonych zaburzeń beta-oksydacji kwasów tłuszczowych oraz w zespole Smitha-Lemliego-Opitza. W diagnostyce wymiotów u niemowląt należy także uwzględnić przyczyny jatrogenne, np. hiperkalcemię spowodowaną zatruciem witaminą D3. Wśród endokrynologicznych czynników zwracania pokarmu u niemowląt na pierwszy plan wysuwają się choroby występujące pod wspólną nazwą zespołu utraty soli, w tym wrodzony przerost kory nadnerczy, najczęściej wywoływany niedoborem 21-hydroksylazy. Do bardzo rzadkich przyczyn wymiotów u najmłodszych dzieci należą choroby układu sercowo-naczyniowego związane z uszkodzeniem miokardium (zawał serca, zapalenie mięśnia sercowego. Z kolei anomalie anatomiczne wielkich pni tętniczych wraz z ich odgałęzieniami (pierścienie naczyniowe mogą powodować zaburzenia połykania oraz wymioty w wyniku ucisku na przełyk. Także w obrazie klinicznym nagłego stanu nadciśnieniowego, rozwijającego się u niemowląt w przebiegu chorób naczyniowo-nerkowych, uszkodzenia miąższu nerek czy koarktacji aorty, mogą dominować nudności i wymioty.

  3. Kiedy specjalista z zakresu zdrowia psychicznego spotyka się z przemocą – rozpoznawanie i zgłaszanie krzywdzenia dziecka

    Directory of Open Access Journals (Sweden)

    Krzysztof Szwajca

    2014-06-01

    Full Text Available Specjaliści pracujący z dziećmi i rodzinami z reguły nie mają wątpliwości, że dzieciom krzywdzonym w rodzinie należy pomagać. Ale między deklaracjami pomocy a praktyką istnieje przepaść. Krzywdzenie w rodzinie jest rozpoznawane i zgłaszane (systemom ochrony dzieci, sądom rodzinnym czy organom ścigania stosunkowo rzadko. W Polsce – ekstremalnie rzadko. Wskaźniki oficjalnie odnotowanej przemocy wobec dzieci od lat utrzymują się na bardzo niskim poziomie. Tymczasem rozpoznanie krzywdzenia, które nie powoduje uruchomienia systemowego, skoordynowanego działania, a pomoc ogranicza się do wsparcia psychologicznego udzielanego maltretowanemu dziecku, nie przerywa krzywdzenia i nie może być skuteczne. Dziecko (niezależnie od wieku nie potrafi skutecznie przeciwstawić się przemocy. Specjaliści z zakresu zdrowia psychicznego zbyt rzadko uwzględniają kwestię krzywdzenia wewnątrzrodzinnego w swojej pracy klinicznej. Diagnoza krzywdzenia nie jest łatwa. Wymaga specjalistycznej wiedzy, interpretacji faktów często z różnych obszarów – zachowania dziecka, jego dolegliwości somatycznych, problemów emocjonalnych, zachowań i wyjaśnień opiekuna. Standardowy wywiad psychiatryczny nie jest wystarczająco czułym narzędziem do identyfikacji krzywdzenia. W artykule omówiono najpoważniejsze trudności diagnostyczne. Porównano także powstający w Polsce system ochrony dziecka do modelu amerykańskiego, opartego na agencjach ochrony dziecka. W Polsce nie dokonał się jeszcze proces, który w krajach Zachodu miał miejsce w latach osiemdziesiątych XX wieku – wzrostu społecznej wrażliwości, zmiany patrzenia na zjawiska przemocy przez specjalistów i poważnego wzrostu wykrytych przypadków krzywdzenia.

  4. Regresja zmian skórnych w przebiegu stwardnienia guzowatego u chorej po przeszczepieniu nerki leczonej rapamycyną – opis przypadku i przegląd piśmiennictwa

    Directory of Open Access Journals (Sweden)

    Joanna Renczyńska-Matysko

    2011-04-01

    Full Text Available Wprowadzenie: Stwardnienie guzowate (ang. tuberous sclerosis complex– TSC, choroba Bourneville’a-Pringle’a jest rzadką chorobą należącądo grupy fakomatoz, charakteryzującą się zajęciem skóry, układu nerwowego,narządu wzroku i narządów wewnętrznych. Choroba ta jestzaburzeniem genetycznym powodowanym przez mutacje genów TSC1i TSC2. Produkty tych genów, hamartyna i tuberyna, tworzą komplekshamujący białko mTOR pełniące kluczową rolę w kontroli cyklukomórkowego. Mutacje w genach TSC prowadzą do ciągłej aktywacjiszlaku mTOR, powodując niekontrolowaną proliferację, różnicowanieoraz migrację komórek, czego konsekwencją jest powstawanie malformacjiw wielu narządach. Istotne dla diagnozy stwardnienia guzowategojest badanie dermatologiczne, ponieważ istnieje możliwość rozpoznaniachoroby Bourneville’a-Pringle’a jedynie na podstawie objawówskórnych, które należą do jej kryteriów diagnostycznych. Plamy hipopigmentacyjne,naczyniakowłókniaki, płaskie włókniaki na czole,włókniaki okołopaznokciowe, skóra szagrynowa, znamiona bezbarwnetypu „confetti”, ubytki w szkliwie zębów, włókniaki dziąseł – to najczęstszeobjawy stwardnienia guzowatego. Cel pracy: Przedstawienie regresji zmian skórnych u chorej na stwardnienieguzowate po zastosowaniu rapamycyny jako elementu immunosupresjipo transplantacji nerki. Opis przypadku: Chora 49-letnia ze stwardnieniem guzowatym rozpoznanymw 1988 r. zgłosiła się na Oddział Dermatologii w styczniu2010 r. Pacjentka miała następujące objawy skórne charakterystycznedla TSC: naczyniakowłókniaki, skórę szagrynową, plamy hipopigmentacyjne,guzki Koenena i zmiany skórne typu „confetti”. U kobiety jużw niemowlęctwie obserwowano napady padaczkowe. W 1993 rokuw badaniu metodą tomografii komputerowej (CT zdiagnozowanoobustronne naczyniakotłuszczaki nerek, które doprowadziły doobustronnej niewydolności nerek, a w konsekwencji do

  5. Choroba Bourneville’a-Pringle’a – opis przypadku

    Directory of Open Access Journals (Sweden)

    Przemysław Dyrla

    2008-10-01

    Full Text Available Stwardnienie guzowate (tuberous sclerosis complex, TSC, nazywane chorobą Bourneville’a-Pringle’a to wielonarządowa choroba uwarunkowana genetycznie, związana z upośledzeniem umysłowym i padaczką. Spotykane jest we wszystkich grupach etnicznych i rasowych, jednakowo często u obojga płci. Szacuje się, że wystę- puje u około 2 milionów osób na świecie. Zmienność obrazu klinicznego w stwardnieniu guzowatym jest bardzo duża. Wiele objawów pojawia się wraz z rozwojem dziecka. Zmiany dotyczą głównie skóry oraz układu nerwowego, a także gałek ocznych, serca, nerek, wątroby i jelit. Mogą przyjmować postać torbieli i guzów wykazujących nierzadko tendencję do transformacji w nowotwory złośliwe. Pod względem histopatologicznym są to włókniaki, tłuszczaki, mięśniaki, naczyniakotłuszczakomięśniaki. Poszczególne zmiany narządowe z reguły nie wymagają potwierdzenia histopatologicznego. Diagnoza TSC standardowo stawiana jest na podstawie zmienionych kryteriów Gomeza ustalonych na TSC Consensus Conference w Annapolis w 1998 roku. Rozpoznanie TSC uważa się za ostateczne, gdy spełnione są dwa większe kryteria albo jedno większe i dwa mniejsze. Nie ma patognomonicznych dla TSC objawów, co oznacza, że diagnoza musi uwzględniać liczne objawy, często nieuchwytne w niespecjalistycznym badaniu lekarskim. W rozpoznaniu konieczne są współpraca wielu specjalistów oraz wykonanie badań wielokierunkowych (badanie dermatologiczne, neurologiczne, okulistyczne, kardiologiczne, badania endoskopowe, badania obrazowe – USG, TK, MRI, PET-CT. Kluczowe jest dokładne zebranie wywiadu rodzinnego i nierzadko przebadanie pozostałych członków rodziny. Leczenie chorych ze stwardnieniem guzowatym jest objawowe i polega na chirurgicznym usuwaniu guzów złośliwych i podawaniu leków przeciwpadaczkowych. Zalecenia terapeutyczne dla poszczególnych zmian narządowych wymagają indywidualnego rozpatrzenia. W pracy om