WorldWideScience

Sample records for radykalnego leczenia napromienianiem

  1. Chirurgiczne metody leczenia padaczki

    Directory of Open Access Journals (Sweden)

    Beata Kaczorowska

    2012-11-01

    Full Text Available U około 6–10% chorych z padaczką, u których stosowano różne kombinacje leków przeciwpadaczkowych, mimo systematycznego leczenia nadal występują napady. Są to chorzy z tzw. padaczką lekooporną. Autorzy przedstawiają możliwości chirurgicznego leczenia takich osób. Potencjalnymi kandydatami do takiego leczenia padaczki są też chorzy z napadami częściowymi prostymi z precyzyjnie określonym ogniskiem padaczkorodnym, którego usunięcie jest możliwe i nie spowoduje powstania u pacjenta tzw. ubytków neurologicznych. W pracy omówiono techniki diagnostyczne pozwalające zlokalizować ognisko padaczkowe w mózgu (EEG z możliwościami długotrwałego monitorowania: Holter, wideometria, telemetria; cyfrowe EEG: rezonans magnetyczny, SPECT, PET, elektrokortykografia. Przedstawiono także rodzaje zabiegów neurochirurgicznych wykonywanych w celu leczenia padaczki: zabiegi resekcyjne (lobektomia, lezjonektomia, hemisferektomia, rozległa resekcja wielopłatowa, zabiegi rozłączeniowe (kallozotomia oraz zabiegi neurostymulacyjne (stymulacja nerwu błędnego, głęboka stymulacja mózgu. Autorzy uważają, że w pewnych określonych przypadkach chorych z padaczką niepoddającą się leczeniu farmakologicznemu są to skuteczne metody leczenia.

  2. Kardiologiczne powikłania leczenia klozapiną

    Directory of Open Access Journals (Sweden)

    Piotr Wierzbiński

    2015-07-01

    Full Text Available Klozapina jest efektywnym lekiem przeciwpsychotycznym wprowadzanym w przypadkach schizofrenii lekoopornej. Stosowaniu klozapiny mogą towarzyszyć liczne działania niepożądane. Najczęściej opisuje się powikłania hematologiczne: neutropenię i agranulocytozę. Powikłania kardiologiczne są rzadkie, uważa się jednak, że częstość ich występowania jest niedoszacowana. Z tego względu klozapinę można włączyć jedynie po wykluczeniu chorób serca i zaburzeń rytmu na podstawie kompletnego wywiadu, pełnego badania przedmiotowego i elektrokardiogramu. Zapalenie mięśnia sercowego i kardiomiopatia są poważnymi powikłaniami stosowania klozapiny, potencjalnie zagrażającymi życiu pacjenta. Mechanizm powstawania tych zaburzeń nie jest do końca jasny, uznaje się, że wynikają one z nadwrażliwości na lek w wyniku reakcji alergicznej typu I zależnej od IgE. Symptomy są często niecharakterystyczne, mało specyficzne, mogą przypominać objawy grypopodobne. Najczęściej pojawiają się gorączka, suchy kaszel, bóle w klatce piersiowej i leukocytoza. Trzeba zwracać baczną uwagę na tachykardię spoczynkową, przede wszystkim w pierwszych dwóch miesiącach leczenia. Monitorowanie pacjenta pod kątem powikłań kardiologicznych w pierwszych miesiącach stosowania leku pozwala na wczesne rozpoznanie nieprawidłowości i uniknięcie poważnych następstw. W przypadku podejrzenia zapalenia mięśnia sercowego i kardiomiopatii klozapinę należy odstawić. Wszelkie nieprawidłowości w badaniu elektrokardiograficznym powinno się konsultować z kardiologiem. Jeśli wystąpią zapalenie mięśnia sercowego lub kardiomiopatia związana ze stosowaniem klozapiny, z uwagi na duże ryzyko kolejnych powikłań nie zaleca się ponownego włączania leku.

  3. Uwarunkowania zaburzeń poznawczych powstających wskutek leczenia onkologicznego i wybrane sposoby terapii kognitywnej

    Directory of Open Access Journals (Sweden)

    Magdalena Bury

    2015-04-01

    Full Text Available Jak wynika z aktualnych danych empirycznych, sytuację pacjenta cierpiącego na nowotwór mogą dodatkowo utrudniać współwystępujące zaburzenia poznawcze pojawiające się wskutek leczenia onkologicznego; zaburzenia te określa się jako chemobrain. Rezultaty badań są bardzo zróżnicowane – zarówno w zakresie powszechności zaburzeń poznawczych, ich nasilenia czy czasu trwania, jak i w zakresie czynników determinujących lub modyfikujących objawy dotyczące procesów poznawczych. Do mechanizmów bezpośrednio wpływających nawystąpienie zaburzeń poznawczych zalicza się czynniki neurotoksyczne, stres oksydacyjny, uszkodzenie DNA, zmiany hormonalne, dysregulację immunologiczną, zmiany naczyniowe ośrodkowego układu nerwowego, predyspozycje genetyczne. Pośrednio na powstawanie zaburzeń oddziałują natomiast mutacje genetyczne, cytokiny prozapalne, zespoły paranowotworowe, rodzaj leczenia, polimorfizm genetyczny, reaktywność immunologiczna, dieta, poziom hormonów i wcześniejsze zasoby poznawcze chorego. Celem artykułu jest analiza wyników badań wyjaśniających zróżnicowane skutki poznawcze leczenia onkologicznego, ze szczególnym uwzględnieniem dysregulacji poziomu cytokin – mającej, jak się wydaje, istotny udział wpatogenezie objawów chemobrain. Omówiono także kilka podejść terapeutycznych wspomagających codzienne funkcjonowanie poznawcze pacjentów onkologicznych: trening MAAT (Memory and Attention Adaptation Training, metodę CBMEM (Cognitive-Behavioral Model of Everyday Memory, ćwiczenia C-Car and Strategy Training, metodę redukcji stresu MSBR (Mindfulness-Based Stress Reduction i polski system RehaCom. Wszystkie wymienione propozycje mają na celu usprawnianie wybranych funkcji, takich jak uwaga albo pamięć, wzrost samoświadomości deficytów i poprawę samokontroli.

  4. Zatrucie tlenkiem węgla – drogi narażenia, obraz kliniczny, metody leczenia = Carbon monoxide poisoning, routes of exposure, clinical manifestation, treatment

    OpenAIRE

    Sowa, Magdalena; Winnicki, Andrzej; Wójcik, Kamil; Tarkowski, Michał; Gnatowski, Tomasz

    2015-01-01

    Sowa Magdalena, Winnicki Andrzej, Wójcik Kamil, Tarkowski Michał, Gnatowski Tomasz. Zatrucie tlenkiem węgla – drogi narażenia, obraz kliniczny, metody leczenia = Carbon monoxide poisoning, routes of exposure, clinical manifestation, treatment. Journal of Education, Health and Sport. 2015;5(4):345-354. ISSN 2391-8306. DOI: 10.5281/zenodo.17251 http://ojs.ukw.edu.pl/index.php/johs/article/view/2015%3B5%284%29%3A345-354 https://pbn.nauka.gov.pl/works/556252 http://dx.doi...

  5. Znaczenie badań farmakogenetycznych w efektywności leczenia metotreksatem chorych na reumatoidalne zapalenie stawów (część 1

    Directory of Open Access Journals (Sweden)

    Jerzy Świerkot

    2011-01-01

    Full Text Available Metotreksat (MTX jest nadal złotym standardem w leczeniu RZS i jest stosowany na świecie u ponad 0,5 mln chorych na RZS. Obecnie dużą nadzieję wiąże się z indywidualizacją leczenia chorych na RZS. Oprócz czynników klinicznych pomocna w jej ustaleniu może być predyspozycja genetyczna. Polimorfizm genów biorących udział w metabolizmie MTX może wpływać na jego skuteczność i częstość występowania działań niepożądanych. Badania farmakogenetyczne mogą się przyczynić do skuteczniejszej indywidualizacji leczenia chorych na RZS. Istnieje wiele potencjalnych enzymów i białek transportujących występujących w postaciach polimorficznych, które biorą udział w transporcie MTX do komórki, jego metabolizmie i wydalaniu z komórki. Obecnie próbuje się określić przydatność badań polimorfizmów genów do oceny skuteczności leczenia i występowania potencjalnych działań niepożądanych biorąc pod uwagę analizę farmakoekonomiczną. Istnieje szansa, że w przyszłości dzięki indywidualizacji terapii będziemy mogli dostosowywać leczenie (rodzaj leku, dawka leku, droga podania do danego molekularnego podtypu choroby oraz genotypu chorego. Chorzy, u których występują niekorzystne polimorfizmy mogliby być leczeni innymi LMPCH lub już od początku wdrożono by terapię kombinowaną, a w razie niepowodzenia leczenie biologiczne. Chorzy z określonym typem polimorfizmu wymagaliby częstszej kontroli reumatologicznej oceniającej skuteczność i bezpieczeństwo leczenia. Należy jednak pamiętać, że predyspozycje genetyczne są tylko jednymi z czynników wpływających na różnice podczas farmakoterapii u poszczególnych chorych.

  6. Brak skuteczności leczenia zespołów bólowych kręgosłupa za pomocą laseroterapii i fali ultradźwiękowej = Lack of efficacy of laser therapy and ultrasound for low back pain

    OpenAIRE

    2016-01-01

    Kocjan Janusz. Brak skuteczności leczenia zespołów bólowych kręgosłupa za pomocą laseroterapii i fali ultradźwiękowej = Lack of efficacy of laser therapy and ultrasound for low back pain. Journal of Education, Health and Sport. 2016;6(9):323-332. eISSN 2391-8306. DOI http://dx.doi.org/10.5281/zenodo.61876 http://ojs.ukw.edu.pl/index.php/johs/article/view/3805       The journal has had 7 points in Ministry of Science and Higher Education paramet...

  7. Przegląd metody leczenia i najczęstszych przyczyn amputacji otwartych i zamkniętych w obrębie kończyny górnej = Review of the methods of treatment and the most common causes of open and closed amputations within areas upper extremity

    OpenAIRE

    Pietkun, Katarzyna; Siminska, Joanna; Stocka, Joanna; Ogurkowski, Karol; Hagner, Wojciech; Nowacka, Krystyna

    2015-01-01

    Pietkun Katarzyna, Siminska Joanna, Stocka Joanna, Ogurkowski Karol, Hagner Wojciech, Nowacka Krystyna. Przegląd metody leczenia  i najczęstszych przyczyn amputacji otwartych i zamkniętych w obrębie kończyny górnej = Review of the methods of treatment and the most common causes of open and closed amputations within areas upper extremity. Journal of Education, Health and Sport. 2015;5(3):311-324. ISSN 2391-8306. DOI: 10.5281/zenodo.16770 http://ojs.ukw.edu.pl/index.php/johs/art...

  8. Zaburzenia hazardowe – rozpowszechnienie, oferta terapeutyczna, dostępność leczenia i predyktory podjęcia leczenia. Przegląd literatury

    Directory of Open Access Journals (Sweden)

    Łukasz Wieczorek

    2015-03-01

    Results: The legalisation of gambling contributed to a growth in the social acceptance for this type of behaviour. Gambling disorders are often associated with mental disorders (mood, neurotic and personality disorders, and psychoactive substance dependence. The vast majority of gamblers do not seek treatment and about one third of them recover without professional help. Among those who decided on treatment, participation in the Gamblers Anonymous meetings is the most preferred form. Cognitive behavioural therapy, brief interventions and controlled gambling are effective forms of treatment as confirmed by evaluation studies. Gamblers decide to take treatment mainly for economic reasons or because of concerns about their mental and physical health. Barriers to treatment are primarily gamblers’ beliefs that they can solve their problems themselves, shame, fear of stigma, lack of information on what the treatment is and doubts about its effectiveness and quality.

  9. Przyczyny niepowodzeń leczenia chorych na raka trzonu macicy poddanych pooperacyjnej radioterapii

    Directory of Open Access Journals (Sweden)

    Michał Spych

    2010-02-01

    Full Text Available Introduction: The treatment of choice for patients with early clinical stage uterine cancer is surgical intervention.In complementary treatment in standard use is radiotherapy (teletherapy and brachytherapy. In case of onset of disease recurrence, salvage treatment frequently proves ineffective, which is connected with a highpercent of deaths in this group of patients. The aim was to evaluate the causes of treatment failure in patients with endometrial cancer treated withpostoperative radiotherapy. Material and methods: Twenty-eight patients aged between 49 and 84 years were enrolled in the study,in whom for the period from 2002 until 2004 postoperative radiotherapy was applied, and in whom during theperiod of five years after treatment termination disease recurrence was observed. Results: In the analyzed group of patients the 2- and 4-year disease-free survival (DFS was 41% and 11%respectively. The 2- and 5-year overall survival (OS was 67% and 13%. Locoregional failures occurred in 5 (17.7%patients. Distant metastases were detected in 15 (63.6% patients. In 8 (28.6% patients, distant metastases occurredsimultaneously with local relapse. Neither of the treatment methods after disease recurrence significantlyextended the survival of patients (p = 0.82. Patients’ age was the sole prognostic factor which has a statisticallysignificant impact on DFS. On the other hand an adverse affect on overall survival was demonstrated for thevariable of the time of disease recurrence. In the group of patients in whom the recurrence was demonstratedearlier than 6 months after treatment termination the OS was significantly shorter (p = 0.001. Conclusions: Distant metastases are the main cause of failures of patients’ treatment for endometrioidendometrial cancer. Neither of the treatment methods after disease recurrence significantly extended the survivalof patients. Shorter time to disease recurrence is a negative prognostic factor with reference to overallsurvival.

  10. Przedwczesne oddzielenie łożyska – czy istnieje alternatywa leczenia w II trymestrze ciąży?

    Directory of Open Access Journals (Sweden)

    Grzegorz Raba

    2010-08-01

    Full Text Available Objective: To present an original therapeutic method for placental abruption in the second trimester of gestationusing hysterotomy with evacuation of a deciduous-placental haematoma. Material: Two pregnant women with placental abruption requiring delivery (24th and 23rd week of gestation,respectively. Method: Incision of the uterus with evacuation of a deciduous-placental haematoma. Results: Intrauterine continuation of pregnancy until maturity of the foetuses. Conclusion: Hysterotomy with evacuation of a deciduous-placental haematoma made it possible to continuepregnancy and avoid the necessity of immediate delivery by caesarean section.

  11. Pathogenesis of rhinosinusitis and endonasal microsurgery; Patogeneza schorzen zapalnych zatok przynosowych i mozliwosci leczenia wewnatrznosowa technika mikrochirurgiczna

    Energy Technology Data Exchange (ETDEWEB)

    Wielgosz, R.; Mroczkowski, E. [A. Krupp Hospital, Essen (Germany)

    1994-12-31

    The functional microsurgery of the nose has been carried out with help of microscope since 1958 by H. Hermann. The authors described the importance of mucociliary system and lateral nasal wall for pathogenesis and diagnosis of recurring and chronic rhinosinusitis. By the means of nasal endoscopy and polytomography the infection foci can be exactly localized. The list of indications corresponds to our actual concept. (author)

  12. A new role of people suffering from mental illnessesin treatment and recovery [Nowe role osób chorujących psychicznie w procesie leczenia i zdrowienia

    Directory of Open Access Journals (Sweden)

    Cechnicki, Andrzej

    2012-12-01

    Full Text Available In many countries there is a growing awareness of the significance of mutual help among patients suffering from mental illnesses. Such acts provide benefits in terms of a sense of greater activity, self-dependance, it empowers and restores the feeling of influence over one’s own and the other’s fate. It is a path facilitating the process of recovery. In the last twenty years, the new role of patients in the humanisation of the treatment process in psychiatry was most fully expressed by the creation of independent non-governmental organisations. Those organisations took mutual aid activities, participation in self-education, in the therapeutic process and recently, in scientific research as their main goals. In Poland, an independent movement of patients has been growing since 2003, firstly as an organisation of people suffering from mental illnesses, named as the “Open the doors” Association in Kraków. The authors, in a joint voice, describe the history, various activities and the significance of this movement, expressing a conviction that the time has come in Poland to formulate a long-term programme of promoting activities which support the process of empowerment and recovery in psychiatric and social institutions. They share the opinion, that the time for radical changes in Polish psychiatry has come with the implementation of the National Program of Mental Health Care. The time for patients to take over more responsibility and for us all to cooperate.

  13. Przegląd interwencji w polekowym przyroście masy ciała podczas leczenia klozapiną

    Directory of Open Access Journals (Sweden)

    Anna Emilia Urban

    2015-07-01

    Full Text Available Cel i  metody: Klozapina to  atypowy lek przeciwpsychotyczny, stosowany z  wyboru w  schizofrenii lekoopornej. Z przyjmowaniem klozapiny wiąże się prawdopodobieństwo wystąpienia działań niepożądanych w postaci zaburzeń obrazu krwi oraz zaburzeń sercowo-naczyniowych i metabolicznych, takich jak insulinooporność i zaburzenia profilu lipidowego, a  także przyrost masy ciała. Celem niniejszego opracowania jest przegląd badań dotyczących metod (zarówno farmakologicznych, jak i niefarmakologicznych przeciwdziałania przyrostowi masy ciała indukowanemu klozapiną. Wzięto pod uwagę leki przeciwpsychotyczne i inne psychotropowe oraz te regulujące metabolizm i zmniejszające apetyt; poświęconą im część pracy oparto na badaniach grup chorych leczonych klozapiną (informacje z medycznych baz danych. Spośród interwencji niefarmakologicznych na przykładzie kilku grup pacjentów analizowano psychoterapię poznawczo-behawioralną, poradnictwo dietetyczne i programy ćwiczeń fizycznych. Wyniki: Skutecznymi lekami okazały się aripiprazol, topiramat, fluwoksamina i metformina, a u mężczyzn także orlistat. Wykazano przewagę terapii poznawczo-behawioralnej nad wyłączną krótką edukacją żywieniową. Skuteczność interwencji farmakologicznych, psychoterapeutycznych i dietetycznych jest jednak niewystarczająca, gdyż tylko w niewielkim stopniu równoważy przyrost masy ciała. Wnioski: Podjęcie każdej interwencji farmakologicznej powinno zostać rozważone indywidualnie – w kontekście korzyści i działań niepożądanych. Metody niefarmakologiczne, niezależnie od efektu, są polecane w każdym przypadku. Praktyka kliniczna wskazuje na potrzebę przeprowadzenia większej liczby badań i ustalenia algorytmów postępowania związanych z zapobieganiem nadmiernemu przyrostowi masy ciała u osób leczonych klozapiną.

  14. Clinical analysis of safety and effectiveness of electroconvulsive therapy [Analiza kliniczna skuteczności i bezpieczeństwa leczenia elektrowstrząsowego

    Directory of Open Access Journals (Sweden)

    Dąbrowski, Marek

    2012-06-01

    Full Text Available Aim. The aim of the study was to assess efficacy and safety of electroconvulsive therapy. Methods. 43 patients included into the study were hospitalised in The Institute of Psychiatry and Neurology and received all together over 400 bilateral electroconvulsive procedures. Most of the patients (N=25 were qualified for electroconvulsive therapy due to treatment resistant depression (58.1%. Six patients: 2 with catatonia and 4 with depression had life saving indications for electroconvulsive therapy. Three patients (7% were excluded from electroconvulsive therapy, following 1 or 2 electroconvulsive procedures. Forty patients continued electroconvulsive therapy. Results. There were no complications and serious adverse events in patients who continued electroconvulsive therapy. Generally, electroconvulsive therapy was well tolerated and treatment had been cut down in only one case due to adverse events and high risk related to the procedure. Transient cardiac arrhythmias (10% of patients were the most often occurring adverse events and patients (35% mostly reported headaches. We observed remission in 22 patients (58% and improvement in 14 patients (35% following electroconvulsive treatment. Only 4 patients (10% had no benefit after a series of electroconvulsive procedures. Electroconvulsive treatment was most effective in patients with catatonia (80% patients had full recovery and in depressive patients with bipolar disorder (73% patients had full recovery. Conclusion. Electroconvulsive procedures were safe and effective. Electroconvulsive treatment was most effective in catatonic patients with schizophrenia and in depressive patients with bipolar disorder.

  15. The results of combined therapy malignant neoplasms of maxillary sinus at Oncology Center in Poznan; Ocena wynikow leczenia skojarzonego chorych na nowotwory zlosliwe zatoki szczekowej w materiale Wielkopolskiego Centrum Onkologii

    Energy Technology Data Exchange (ETDEWEB)

    Adamiak, E.; Cerkaska-Gluszak, B.; Gorny, A. [Wielkopolskie Centrum Onkologii im. M. Sklodowskiej-Curie, Poznan, (Poland)

    1994-12-31

    Between 1985-1989 22 patients with malignant neoplasma maxillary sinus have been treated. At the first stage the surgical resection of maxilla was performed. Most of the patients (77%) had histopathological diagnosis of carcinoma planoepitheliale, 13% carcinoma solidum and 4% carcinoma adenoides cysticum. All patients had adjuvant therapy by Co-60 irradiation. Single fraction dose of 2 Gy/T 5 times a week up to total dose of 60-70 Gy/T has been applied. In the follow-up period of minimum 36 months the free-symptoms survival rate of 18%. (author) 5 refs, 3 tabs, 1 fig

  16. Stygmatyzacja osób uzależnionych od alkoholu oraz systemu leczenia uzależnień w Warszawie i w społeczności lokalnej

    Directory of Open Access Journals (Sweden)

    Łukasz Wieczorek

    2015-06-01

    Results: In the respondents’ opinion, alcohol dependent persons are stigmatised. The discrediting attributes are alcohol drinking, maintaining abstinence and alcohol treatment in outpatient clinic. The general image of alcoholics consists in low social and financial status, neglected appearance and lifestyle. Taking treatment is the last resort, because it is the moment that the label alcoholic adheres to a drinker. It is strengthened by the therapist who diagnoses alcohol addiction. Despite attempts to correct the stigma through therapy and changes in lifestyle, the general image of alcoholics does not change. This label remains even after the end of treatment. Patients fear that disclosure of treatment will label their families. In the opinion of therapists, the stigma also affects the workers of the outpatient clinics as employees of worse category institutions. The neglect of the addiction treatment sector is a clear manifestation of this labelling.

  17. Results of combined (chemotherapy and radiotherapy) treatment of testicular seminoma stage 2B and 2C; Ocena wynikow skojarzonego leczenia chorych na nasieniaki jadra w 2. stopniu klinicznego zaawansowania

    Energy Technology Data Exchange (ETDEWEB)

    Skoneczna, I.; Madej, G.; Rogowski, W.; Sieczych, A.; Laszczewska, W. [Centrum Onkologii, Instytut im. M. Sklodowskiej-Curie, Warsaw (Poland)

    1994-12-31

    Between 1985 and 1992 in the Center of Oncology in Warsaw 41 patients with bulky stage 2. testicular seminoma were treated with combination of chemotherapy and radiotherapy. The standard treatment consisted of there courses of PVB or BEP chemotherapy and radiotherapy (30 Gy/tumor). Disease free 35-months survival was 89.7%. There were 4 death, 3 of them due to malignancy (7.7%). No serious complications occurred during chemotherapy. The following radiotherapy was well tolerated. (author). 22 refs, 4 tabs.

  18. Results of treatment of laryngeal cancer based on 11 years material of the Babinski Regional Hospital in Wroclaw; Podsumowanie wynikow leczenia chorych na raka krtani w 11-letnim materiale Oddzialu Laryngologicznego Wojewodzkiego Szpitala Zespolonego im J. Babinskiego

    Energy Technology Data Exchange (ETDEWEB)

    Gul, E.; Rowinska, E.; Lewandowski, A.; Pres, K.; Delikat, D.; Turek, W. [Oddzial Laryngologiczny, Wojewodzki Szpital Zespolony im J. Babinskiego, Wroclaw (Poland)

    1994-12-31

    The treatment results of patients with laryngeal cancer have been presented on the ground of an 11-year material (1982-1992). In the analysis age, sex, occupation, place of living and tobacco smoking have been taken into consideration. Clinical condition has been evaluated regarding the stage of advancement and localization. the ways and results of treatment have been discussed. (author)

  19. Jakość życia kobiet ze szczególnym uwzględnieniem życia seksualnego w trakcie leczenia i po leczeniu z powodu raka piersi – przegląd piśmiennictwa

    Directory of Open Access Journals (Sweden)

    Justyna Chałubińska

    2010-06-01

    Full Text Available The definition of quality of life is derived from the WHO’s general definition of health and reflects copingwith normal stress, productive work and social functioning. Assessing quality of life in clinical trials is of crucialimportance. Implications of medical interventions have to be evaluated not only in terms of hard endpoints (e.g.death, overall survival etc. but also soft ones like for instance sexual functioning. The importance of assessingquality of life is sometimes underestimated in clinical trials and in everyday clinical practice.The purpose was a survey of current literature in the field of quality of life in breast cancer patients andsurvivors. The authors paid special attention to the sexual aspects of quality of life. The article outlines theinfluence of various demographic factors such as age, marital status, educational level and race on quality oflife scores in breast cancer patients. The authors elucidated the differing impact of the type and stage of treatment(surgery, reconstruction, systemic therapy and radiotherapy on quality of life in the group described above.Within this article the readers will also find information about quality of life in breast cancer patients in subsequentyears after finalization of treatment. The relation of psychiatric disorders, more common in cancer patients,and their treatment with general and sexual quality of life is also presented and discussed. The readerswill find the information contained in this article as a current review of quality of life literature and guidelineswhich could be incorporated into routine medical care.

  20. Personality in the Big Five Model and maintaining abstinence after one year follow-up [Osobowość w Modelu Wielkiej Piątki a utrzymywanie abstynencji od alkoholu przez rok od rozpoczęcia leczenia

    Directory of Open Access Journals (Sweden)

    Bętkowska-Korpała, Barbara

    2012-06-01

    Full Text Available Aim. To compare Five-Factor personality traits in patients maintaining abstinence and relapsed patients (i.e. those who relapsed within a year after treatment, following eight weeks of in-house treatment and three months of out-patient treatment. Method. In longitudinal studies, a sample of 190 patients was analysed (49 females and 141 males; mean age: 43. The patients participated in therapeutic programmes at several addiction treatment centres across Poland. Personality traits were measured using the NEO PI-R inventory proposed by Costa and McCrae (adapted into Polish by Jerzy Siuta at the initial stage of the treatment. Abstinence was assessed based on the interview. Results. As far as the main traits are concerned, abstinent patients have higher levels of Agreeableness and Conscientiousness than patients who relapsed within a year following the therapy. Moreover, they are characterised by higher levels of constituent traits: Straightforwardness, Ideas and Altruism, as well as higher levels of Order, Self-Discipline and Dutifulness. However, their levels of Hostility are lower compared to patients not maintaining abstinence. Conclusions. After one year follow-up, the group maintaining abstinence is characterised by a higher Agreeableness and Conscientiousness, which is beneficial for cooperation with others as well as undertaking and realising tasks. Moreover, lower constituent values of Neuroticism are linked to higher adaptability and greater therapy participation than in a relapsed group. An early identification of patients bearing traits linked to lower adaptability will decrease the possibility of relapse thanks to making a greater effort at enhancing treatment participation while paying special attention to any co-existing psychopathology.

  1. Skuteczność leczenia migreny akupunkturą u kobiet z zespołem menopauzalnym stosujących hormonalną terapię zastępczą i niestosujących hormonalnej terapii zastępczej

    Directory of Open Access Journals (Sweden)

    Piotr Woźniak

    2011-10-01

    Full Text Available Background: Migraine because of a high morbidity rate generates high expenses for the health-care systemand also for the patients. It triggers decrease of life comfort and frequently obstructs normal functioning. Allauthors of studies pay attention to definite higher incidence in women. Not in all patients is pharmacotherapyeffective; some of them decide on acupuncture exams. Simultaneously women between 48 and 52 years of lifesuffer from menopause. Some of them decide to take hormonal replacement therapy. Aim of the study: In the research we retrospectively subjected to evaluation the effect of therapeuticacupuncture exams carried out because of occurrence of migraine in a group of women in menopausal stage,in two groups: applying and not applying hormonal replacement therapyMaterials and methods: Medical examination survey of 48 patients aged 49-55 with migraine not respondingto pharmacological treatment; 25 of them administer transdermal hormonal replacement therapy. All of patientsundergo a whole cycle of 10 acupuncture treatments. Patients before the first exam and after the whole cycleanswered the question in the questionnaire elaborated for the needs of this research. Furthermore, under usageof acupuncture treatment patients rate its analgesic effectiveness with a ten-point scale.Results: In the group of patients applying HTZ pain ailments regression was faster.Conclusion: Acupuncture is a safe method and recommended in treating migraine. Usage of HTZ in patientspositively influences results of acupuncture therapy.

  2. Subjective evaluation of symptoms and effects of treatment and the intensity of the stress and anxiety levels among patients with selected diseases of the skin and gastrointestinal tract [Subiektywna ocena objawów i efektów leczenia a natężenie stresu i poziomu lęku wśród pacjentów z wybranymi chorobami skóry i układu pokarmowego

    Directory of Open Access Journals (Sweden)

    Orzechowska, Agata

    2013-04-01

    Full Text Available Aim. Aim of this study was to evaluate the relationship between subjective evaluation of disease (the intensity of symptoms, complaints and nuisance effects of treatment in selected skin diseases and digestive system and investigated psychological factors: the level of stress and severity of state anxiety and trait anxiety.Method. Verification of the research hypothesis was made using the following test methods: medical survey prepared by the authors and standardized psychological tests, such as Medical Questionnaire, Perceived Stress Scale (PSS by S. Cohen, State-Trait Anxiety Inventory (STAI by C.D. Spielberger. The study was conducted among 120 patients, including patients with psoriasis, rosacea, gastroesophageal reflux disease and irritable bowel syndrome.Results. Patients received average results in the level of stress and anxiety. The highest degree of severity of the disease and its nuisance reported patients with gastrointestinal disease. All invited to the study patients evaluated effects of treatment of their disease as relatively low . In patients with psoriasissignificant relationships conserned the largest number of tested variables, as compared to other groups.Conclusions. In all groups of patients partial correlation between the examined determinants of psychological and subjective assessment of symptoms and effects of its treatment was shown. The higher rating of the variables was most associated with a higher intensity of stress and anxiety.

  3. Endometrioza – rozpoznanie, leczenie według współczesnych rekomendacji

    Directory of Open Access Journals (Sweden)

    Krzysztof Szyłło

    2011-12-01

    Full Text Available Złożona i nie do końca poznana etiopatogeneza endometriozy powoduje, że brakuje skutecznej diagnostykii leczenia choroby. Silne i przewlekłe dolegliwości bólowe podbrzusza, bolesne miesiączki, bolesne współżycieoraz niemożność posiadania potomstwa znacznie pogarszają fizyczny i psychiczny komfort życia. Brak skutecznychmetod laboratoryjnych w rozpoznawaniu endometriozy zmusza do inwazyjnej diagnostyki laparoskopowej.Rodzaj leczenia najczęściej uzależniony jest od występowania dolegliwości bólowych u pacjentki lub niepłodnościzwiązanej z endometriozą. Autorzy podejmują próbę usystematyzowania zasad rozpoznawania oraz leczeniaendometriozy na podstawie aktualnych zaleceń towarzystw ginekologicznych.

  4. Down syndrome and hyperthyroidism - two case reports.

    Science.gov (United States)

    Szatkowska, Marta; Zimny, Dominika; Barg, Ewa

    2016-02-18

    Trisomia 21 pary chromosomów (Zespół Downa, DS) jest jednym z częściej występujących zaburzeń chromosomalnych w praktyce pediatrycznej. Zaburzenia funkcji tarczycy często występują u tych pacjentów. Niedoczynność tarczycy jest rozpoznawana u blisko 50% pacjentów z ZD, a liczba ta wzrasta wraz z wiekiem. Nadczynność tarczycy jest rozpoznawana znaczniej rzadziej u dzieci z ZD. Odpowiednia strategia leczenia nadczynności tarczycy jest bardzo istotna ze względu na możliwość zaburzenia rozwoju dzieci. Przedstawiamy dwa przypadki dzieci z zespołem Downa i nadczynnością tarczycy. Proces leczenia tych pacjentów był odmienny.

  5. Przebieg wczesnej rehabilitacji po udarze mózgu i ostrym zespole wieńcowym u chorego z przebytą obustronną amputacją podudzi. Opis przypadku

    Directory of Open Access Journals (Sweden)

    Michał Starosta

    2015-08-01

    Full Text Available Wstęp: Udar niedokrwienny mózgu jako powikłanie ostrego zespołu wieńcowego występuje w około 1,40% przypadków. Kompleksowa rehabilitacja jest niezbędnym elementem leczenia osób po udarze. Opis przypadku: Prezentowany przypadek kliniczny dotyczy pacjenta po udarze mózgu poprzedzonym ostrym zespołem wieńcowym; w przeszłości chory przebył obustronną amputację podudzi. Praca przedstawia przebieg 25-dniowego programu rehabilitacji psychoruchowej, którą prowadzono na oddziale rehabilitacji neurologicznej. Metody: Skuteczność zastosowanego leczenia oceniono za pomocą skal funkcjonalnych (skala czynności życia codziennego, zmodyfikowana skala Rankina, Skala Udaru Narodowego Instytutu Zdrowia, Ocena Motoryczności Rivermead i psychologicznych (Geriatryczna Skala Oceny Depresji Yesavage’a, Krótka Skala Oceny Stanu Umysłowego. Wyniki: Poprawa funkcjonalna dotyczyła przede wszystkim kończyny górnej i ruchów globalnych. Zmniejszyło się nasilenie zaburzeń depresyjnych (21 versus 11 punktów w Geriatrycznej Skali Oceny Depresji Yesavage’a. Znormalizowały się wyniki uzyskiwane przez pacjenta w Krótkiej Skali Oceny Otępień (19 versus 27 punktów. Wnioski: Wcześnie zastosowany indywidualny program rehabilitacji wraz z intensywną terapią psychologiczną to bardzo ważny element leczenia osób z wieloczynnikowym obniżeniem sprawności ruchowej.

  6. Analiza bezpośrednich kosztów diagnostyki i leczeniapacjentów z podejrzeniem udaru mózgu

    Directory of Open Access Journals (Sweden)

    Artur Drużdż

    2009-11-01

    Full Text Available Celem artykułu jest analiza bezpośrednich kosztów diagnostyki i leczenia pacjentów z podejrzeniem udaru mózgu, poniesionych w Szpitalnym Oddziale Ratunkowym 111 Szpitala Wojskowego w Poznaniu. Analizie poddano 288 pacjentów, w tym 180 kobiet i 108 mężczyzn. Badanie zostało przeprowadzone dla potrzeb racjonalizacji kosztów SOR. Z przeprowadzonych badań wynika, że największym kosztem, sięgającym około 75%, jest diagnostyka medyczna, w której najdroższym elementem jest badanie komputerowe głowy. Pozostałe koszty to wynagrodzenia lekarzy i farmakoterapia. Obniżenie kosztów leczenia pacjentów z podejrzeniem udaru mózgu można uzyskać poprzez stosowanie tylko leków o udokumentowanej skuteczności w tym zespole neurologicznym.

  7. Porównanie przydatności kalkulatora FRAX oraz Nguyena do oceny ryzyka złamania niskoenergetycznego oraz kwalifikacji do rozpoczęcia terapii u polskich kobiet z osteoporozą pomenopauzalną

    Directory of Open Access Journals (Sweden)

    Joanna Dytfeld

    2011-12-01

    Full Text Available Wstęp: Identyfikacja klinicznych czynników ryzyka złamania niskoenergetycznego może pomóc prawidłowo kwalifikować do leczenia chorych z osteoporozą. Pomocą mogą służyć kalkulatory ryzyka złamania. Cel pracy: Ocena przydatności dostępnych narzędzi oceny ryzyka w kwalifikacji do leczenia przeciwzłamaniowego.Materiały i metody: W badaniu wzięło udział 212 kobiet (średni wiek 67,4 ±8,6 roku, pacjentek PoradniEndokrynologicznej, z rozpoznaną nieleczoną osteoporozą, w tym 143 z przebytym złamaniem niskoenergetycznym.Zebrano wywiad pod kątem klinicznych czynników ryzyka złamania, dokonano badania przedmiotowego.Wykonano densytometrię bliższego końca kości udowej (BKKU (LUNAR. Następnie dokonano kalkulacji 10-letniegoryzyka złamania przy użyciu dwóch kalkulatorów: FRAX-UK (hip/major oraz Nguyena. Wartości ryzykaodniesiono do progów terapeutycznych rekomendowanych w Polsce: 3% dla ryzyka złamania BKKU oraz 20%dla całkowitego ryzyka złamania. Wyniki: W grupie kobiet bez złamania FRAX hip wyniósł 1,7 ±2,7%, Nguyen hip – 3,6% ±3,9, FRAX major8,1 ±4,7%, Nguyen total – 14,8 ±7,3%. U kobiet po złamaniu 20-procentowy próg ryzyka kwalifikujący do leczeniaprzekroczyło 9,0% pacjentek wg FRAX major, natomiast 67,8% wg Nguyena. Zgodność obu metod, czyli odsetekkobiet jednakowo kwalifikowanych do leczenia przez obie metody wyniósł dla całej grupy 6,6% dla ryzyka jakiegokolwiekzłamania, a 22,1% dla ryzyka złamania BKKU. Wnioski: 1. Upadki są istotnym czynnikiem ryzyka złamania niskoenergetycznego, nieujętym w rekomendowanymprzez Światową Organizację Zdrowia (World Health Organization – WHO kalkulatorze FRAX. 2 Ryzyko wyliczone za pomocą FRAX-UK pozwala na wyodrębnienie jedynie niewielkiego odsetka kobiet, któremimo przebytego złamania kwalifikują się do leczenia przeciwosteoporotycznego. 3. Należy rekomendować wprowadzenie polskiej wersji kalkulatorów ryzyka złamań. 4. Zgodno

  8. Wpływ leków przeciwpsychotycznych na występowanie zespołu metabolicznego

    Directory of Open Access Journals (Sweden)

    Adam Wysokiński

    2014-12-01

    Full Text Available Zespół metaboliczny to zbiór współwystępujących zaburzeń, które zwiększają ryzyko zawału serca, udaru i cukrzycy. W Europie do oceny zespołu metabolicznego stosuje się kryteria International Diabetes Federation. Zgodnie z nimi zespół metaboliczny to współobecność otyłości brzusznej (trzewnej, centralnej, zdefiniowanej jako obwód talii ≥80 cm u Europejek i ≥94 cm u Europejczyków, oraz dwóch spośród następujących czynników: 1 stężenia trójglicerydów >1,7 mmol/l (150 mg/dl lub leczenia triglicerydemii; 2 stężenia cholesterolu frakcji HDL <1,0 mmol/l (40 mg/dl u mężczyzn i <1,3 mmol/l (50 mg/dl u kobiet lub leczenia tego zaburzenia lipidowego; 3 ciśnienia tętniczego skurczowego ≥130 mm Hg bądź rozkurczowego ≥85 mm Hg lub leczenia wcześniej rozpoznanego nadciśnienia; 4 stężenia glukozy w osoczu na czczo ≥5,6 mmol/l (100 mg/dl lub rozpoznanej wcześniej cukrzycy typu 2. Zespół metaboliczny występuje 2–3-krotnie częściej u pacjentów otrzymujących leki przeciwpsychotyczne. Obecność zespołu metabolicznego wiąże się z 2–3-krotnie większym ryzykiem zgonu z powodu powikłań sercowo-naczyniowych. Niemal wszystkie leki przeciwpsychotyczne podnoszą ryzyko wystąpienia zespołu metabolicznego; dotyczy to w szczególności leków najskuteczniej działających (klozapina, olanzapina. Punktem wyjścia metabolicznych powikłań leczenia przeciwpsychotycznego jest wzrost łaknienia indukowany leczeniem, prowadzący do przyrostu masy ciała; powikłania te mogą się rozwijać wskutek bezpośredniego działania leków. Zdecydowana większość pacjentów nie otrzymuje właściwego leczenia zaburzeń metabolicznych. W przypadku polekowego przyrostu masy ciała dostępne opcje terapeutyczne są mało skuteczne i zbyt rzadko stosowane.

  9. Zmiany sprawności funkcji poznawczych w trakcie suplementacji wielonienasyconymi kwasami tłuszczowymi omega-3 w grupie chorych na schizofrenię – przegląd systematyczny

    Directory of Open Access Journals (Sweden)

    Marta Grancow-Grabka

    2016-09-01

    Full Text Available Deficyt w obszarze funkcjonowania poznawczego jest stałym fenomenem opisywanym w populacji osób z rozpoznaniem schizofrenii – w okresie przedchorobowym, w trakcie pogorszeń, jak również między kolejnymi epizodami. Zaburzenie funkcjonowania poznawczego stanowi niezależny czynnik rokowniczy w schizofrenii. Badania wskazują, że właśnie od tego wymiaru patologii zależą takie wykładniki funkcjonowania pacjentów, jak: wyniki leczenia i rehabilitacji, współpraca w leczeniu, funkcjonowanie zawodowe, rodzinne i społeczne, zdolność do samodzielnej egzystencji oraz jakość życia. Dotychczasowe metody leczenia schizofrenii nie zapewniają wystarczającej poprawy w zakresie tego wymiaru choroby. W okresie ostatnich 25 lat testowano użyteczność wielonienasyconych kwasów tłuszczowych omega-3 jako monoterapii oraz jako augmentacji leczenia przeciwpsychotycznego w schizofrenii. Uzyskane wyniki są niejednoznaczne, choć podkreśla się tzw. pozytywny trend uzyskiwanych wyników w zakresie poprawy objawowej. Stosunkowo rzadko oceniano wpływ suplementacji preparatami wielonienasyconych kwasów tłuszczowych omega-3 na funkcjonowanie poznawcze osób z rozpoznaniem schizofrenii. Korzystny wpływ suplementacji wielonienasyconymi kwasami tłuszczowymi na funkcjonowanie poznawcze ma uzasadnienie teoretyczne. Wśród znanych działań tych substancji mogących wpływać na usprawnienie funkcji poznawczych należy wymienić: działanie immunomodulacyjne w obrębie ośrodkowego układu nerwowego, poprawę parametrów stresu oksydacyjnego, zmiany w zakresie neurotransmisji oraz wpływ na procesy plastyczności neuronalnej. Celem niniejszej pracy jest przedstawienie systematycznego przeglądu wyników badań dotyczących zmian sprawności funkcjonowania poznawczego u osób z rozpoznaniem schizofrenii będących w trakcie suplementacji wielonienasyconymi kwasami tłuszczowymi omega-3.

  10. Zastosowanie QEEG w psychiatrii z uwzględnieniem populacji rozwojowej

    Directory of Open Access Journals (Sweden)

    Martyna Wiśniewska

    2016-09-01

    Full Text Available Celem pracy jest omówienie metody QEEG w kontekście jej przydatności w stawianiu diagnozy psychiatrycznej oraz monitorowaniu skutków oddziaływań psychologicznych i/lub psychofarmakologicznych na podstawie przeglądu dostępnego piśmiennictwa. Autorki starały się określić zastosowania omawianej metody w psychiatrii dzieci i młodzieży. QEEG polega na ilościowej analizie zapisu EEG za pomocą obróbki statystycznej sygnału. Metoda ta jest powszechnie wykorzystywana w celu przygotowania zaleceń terapeutycznych do treningu neurofeedback. Za granicą coraz częściej pisze się o próbach wdrażania QEEG w diagnostyce różnych chorób – także psychicznych. Większość doniesień nadal dotyczy zagadnień nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi (porównanie skutków neurofeedbacku i oddziaływań farmakologicznych, odróżnianie podtypów choroby. Inne analizy odnoszą się do diagnozowania chorób psychicznych, różnicowania ich podtypów, przewidywania skutków leczenia farmakologicznego, porównania skuteczności poszczególnych metod leczenia. Popularne stają się badania nad pacjentami z depresją i schizofrenią. QEEG okazało się przydatne w ocenie skuteczności farmakoterapii depresji, według badaczy umożliwia też przewidywanie zachorowania na schizofrenię, różnicowanie jej podtypów i określanie skuteczności leczenia. Istnieją badania poświęcone analizie zmian w zapisie QEEG charakterystycznych dla uzależnienia od metamfetaminy i dla zaburzeń odżywiania. Mało jest natomiast analiz na temat użycia tej metody w psychiatrii dzieci i młodzieży – z wyjątkiem badań, które odnoszą się do roli QEEG w terapii neurofeedback pacjentów z zespołem nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi czy skuteczności typów leków używanych w terapii tej choroby. Znaleziono jedną pracę poruszającą problematykę dzieci z autyzmem (w odniesieniu do treningu EEG biofeedback

  11. Pourazowe uszkodzenie tętnic domózgowych ze szczególnym uwzględnieniem tętnic kręgowych: charakterystyka procesu diagnostyczno-terapeutycznego

    Directory of Open Access Journals (Sweden)

    Marcin Rogoziewicz

    2013-12-01

    Full Text Available Rozwarstwienie tętnic kręgowych jest chorobą występującą rzadko, niemniej wiążącą się z poważnymi konsekwencjami. Szacuje się, że jest to jedna z najczęstszych przyczyn udaru niedokrwiennego mózgu u osób przed 45. rokiem życia. Rozpoznanie uszkodzenia tętnic kręgowych jest łatwiejsze, gdy u chorego widoczne są ślady po doznanym urazie szyi (np. rana cięta. Rozwarstwienie naczynia może być również wynikiem tzw. urazów tępych w mechanizmie „bicza”, powstałych np. podczas kolizji drogowej lub w czasie działania tłoczni brzusznej. Początkowo dochodzi do pęknięcia błony wewnętrznej tętnicy, a następnie jej odwarstwienia i tworzenia skrzepliny – zwężającej lub zamykającej światło naczynia, czego następstwami są niedokrwienie mózgu i kliniczne objawy neurologiczne. Tworzenie skrzepliny w tzw. fałszywym świetle tętnicy może być także źródłem materiału zatorowego. W przypadku podejrzenia rozwarstwienia tętnicy kręgowej ważne są monitorowanie stanu neurologicznego pacjenta i wnikliwa diagnostyka naczyniowa. Celem pracy było przedstawienie aktualnego stanu wiedzy dotyczącej przyczyn uszkodzenia tętnic kręgowych, charakterystycznych dla jednostki objawów, możliwości diagnostycznych i sposobów leczenia oraz rokowań. Uważa się, że wczesne zdiagnozowanie rozwarstwienia tętnicy i zastosowanie leczenia zwiększa szansę na przeżycie, a chory unika trwałych powikłań neurologicznych.

  12. Nieadekwatna tachykardia zatokowa – obraz kliniczny i możliwe podłoże psychogenne

    Directory of Open Access Journals (Sweden)

    Paweł Rasmus

    2014-12-01

    Full Text Available Wielowymiarowe zależności między psychologią, psychiatrią a kardiologią mają coraz większe znaczenie w diagnozowaniu i leczeniu pacjentów oddziałów kardiochirurgicznych i elektrokardiologicznych oraz rehabilitacji kardiologicznej. Objawy związane z arytmią serca tworzą często bardzo złożony obraz, przez co stanowią istotny problem kliniczny. Nieprawidłowo zaplanowana diagnostyka może znacząco opóźnić właściwe rozpoznanie i wdrożenie leczenia. Nieadekwatna tachykardia zatokowa należy do zespołów z grupy zaburzeń regulacji autonomicznej. Skomplikowany obraz kliniczny i mnogość objawów sprawiają, że pacjenci – niekiedy przez wiele lat – mają poczucie poważnej choroby somatycznej, która istotnie obniża jakość życia. Wczesne rozpoznanie może ograniczyć dalsze, często zbędne badania, a także przywrócić pełną sprawność fizyczną i poczucie zdrowia. Jak wiadomo, czynniki psychologiczne i społeczne wpływają na większość chorób kardiologicznych; istnieje korelacja między stresującymi wydarzeniami a zaostrzeniem chorób serca. Innym istotnym problemem jest potrzeba wczesnego rozpoznawania i leczenia zaburzeń psychicznych współistniejących z kardiologicznymi – ze względu na częstość ich występowania oraz wpływ na jakość życia chorych. Mowa tu przede wszystkim o schorzeniach związanych z zaburzeniami rytmu serca. Odpowiednia diagnoza kardiologa i psychologa, a nierzadko również skorzystanie z konsultacji psychiatrycznej mogą zapobiec wzrostowi ryzyka pogorszenia zdrowia somatycznego i psychicznego pacjenta.

  13. Występowanie dyskinez w przebiegu choroby Parkinsona leczonej preparatami lewodopy

    Directory of Open Access Journals (Sweden)

    Marzena Zaborowska

    2012-04-01

    Full Text Available Wstęp: Celem pracy była ocena występowania dyskinez podczas wieloletniego leczenia preparatami lewodopy u pacjentów z chorobą Parkinsona. Materiał i metody: Materiał kliniczny stanowiło 103 chorych z chorobą Parkinsona (54 z dyskinezami, 49 bez dyskinez, w podobnej grupie wiekowej (64,37±6,94 vs 64,94±6,81 roku. Stan kliniczny oceniano wg skali Hoehn-Yahra, Unified Parkinson’s Disease Rating Scale (UPDRS, Mini-Mental State Examination (MMSE. W każdym przypadku wykonywano badanie tomografii komputerowej głowy w celu oceny zaników mózgu lub obecności zmian naczyniopochodnych. Dodatkowo wzięto pod uwagę obecność czynników ryzyka, takich jak: nadciśnienie tętnicze, hipercholesterolemia, choroba niedokrwienna serca, cukrzyca. Wyniki: Chorzy z dyskinezami charakteryzowali się częstszym występowaniem nadciśnienia tętniczego, choroby niedokrwiennej serca, hipercholesterolemii i cukrzycy. W tej samej populacji stwierdzono częstszą obecność zaników korowych w tomografii komputerowej mózgu w porównaniu z grupą odniesienia (25 vs 8. Wśród chorych z dyskinezami dawki lewodopy były wyższe (1013,43±260,61 vs 877,55±216,46 mg, a czas leczenia dłuższy o średnio 2 lata. Wartości oceny w skali Hoehn-Yahra i UPDRS były zbliżone. Wnioski: W badaniach własnych u pacjentów z chorobą Parkinsona dyskinezy występowały częściej w przypadkach bardziej zaawansowanego procesu neurozwyrodnieniowego, co wiązało się z dłuższym czasem trwania objawów oraz stosowaniem wyższych dawek lewodopy. Korelowało to z częstszym w tej grupie występowaniem dodatkowych czynników ryzyka.

  14. Growth hormone therapy in a girl with Turner syndrome and diabetes type 1 - case report.

    Science.gov (United States)

    Obara-Moszynska, Monika; Banaszak, Magdalena; Niedziela, Marek

    2015-01-01

    Wstęp. Badania wskazują na złożoną etiologię nieprawidłowego metabolizmu węglowodanów w zespole Turnera (ZT). W związku z tymi zaburzeniami leczenie rekombinowanym hormonem wzrostu (rGH ) w ZT może być związane z powikłaniami, szczególnie że hormon wzrostu ma działanie diabetogenne. Opis przypadku. Wywiad okołoporodowy jest nieznany (pacjent adoptowany w wieku 4 lat). W wieku 11 lat ze względu na typowy fenotyp rozpoznano ZT. Kariotyp: 45,X[43]/46,X,i(X)(q10)[7]. W tym samym wieku rozpoznano cukrzycę insulinozależną na podstawie wyników laboratoryjnych. Rozpoczęto konwencjonalną insulinoterapię. W trakcie hospitalizacji, w wieku 12 lat, wzrost wynosił 123,5 cm (- 4,4 SD), W tym samym wieku rozpoczęto leczenie rGH w dawce 0,045 mg/kg mc/dobę. Po 3 miesiącach tempo wzrastania zwiększyło się do 8,2 cm/rok. W wieku 13 lat zainicjowano terapię preparatem 17β-estradiolu. Po upływie 3 lat i 4 miesięcy leczenie rGH przerwano z powodu niskiego tempa wzrastania. Wzrost dziewczynki wynosił 140 cm (-4SD). Dwa lata po zakończeniu leczenia rGH wzrost wynosił 141,2 cm. Po zakończeniu leczenia rGH zapotrzebowanie dzienne na insulinę zmniejszyło się z 50–60 jm./dobę do 38–44 jm./dobę. Wnioski. Decyzja włączenia terapii rGH w ZTz cukrzycą jest z pewnością trudna. W momencie rozpoczęcia lecze­nia rGH klinicysta musi mieć na uwadze ryzyko powikłań metabolicznych, ale także świadomość, że daje pacjen­towi szansę na poprawę wzrostu końcowego. Z punktu widzenia prawidłowego rozwoju psychoemocjonalnego zmniejszenie deficytu wzrostu jest bardzo ważne.

  15. Czynniki prognostyczne progresji radiologicznej w reumatoidalnym zapaleniu stawów

    Directory of Open Access Journals (Sweden)

    Piotr Wiland

    2010-08-01

    Full Text Available Możliwość przewidywania odległych konsekwencji reumatoidalnegozapalenia stawów ma zasadnicze znaczenie dla podejmowaniawłaściwych decyzji terapeutycznych u danego chorego. Markeryprognostyczne są pomocne w identyfikacji chorych o dużym ryzykuszybkiej progresji radiologicznej. Utwierdzają one lekarzaw decyzji o rozpoczęciu intensywnego leczenia u chorych z możliwąznaczną destrukcją stawów w ciągu następnych kilku lat.W artykule zaprezentowano pilotażowy model ryzyka dla przewidywaniaszybkiej progresji radiologicznej. W celu stworzenia tegomodelu posłużono się danymi, w tym wynikami badań radiologicznychpochodzącymi z badania ASPIRE, w którym porównywanomonoterapię metotreksatem z leczeniem skojarzonym metotreksatemi infliksymabem. W tym modelu wybrano wyjściowe parametry,które są łatwe do uzyskania w rutynowej praktyce klinicznej,takie jak: stężenie białka C-reaktywnego, wartość odczynuopadania krwinek czerwonych, liczbę obrzękniętych stawów orazmiano czynnika reumatoidalnego. Ten macierzowy model ryzykamoże być przydatny w ocenie ryzyka postępującego uszkodzeniastawów, szczególnie u chorych z wczesnym zapaleniem stawów.

  16. Diagnostyka hormonalna łysienia kobiet

    Directory of Open Access Journals (Sweden)

    Małgorzata Sobstyl

    2010-02-01

    Full Text Available Prawidłowa diagnostyka łysienia u kobiet umożliwia wdrożenie leczenia warunkującego sukces terapeutyczny.Łysienie androgenne wymaga oznaczenia stężenia androgenów (testosteronu, 3α-androstendiolu, dehydroepiandrosteronuoraz białka wiążącego hormony płciowe w surowicy. W diagnostyce różnicowej oprócznadmiaru androgenów należy brać pod uwagę inne choroby ogólnoustrojowe: nadczynność bądź niedoczynnośćtarczycy, hiperinsulinemię, zespół policystycznych jajników lub hiperprolaktynemię. Dlatego przydatne wydajesię oznaczanie dodatkowo tyreotropiny, tyroksyny, prolaktyny, glikemii i insulinemii. W leczeniu łysienia androgennegonajwiększą rolę odgrywają antyandrogeny: spironolakton, octan cyproteronu, często w połączeniuz doustną tabletką antykoncepcyjną. Wykorzystywane są również inhibitory 5α-reduktazy: finasteryd, duosterydoraz stosowany miejscowo minoksydyl.

  17. Różnicowanie infekcyjnego zapalenia krążka międzykręgowego i seronegatywnej spondyloartropatii

    Directory of Open Access Journals (Sweden)

    Maria Maślińska

    2011-06-01

    Full Text Available Objawy infekcyjnego zapalenia krążka międzykręgowego mogąimitować objawy spondyloartropatii seronegatywnych i wymagaćróżnicowania wśród tych jednostek chorobowych (tab. I. Spondyloartropatieseronegatywne to grupa zapalnych chorób przebiegającychz zajęciem stawów kręgosłupa i stawów obwodowych.Wśród zapaleń kości i szpiku infekcyjne zapalenie krążka międzykręgowegostanowi ok. 2–4% wszystkich przypadków. Poniżejprzedstawiono opis przypadku 18-letniego mężczyzny diagnozowanegoz powodu podejrzenia spondyloartropatii. U pacjentawystępowały: ból kręgosłupa o charakterze zapalnym, bóle stawówobwodowych oraz epizody stanów gorączkowych. Po wykluczeniuspondyloartropatii ostatecznie rozpoznano u pacjentainfekcyjne zapalenie krążka międzykręgowego. Dzięki diagnostycemetodą rezonansu magnetycznego możliwe było postawienie diag -nozy (ryc. 1, 2 oraz ocena skuteczności leczenia (ryc. 3, 4. Niew każdym przypadku infekcyjnego zapalenia krążka międzykręgowegomożliwe jest ustalenie czynnika etiologicznego, wówczasw leczeniu należy uwzględnić potencjalne czynniki ryzyka zakażeniaoraz najczęstsze patogeny, będące przyczyną spondylodiscitis,takie jak Staphylococcus aureus (w 50% przypadków i Escherichiacoli (23%. Brak klinicznej poprawy po 2 tygodniach optymalniecelowanej antybiotykoterapii drogą dożylną byłby wskazaniem doleczenia chirurgicznego.Womawianym przypadku rozpoznanie kliniczne potwierdził dobryefekt terapeutyczny prowadzonej antybiotykoterapii, wobec czegonie było wskazań do leczenia operacyjnego. Opisany przypadekwskazuje również na konieczność szybkiej oceny kręgosłupa pierwmetodąrezonansu magnetycznego u pacjentów z bólem zapalnymkręgosłupa i objawami ogólnymi wobec wątpliwości co do ich etiologiii braku wyjaśnienia ich przyczyny klasycznym zdjęciem radiologicznym.Ponieważ bardziej narażeni na infekcyjne zapaleniekrążka międzykręgowego są chorzy z obni

  18. Psychoterapia ADHD

    Directory of Open Access Journals (Sweden)

    Artur Kołakowski

    2010-09-01

    Full Text Available Zespół nadpobudliwości psychoruchowej jest jedną z najczęstszych pediatrycznych, neurologicznych i psychiatrycznych przypadłości u dzieci. Większość wytycznych dotyczących postępowania w ADHD sugeruje zastosowanie metod niefarmakologicznych, a dopiero gdy te okażą się nieskuteczne, rozważenie dołączenia leczenia farmakologicznego. Jednak badania pokazują, że w przypadku zarówno skrajnie nasilonego obrazu klinicznego ADHD, jak i towarzyszących zaburzeń zachowania (zaburzenie opozycyjno-buntownicze i poważne zaburzenia zachowania według DSM-IV-TR leczenie farmakologiczne powinno być włączane równocześnie z innymi metodami terapeutycznymi. W ostatnich dwudziestu latach w leczeniu ADHD stosowano wiele metod niefarmakologicznych: terapię indywidualną, grupową, diety restrykcyjne lub suplementacyjne, EEG biofeedback, treningi uwagi, jednak tylko jedna z nich – samodzielnie lub w połączeniu z farmakoterapią – ma potwierdzoną krótkoterminową skuteczność w leczeniu ADHD: behawioralna modyfikacja zachowań. Podobne interwencje powinny być również przeprowadzane w środowisku szkolnym. W chwili obecnej w Polsce – tak jak i w europejskich wytycznych – zaleca się kompleksowe leczenie ADHD, w którym jednym z elementów może być leczenie farmakologiczne. W artykule omówiono kolejne metody, które powinny znaleźć się w takim programie terapeutycznym, poczynając od psychoedukacji pacjenta i rodziny (pacjent oraz rodzice powinni usłyszeć, jaka jest specyfika ADHD, w szczególności uzyskać informacje o trzech osiowych grupach objawów, etiologii, przebiegu, rokowaniu i planowanym leczeniu; wiedza rodziców, opiekunów, członków rodzin i nauczycieli na temat zaburzenia pozwala wdrażać odpowiednie elementy pomocy nadpobudliwemu dziecku, ale także bardzo często zdejmuje z niego „winę za objawy”, edukacji i motywowaniu nastolatka do leczenia, a kończąc na dołączaniu specyficznych rodzaj

  19. Autophagy – molecular mechanism, apoptosis and cancer 

    Directory of Open Access Journals (Sweden)

    Joanna Polewska

    2012-11-01

    Full Text Available Autofagia jest procesem degradacji wielkocząsteczkowych składników cytoplazmy, zwłaszcza białek o długim okresie półtrwania oraz całych organelli. W komórkach eukariotycznych, spośród trzech postaci autofagii, najlepiej poznana jest makroautofagia. W czasie makroautofagii (zwanej dalej autofagią fragment cytoplazmy zostaje otoczony przez formującą się podwójną błonę tworzącego się pęcherzyka, zwanego autofagosomem. Następnie zawartość autofagosomu po jego połączeniu się z lizosomem ulega degradacji.Proces autofagii odpowiedzialny jest za utrzymanie wewnątrzkomórkowej homeostazy i umożliwia przeżycie komórkom w warunkach stresowych. Autofagia odgrywa również rolę w patogenezie wielu chorób, w tym w procesie nowotworzenia. W komórkach nowotworowych autofagia może pełnić dwojaką rolę, jako proces zaangażowany w przeżycie lub śmierć komórki. W większości przypadków, autofagia indukowana terapią w komórkach nowotworowych umożliwia im przeżycie, promując rozwój nowotworu i potencjalnie prowadząc do występowania oporności na leczenie. Autofagia może również pełnić rolę supresora transformacji nowotworowej i wywołując apoptozę, może zwiększać skuteczność leczenia. Dla powodzenia terapii przeciwnowotworowej istotne jest, aby określić typ komórek nowotworowych podatnych na autofagię w odpowiedzi na podjęty rodzaj leczenia oraz aby określić, czy w danym przypadku autofagia przyczynia się do skuteczności zastosowanej terapii, czy raczej do oporności na nią.W pracy omówiono molekularny mechanizm autofagii oraz najważniejsze szlaki sygnałowe uczestniczące w regulacji przebiegu tego procesu w komórkach nowotworowych. Omówiona została również dwojaka rola autofagii w procesie nowotworzenia oraz skutki zarówno indukcji, jak i inhibicji autofagii w terapii przeciwnowotworowej. 

  20. Charakterystyka etiologiczna udarów mózgu leczonych w Klinice Neurologii UM w Białymstoku z analizą czynników ryzyka

    Directory of Open Access Journals (Sweden)

    Anna Syta-Krzyżanowska

    2010-03-01

    Full Text Available Wstęp: W przeprowadzonych w Polsce badaniach epidemiologicznych stwierdzono utrzymujący się od kilkunastu lat wysoki współczynnik zapadalności na pierwszy w życiu udar mózgu, wzrastający wykładniczo z wiekiem oraz połączony z wciąż dużą śmiertelnością. Poznanie czynników ryzyka oraz wprowadzenie profilaktyki może istotnie zmniejszyć powyższe wskaźniki. Celem pracy było przeprowadzenie analizy epidemiologicznej pacjentów z udarem mózgu hospitalizowanych na Pododdziale Udarowym Kliniki Neurologii USK w Białymstoku. Uwzględniono w szczególności etiologię z czynnikami ryzyka oraz śmiertelnością w zależności od wieku i płci chorych. Materiał i metody: Rozpatrzono wszystkie przypadki pacjentów hospitalizowanych w Klinice Neurologii USK w Białymstoku z powodu udaru mózgu w ciągu pełnego roku kalendarzowego. Posłużono się ankietami prowadzonymi w ramach Narodowego Programu Profilaktyki i Leczenia Chorób Sercowo-Naczyniowych (POLKARD. Obliczenia statystyczne wykonywano przy użyciu programu Statistica w wersji 8.0. Wyniki: Przeanalizowano wyniki 408 pacjentów, w tym 185 (45,3% kobiet oraz 223 (54,7% mężczyzn z rozpoznanym: krwotokiem podpajęczynówkowym – 6,9%, krwotokiem śródmózgowym – 12,5% oraz udarem niedokrwiennym – 80,6%. Etiologię zatorową pochodzenia sercowego zdiagnozowano u 39,4%, zakrzep dużych naczyń u 35%, natomiast udar zatokowy u 11,6% pacjentów. Najczęstszym czynnikiem ryzyka udaru niedokrwiennego mózgu było nadciśnienie tętnicze (81,2%, następnie migotanie przedsionków i choroba niedokrwienna serca (38%. Zmarło 11,6% chorych z udarem niedokrwiennym mózgu oraz 21,5% z udarem krwotocznym. Średnia śmiertelność wyniosła 13,5%. Wnioski: Najczęstszym czynnikiem ryzyka udaru mózgu było nadciśnienie tętnicze, które szczególnie często współwystępowało z dodatkowym czynnikiem ryzyka udaru niedokrwiennego mózgu. Prowadzenie leczenia udaru mózgu w pododdzia

  1. [Risk factors for cardiovascular disease in children with type 1 diabetes in 2000-2010 in Podlasie Province].

    Science.gov (United States)

    Polkowska, Agnieszka; Głowińska-Olszewska, Barbara; Tobiaszewska, Monika; Bossowski, Artur

    2015-01-01

    Wstęp. W ostatnim dziesięcioleciu znacznie wzrosła liczba dzieci z cukrzycą typu 1 leczonych metodą ciągłego podskórnego wlewu insuliny (CPWI). Leczenie jest ukierunkowane na uzyskanie prawidłowego rozwoju fizycznego oraz zapobieganie powikłaniom. Przyspieszony rozwój miażdżycy ma ścisły związek z wyrównaniem metabolicznym oraz tradycyjnie uznawanymi czynnikami ryzyka. Cel pracy to analiza zmiany leczenia i obrazu klinicznego cukrzycy typu 1 u dzieci w latach 2000–2010 z uwzględnieniem występowania czynników ryzyka miażdżycy. Materiał i metody. Do badania zakwalifikowano 567 dzieci z rozpoznaniem cukrzycy typu 1. Porównano 251 dzieci leczonych w roku 2000 i 316 dzieci leczonych w roku 2010. Wyniki uzyskano na podstawie kart poradnianych oraz dokumentacji szpitalnej. Analizowano parametry antropometryczne, badania laboratoryjne oraz dane uzyskane za pomocą techniki ankietowej. Wyniki. W roku 2010 znacząco wzrósł odsetek dzieci leczonych za pomocą CPWI (do 60,1%) oraz zmniejszył się odsetek dzieci stosujących insuliny tradycyjne na rzecz analogów insulin. Stwierdzono wzrost wartości HbA1c z 7,4% do 8% (p 7,5%. Wzrósł odsetek dzieci z otyłością z 5,2 do 13,7% (p=0,004) oraz statystycznie istotnie wzrósł BMI SDS. Liczba dzieci z nadciśnieniem tętniczym była porównywalna w obu grupach (17,9% vs 15,8%), podobnie jak odsetek dzieci z dyslipidemią (48,6% vs 51,3%). Leki hipotensyjne stosowano u 97,8% vs 70% dzieci z nadciśnieniem tętniczym, metforminę u 15,4% vs 14% dzieci z otyłością, natomiast leki hipolipemizujące jedynie u 3,3% vs 2,5% pacjentów z dyslipidemią. Wykazano, że obecnie dzieci częściej żyją w rodzinach obciążonych czynnikami ryzyka miażdżycy. Wnioski. W ostatnich latach nastąpiła znaczna zmiana w sposobie leczenia i obrazie klinicznym dzieci z cukrzycą typu 1. Współcześni pacjenci częściej mają nadmierną masę ciała oraz żyją w rodzinach obciążonych chorobą niedokrwienn

  2. Powikłania neurologiczne współistniejące z niewydolnością nerek

    Directory of Open Access Journals (Sweden)

    Maria Łukasik

    2010-03-01

    Full Text Available Powikłania neurologiczne w przebiegu niewydolności nerek, zarówno te spowodowane mocznicą, jak i wynikające z jej leczenia, dotyczą ośrodkowego oraz obwodowego układu nerwowego, jak również tkanki mięśniowej i stanowią przyczynę zwiększonej śmiertelności u chorych z niewydolnością nerek. Pacjenci z niewydolnością nerek są szczególnie narażeni na rozwój encefalopatii mocznicowej, encefalopatii nadciśnieniowej, chorób naczyniowych ośrodkowego układu nerwowego bądź zespołów otępiennych. W tej grupie chorych częściej niż w populacji ogólnej rozwijają się mono- i polineuropatie, a choroby nerek należą do częstszych przyczyn zespołu niespokojnych nóg. Pomimo ciągłego postępu terapeutycznego wciąż nie ma skutecznego leczenia wielu tych powikłań, m.in. encefalopatii mocznicowej, miażdżycy, neuropatii czy miopatii. Co więcej, wprowadzenie dializoterapii rozszerzyło spektrum komplikacji o otępienie dializacyjne, krwawienia śródczaszkowe, zespół nierównowagi dializacyjnej, encefalopatię Wernickego i osmotyczną mielinolizę. Leczenie immunosupresyjne stosowane zarówno w chorobach nerek, jak i u chorych po przeszczepie nerki przyczyniło się do rozwoju oportunistycznych infekcji i nowotworzenia w ośrodkowym układzie nerwowym, ponadto niekiedy powikłane jest rozwojem odwracalnej tylnej leukoencefalopatii. Znajomość tych powikłań oraz ścisła współpraca między nefrologami i neurologami mogą przyczynić się do zmniejszenia śmiertelności i poprawy jakości życia chorych z niewydolnością nerek. Należy przy tym pamiętać, że także patologie, które prowadzą do niewydolności nerek (szczególnie choroby układowe tkanki łącznej czy cukrzyca, powodują uszkodzenia ośrodkowego i obwodowego układu nerwowego, a określenie rzeczywistej przyczyny bywa niemożliwe.

  3. Leczenie pierwotnych chłoniaków skóry. Rekomendacje Sekcji Chłoniaków Skóry Polskiej Grupy Badawczej Chłoniaków (PLRG

    Directory of Open Access Journals (Sweden)

    Jan Walewski

    2010-09-01

    Full Text Available Pierwotne chłoniaki skóry stanowią heterogenną grupę nowotworówukładu limfoidalnego, wśród których około 75% wywodzi się z limfocytówT i których pierwotnym i dominującym klinicznie umiejscowieniemjest skóra. Pierwotne chłoniaki skóry cechuje odmienny przebiegkliniczny i rokowanie w porównaniu z chłoniakami układowymi.Chłoniaki skóry mają najczęściej przebieg przewlekły, ale całkowitewyleczenie chorego rzadko jest możliwe. Diagnostyka i leczenie pierwotnychchłoniaków skóry jest zagadnieniem interdyscyplinarnym,w które powinni być zaangażowani, obok dermatologów, równieżonkolodzy, hematolodzy i patomorfolodzy. Powstała w 2009 roku SekcjaChłoniaków Skóry Polskiej Grupy Badawczej Chłoniaków podjęłapróbę opracowania jednolitych zaleceń terapeutycznych, które byłybyuznane i stosowane w środowiskach wszystkich zaangażowanych specjalności.Są one oparte na dostępnych europejskich i światowych rekomendacjachoraz na doświadczeniu polskich ośrodków dermatologicznychi hematoonkologicznych w zakresie leczenia chłoniaków skóry.

  4. Farmakoterapia zaburzeń behawioralnych towarzyszących otępieniu

    Directory of Open Access Journals (Sweden)

    Tomasz Sobów

    2013-12-01

    Full Text Available Farmakoterapia zaburzeń zachowania i objawów neuropsychiatrycznych u chorych otępiałych (behavioural and psychological symptoms of dementia, BPSD była przedmiotem wielu badań klinicznych. Ich wyniki nie pozwalają niestety na sformułowanie prostych zaleceń. Leki przeciwpsychotyczne (zwłaszcza II generacji okazały się względnie skuteczne w zwalczaniu pobudzenia i agresji, ale ich działanie na objawy psychotyczne jest wątpliwe. Poważne obawy dotyczące bezpieczeństwa stosowania leków przeciwpsychotycznych (zwłaszcza ryzyko ostrych zdarzeń sercowo-mózgowych i związanej z nimi śmiertelności w znaczący sposób ograniczają ich wykorzystanie. Leki przeciwdepresyjne, szczególnie z grupy selektywnych inhibitorów zwrotnego wychwytu serotoniny (selective serotonin reuptake inhibitor, SSRI, wykazują podobną skuteczność w zwalczaniu pobudzenia i objawów psychotycznych jak leki przeciwpsychotyczne, co wobec lepszej tolerancji zachęca do ich szerszego stosowania. Inne grupy leków (w tym przeciwdrgawkowe i benzodiazepiny, pomimo teoretycznych przesłanek sugerujących możliwą skuteczność, w randomizowanych badaniach nie zostały ocenione jako wystarczająco efektywne (i bezpieczne, aby rekomendować ich szersze wykorzystanie. Rutynowe stosowanie zasady hierarchicznego postępowania w BPSD (najpierw staranna diagnostyka, w tym wykluczenie majaczenia, następnie interwencje niefarmakologiczne i optymalizacja leczenia inhibitorami cholinesterazy i/lub memantyną, a dopiero w trzeciej kolejności zastosowanie leków psychotropowych pozwala na ograniczenie farmakoterapii w tej szczególnie wrażliwej grupie pacjentów.

  5. Asenapina – nowy lek przeciwpsychotyczny drugiej generacji

    Directory of Open Access Journals (Sweden)

    Krzysztof Artur Kucia

    2010-06-01

    Full Text Available Asenapina jest nowym lekiem przeciwpsychotycznym, dopuszczonym w 2009 roku przez FDA do leczenia ostrych epizodów schizofrenii oraz epizodów manii i epizodów mieszanych związanych z chorobą afektywną dwubiegunową typu I u dorosłych. Nazwa handlowa asenapiny w USA to Saphris, natomiast proponowana w Unii Europejskiej to Sycrest. Planowana na rok 2010 rejestracja europejska ma objąć analogiczne wskazania, z wyjątkiem epizodów mieszanych w przebiegu CHAD. Asenapina wykazuje duże powinowactwo i wysoką swoistość w stosunku do receptorów dopaminowych, serotoninowych, adrenergicznych i histaminowych. Lek jest metabolizowany do dwóch nieaktywnych metabolitów, a okres jego połowicznej eliminacji wynosi mniej więcej 24 godziny. Asenapina jest dostępna w postaci tabletek podjęzykowych, zapewniających optymalne i szybkie wchłanianie leku. Dawka zalecana w schizofrenii to 5 mg dwa razy na dobę, w CHAD typu I zaleca się rozpoczęcie terapii od 10 mg dwa razy dziennie. Badania kliniczne z użyciem asenapiny wykazały w stopniu statystycznie znamiennym jej skuteczność w zmniejszaniu nasilenia zarówno objawów pozytywnych i negatywnych schizofrenii, jak i objawów manii. We wszystkich badaniach lek był dobrze tolerowany. Najczęściej pojawiającymi się działaniami niepożądanymi były: bezsenność, nadmierna senność, bóle głowy i przyrost masy ciała, których nasilenie oceniono jako łagodne lub umiarkowane.

  6. The ​Fest-noz: a Way to Live Breton Culture

    Directory of Open Access Journals (Sweden)

    Nicole Dołowy-Rybińska

    2015-06-01

    łodzieży, rewaloryzacji wypieranej kultury i języka, radosnego (a często i radykalnego dążenia do uzyskania praw. Od lat 90. XX wieku fest-noz jest niekwestionowanym znakiem rozpoznawczym Bretanii, corocznie odbywają się setki a nawet tysiące imprez, od ma łych spotkań lokalnych, po wielkie, zorganizowane w największych salach w Rennes, wydarzenia muzyczne, a nawet internetowe CyberFestNoz. Fenomen bretońskiego fest-noz będzie kanwą, na której opowiedziana zostanie historia kultury i języka bretońskiego w XX i XXI wieku, od ich ośmieszania i zanikania, przez przemilczanie związane z wydarzeniami II wojny światowej, po odrodzenie lat 70. i czasy współczesne. Samo święto jest więc jedynie punktem wyjścia do rozważenia wielu procesów dotyczących kultur i języków mniejszościowych: tworzenia się tożsamości negatywnej, ruchów społecznych prowadzących do rewaloryzacji mniejszości, działań na rzecz ich zorganizowanej ochrony. Ale będzie to też opowieść o tym, jak mniejszość językowa może funkcjonować w dzisiejszym świecie, o spontanicznym uczestnictwie i ujętej instytucjonalnie animacji, o tradycji wynalezionej oraz o wybieranej i świadomie tworzonej tożsamości kulturowej.

  7. Przebieg i znaczenie zajęć arteterapeutycznych dla dziewcząt cierpiących na jadłowstręt psychiczny, hospitalizowanych na oddziale psychiatrii dziecięcej. Doniesienie wstępne

    Directory of Open Access Journals (Sweden)

    Joanna Kondracka

    2014-06-01

    Full Text Available Celem niniejszej pracy była obserwacja i ewaluacja dotychczasowego przebiegu badania nad rolą warsztatów arteterapeutycznych w procesie zdrowienia nastoletnich pacjentek cierpiących na jadłowstręt psychiczny. Od grudnia 2011 roku autorka pracy, psycholog z tytułem plastyka ceramika, prowadzi warsztaty arteterapii na oddziale psychiatrii wieku rozwojowego. Do czerwca 2013 roku w zajęciach wzięło udział 27 pacjentek, spośród których 15 spełniło kryteria włączające do badania. Dziewczęta są badane po przyjęciu na oddział oraz 6 miesięcy po zakończeniu leczenia za pomocą następujących narzędzi: EAT-26 (Eating Attitudes Test, EDI (Eating Disorder Inventory, YSR (Youth Self-Report – jedno z narzędzi z grupy Child Behavior Checklist – oraz KBPK (Kwestionariusz do Badania Poczucia Kontroli. Dodatkowo po ukończeniu cyklu warsztatów arteterapeutycznych pacjentki są proszone o wypełnienie ankiet ewaluacyjnych. Ich dotychczasowe wyniki przedstawiono w załączeniu. Obserwacje zdobyte przez autorkę w przebiegu prowadzenia zajęć arteterapeutycznych oraz wnioski wypływające z ankiet ewaluacyjnych wskazują na zapotrzebowanie na tego typu formę terapii wśród osób hospitalizowanych z powodu jadłowstrętu psychicznego. Na obecnym etapie badań trudno wykazać pozytywny wpływ arteterapii na proces zdrowienia pacjentek. Autorka ma nadzieję, że analiza wyników uzyskanych od ostatecznej liczby badanych umożliwi rzetelną ocenę skuteczności arteterapii w leczeniu jadłowstrętu psychicznego.

  8. Diagnoza ADHD – pomoc czy przeszkoda?

    Directory of Open Access Journals (Sweden)

    Agnieszka Gawęda

    2010-06-01

    Full Text Available Autorki podejmują temat znaczenia rozpoznawania zespołu nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi (ADHD dla skutecznego leczenia oraz społecznego funkcjonowania dzieci z tak postawioną diagnozą, podkreślając tym samym znaczenie procesualnej diagnozy psychiatrycznej i psychologicznej. Publikacja ta ma być próbą odniesienia się do licznych kontrowersji wokół diagnozy ADHD. Czy jest ona rzetelnym rozpoznaniem tłumaczącym problematykę młodego pacjenta i umożliwiającym mu otrzymanie adekwatnej pomocy, czy też „etykietą” zawężającą rozumienie młodego pacjenta i ograniczającą jego rozwój oraz dalsze funkcjonowanie w świecie, zwalniającą z odpowiedzialności niewydolnych wychowawczo rodziców? Autorki podkreślają znaczenie całościowej obserwacji dziecka na całodobowym oddziale psychiatrii dla dzieci i młodzieży, która staje się niezbędna, gdy obraz kliniczny pomimo długiego procesu diagnostycznego w ramach ambulatorium nadal nie jest jasny lub kiedy pomimo podjętych oddziaływań objawy nasilają się. Obserwacja w warunkach klinicznych ma na celu weryfikację diagnozy w oparciu o całodobową obserwację, która może wnieść nieoceniony wkład w rozumienie znaczenia i kontekstu zachowań dziecka. W artykule przedstawione zostały przypadki trójki dzieci: Kuby, Weroniki i Macieja leczonych na Oddziale Psychiatrii i Psychoterapii Wieku Rozwojowego w sosnowieckim Centrum Pediatrii, których diagnoza stopniowo ewoluowała od ADHD w kierunku bardziej złożonego rozumienia ich przypadłości – z uwzględnieniem tła rodzinnego oraz indywidualnej dynamiki ich problemów emocjonalnych.

  9. Ropień tkanek miękkich podudzia wywołany przez Salmonella sp. u pacjentki z reumatoidalnym zapaleniem stawów leczonej adalimumabem

    Directory of Open Access Journals (Sweden)

    Magdalena Marek

    2011-04-01

    Full Text Available Stosowanie leków biologicznych, do których zalicza się m.in. przeciwciałaprzeciwko czynnikowi martwicy nowotworów α, może byćzwiązane ze zwiększoną zapadalnością na zakażenia o etiologiibakteryjnej, wirusowej czy grzybiczej.Supresja układu odpornościowego czasami zmienia typowy przebiegkliniczny infekcji w porównaniu z przebiegiem u osób immunokompetentnych.Obserwuje się tendencję do uogólnienia zakażeniai/lub nietypowego, skąpoobjawowego przebiegu.Przedstawiono przypadek 60-letniej kobiety chorej na reumatoidalnezapalenie stawów o agresywnym przebiegu od ok. 12 lat,obciążonej wieloletnią cukrzycą typu 2, leczonej adalimumabem,metotreksatem i prednizonem, przyjętej do szpitala z powodubolesnej zmiany o charakterze naciekowo-zapalnym na bocznejpowierzchni prawego podudzia. Przeprowadzona diagnostykadoprowadziła do rozpoznania ropnia tkanek miękkich prawegopodudzia o etiologii Salmonella sp. (ryc. 1, 2.Etiologia została potwierdzona badaniem bakteriologicznymwydzieliny uzyskanej po chirurgicznym nacięciu ropnia. Zastosowanoantybiotykoterapię zgodną z antybiogramem oraz leczeniemiejscowe (miejscowo działające leki odkażające i regularnawy mia na sączków, uzyskując bardzo dobry efekt kliniczny (ryc. 3.W cza sie diagnostyki i leczenia odstawiono metotreksat i adali -mumab.Powstanie ropnia było prawdopodobnie poprzedzone skąpoobjawowym,ograniczonym jedynie do stanów gorączkowych, zakażeniemSalmonella i bakteriemią. Należy również wziąć pod uwagęmożliwość nosicielstwa i reaktywacji zakażenia w wyniku stosowanychleków immunosupresyjnych. Z powodu wciąż rosnącej liczby chorych stosujących leki biologicznewarto zwrócić uwagę na to, że zakażenia w tej grupie chorychmogą mieć bardzo nietypowy przebieg oraz etiologię.Decyzja o ponownym stosowaniu leku z grupy leków modyfikującychprzebieg choroby, ewentualnie o ponownej kwalifikacji doleczenia biologicznego, będzie podjęta po zako

  10. CADASIL – obraz kliniczny, diagnostyka i leczenie

    Directory of Open Access Journals (Sweden)

    Dorota Dziewulska

    2011-12-01

    Full Text Available Mózgowa autosomalna dominująca arteriopatia z zawałami podkorowymi i zwyrodnieniem istoty białej (CADASIL wbrew swojej nazwie jest uogólnioną arteriopatią spowodowaną mutacjami w genie NOTCH 3 zlokalizowanym na chromosomie 19. Przebieg kliniczny CADASIL-u jest zróżnicowany nawet wśród członków tej samej rodziny i nosicieli tej samej mutacji. Pierwsze objawy choroby pojawiają się zwykle w 4.-5. dekadzie życia. Klinicznie CADASIL charakteryzuje się występowaniem migreny z aurą, nawracających udarów niedokrwiennych, zaburzeń nastroju oraz narastającego otępienia. Cechą znamienną choroby jest wczesna obecność zaburzeń autoregulacji przepływu mózgowego. W badaniu mózgu za pomocą rezonansu magnetycznego widoczne są rozległe hiperintensywne w projekcji T2-zależnej zmiany w istocie białej mózgu. Obecność tych zmian w przedniej części płatów skroniowych i torebce zewnętrznej uważa się za charakterystyczną radiologiczną cechę choroby. W badaniu histopatologicznym stwierdza się zwyrodnienie i ubytek miocytów gładkich w tętnicach oporowych średniego i małego kalibru oraz gromadzenie się w ścianie małych naczyń złogów gęstego osmofilnego materiału (GOM. Kryteriami umożliwiającymi rozpoznanie choroby są pozytywny wynik badania genetycznego oraz obecność złogów GOM w naczyniach w biopsji skóry lub mięśnia szkieletowego. Ze względu na nieznany patomechanizm choroby w chwili obecnej leczenie jest tylko objawowe. W poniższym artykule przeglądowym przedstawiamy aktualny stan wiedzy dotyczący obrazu klinicznego, procesu diagnostycznego i leczenia CADASIL-u w oparciu o wyniki najnowszych badań naukowych i klinicznych.

  11. Skórna postać leiszmaniozy u pacjenta powracającego z Maroka

    Directory of Open Access Journals (Sweden)

    Aleksander Garlicki

    2010-09-01

    Full Text Available Wprowadzenie: Leiszmanioza jest tropikalną chorobą pasożytniczą,wywołaną przez pierwotniaki z rodzaju Leishmania. RezerwuaremLeishmania są ludzie i zwierzęta, a wektorem przenoszącym pasożytakomary z rodzaju Phlebotomus i Lutzomyia. Wyróżnia się trzy postaciechoroby: skórną, śluzówkowo-skórną i trzewną. Cel pracy: Zwrócenie uwagi na narastający problem zawlekaniachorób z krajów tropikalnych i trudności w rozpoznaniu skórnej lei szmaniozy. Opis przypadku: Pacjent, lat 29, został przyjęty do Kliniki z powoduowrzodzenia II palca stopy lewej po powrocie z 16-dniowego pobytuw Maroku. Początkowo był diagnozowany w miejscu zamieszkania,gdzie wykluczono leiszmaniozę, opierając się na negatywnych wynikachbadań zeskrobin skórnych i testów serologicznych. Po przyjęciudo Kliniki pobrano wycinek ze zmiany skórnej palca do badania histopatologicznego,w którym stwierdzono zmiany sugerujące tę chorobę.Do leczenia włączono ketokonazol na 4 tygodnie, uzyskując niewielkąpoprawę. Po tej terapii obserwowano stałą, choć wolną, poprawę miejscowąi po kolejnych 3 miesiącach doszło do całkowitego wygojeniazmian skórnych. Wnioski: W procesie diagnostycznym skórnej leiszmaniozy należyuwzględnić ocenę histopatologiczną wycinka ze zmiany. W związkuz coraz częstszymi wyjazdami do stref występowania leiszmaniozynależy oczekiwać zwiększenia liczby przypadków tej choroby w Polsce.

  12. Wybrane zaburzenia funkcji poznawczych po udarze mózgu – charakterystyka kliniczna i diagnostyka

    Directory of Open Access Journals (Sweden)

    Magdalena Sabiniewicz

    2015-04-01

    Full Text Available Udar mózgu znacznie zwiększa ryzyko rozwoju zaburzeń poznawczych. Badania wskazują, że jest przyczyną występowania zaburzeń poznawczych u około ⅔ chorych po 65. roku życia. Deficyty powstałe po udarze mózgu mogą obejmować wszystkie obszary codziennego funkcjonowania. Czynnikiem determinującym rodzaj objawów klinicznych jest przede wszystkim lokalizacja, obszar uszkodzenia mózgu. Zaburzenia poznawcze wpływają na efekty leczenia i rehabilitacji oraz jakość życia chorego. Do oceny aktywności kognitywnej stosowane są odpowiednie testy i kliniczno-eksperymentalne próby neuropsychologiczne o różnym stopniu czułości diagnostycznej. Dysfunkcje mogą dotyczyć wielu obszarów poznawczych lub ich izolowanych aspektów. Przebieg kliniczny charakteryzuje łagodna postać zaburzeń poznawczych albo postać rozwinięta, wieloobjawowa, jak w otępieniu naczyniopochodnym. Istnieje potrzeba stworzenia ogólnych zaleceń co do diagnostyki i terapii zaburzeń poznawczych u chorych po udarze mózgu. Praca przedstawia najważniejsze i najczęstsze zaburzenia funkcji poznawczych u pacjentów po udarze niedokrwiennym, charakterystykę kliniczną tych objawów, a także możliwości diagnostyki. Zwrócono uwagę na wzajemny wpływ nastroju podstawowego i funkcjonowania kognitywnego. Ponadto omówiono wpływ czynników kluczowych dla funkcjonowania poznawczego chorego po udarze mózgu na rokowanie. Obraz kliniczny zaburzeń poznawczych po udarze obejmuje objawy ogólnomózgowe i specyficzne. Symptomy nieswoiste są odpowiedzią organizmu na zaburzenie homeostazy układu przez nagły incydent naczyniowy, a charakterystyka symptomów specyficznych zależy od lokalizacji uszkodzenia organicznego.

  13. Stres oksydacyjny w patogenezie stwardnienia rozsianego. Nowe możliwości terapeutyczne

    Directory of Open Access Journals (Sweden)

    Agata Karpińska

    2016-09-01

    Full Text Available Stwardnienie rozsiane to choroba zapalno-demielinizacyjna ośrodkowego układu nerwowego o dotychczas nieznanej przyczynie. W przebiegu stwardnienia rozsianego następuje uszkodzenie osłonki mielinowej komórek nerwowych oraz śmierć neuronów i  oligodendrocytów. W  ostatnich latach zwrócono uwagę, że ogniwem łączącym proces zapalny z neurodegeneracją może być stres oksydacyjny, czyli przewaga tworzenia wolnych rodników nad ich eliminacją przez systemy antyoksydacyjne komórki. Udowodniono, iż stres oksydacyjny ma związek z  patogenezą wielu chorób neurodegeneracyjnych, w tym choroby Parkinsona czy choroby Alzheimera. Wykazano także jego udział w patogenezie stwardnienia rozsianego. W związku z tym zwalczanie stresu oksydacyjnego stało się jednym z nowych celów terapeutycznych. W badaniach przedklinicznych i klinicznych oceniano skuteczność różnych substancji o właściwościach antyoksydacyjnych, m.in. polifenoli, witamin, kwasu α-liponowego czy ekstraktów z Ginkgo biloba, jako potencjalnych leków na stwardnienie rozsiane. Ich skuteczność w modelach zwierzęcych rzadko znajduje odzwierciedlenie w wynikach badań klinicznych, ale wybrane związki są obecnie w trakcie oceny klinicznej. W badaniach zarówno przedklinicznych, jak i klinicznych skuteczny okazał się fumaran dimetylu, zarejestrowany w 2013 roku do leczenia stwardnienia rozsianego. Mechanizm działania tego związku nie został jeszcze w pełni poznany. Wiadomo jednak, że pobudza on naturalny szlak antyoksydacyjny związany z czynnikiem transkrypcyjnym Nrf2, co prowadzi do redukcji nasilenia stresu oksydacyjnego.

  14. Zonisamid – lek nie tylko przeciwpadaczkowy

    Directory of Open Access Journals (Sweden)

    Agata Krupa

    2013-11-01

    Full Text Available Zonisamid – lek przeciwpadaczkowy nowej generacji – cechuje się wielokierunkowym mechanizmem działania. Poprzez wpływ na kanały jonowe Na+ oraz Ca2+ stabilizuje neuronalne błony komórkowe, a także zakłóca synchronizację wyładowań, ograniczając w ten sposób rozprzestrzenianie się napadów. Jako lek przeciwpadaczkowy wykorzystywany jest w leczeniu częściowych, uogólnionych oraz mieszanych napadów drgawkowych u dorosłych i dzieci, w terapii skojarzonej i w monoterapii. Został też zarejestrowany do leczenia choroby Parkinsona. W kilku wieloośrodkowych, randomizowanych badaniach z podwójnie ślepą próbą przeprowadzonych u pacjentów z chorobą Parkinsona, którzy wykazywali niewystarczającą odpowiedź na leczenie L-dopą, zonisamid istotnie poprawiał funkcje motoryczne, oceniane w skali nasilenia objawów schorzenia (Unified Parkinson’s Disease Rating Scale, UPDRS. Wiadomo, że lek nasila transmisję dopaminergiczną, a nowsze doniesienia wskazują też na inne kierunki jego działania w przebiegu choroby. Wielu autorów podkreśla znaczenie aktywności neuroprotekcyjnej zonisamidu, niemniej liczne aspekty tego zagadnienia wymagają dalszych obserwacji. Podejmowane są także badania kliniczne oceniające skuteczność tego leku w chorobie afektywnej dwubiegunowej, bólu neuropatycznym oraz migrenowym, w zaburzeniach lękowych, zaburzeniach jedzenia oraz u osób uzależnionych od alkoholu. Ich wyniki są obiecujące i stwarzają nowe perspektywy zastosowania leku, jednak zdecydowanie istnieje potrzeba poszerzenia badań.

  15. Escitalopram w leczeniu zaburzeń psychicznych chorych w podeszłym wieku

    Directory of Open Access Journals (Sweden)

    Tomasz Sobów

    2015-07-01

    Full Text Available Farmakoterapia zaburzeń psychicznych u chorych w podeszłym wieku jest często trudna i ograniczona powszechniejszym niż u młodszych chorych występowaniem objawów niepożądanych, interakcji lekowych oraz koniecznością brania pod uwagę współchorobowości, nie tylko psychiatrycznej, ale przede wszystkim – somatycznej. Te aspekty, razem z wieloczynnikową patogenezą zaburzeń i znaczną w wielu badaniach odpowiedzią placebo, prowadzą do względnie niższych wskaźników efektywności klinicznej leczenia. Właściwy wybór leku, uwzględniający jego skuteczność i bezpieczeństwo, jest zatem kluczowy dla sukcesu terapii. Escitalopram to obiecujący lek dla starszych chorych. Jego znaczna selektywność farmakodynamiczna, korzystny profil farmakokinetyczny, w tym stosunkowo niewielki potencjał wchodzenia w interakcje lekowe, oraz dość rzadkie wywoływanie poważnych objawów ubocznych spowodowały – wraz z zadowalającymi wynikami badań klinicznych – częste i z korzyścią dla pacjentów stosowanie escitalopramu w zaburzeniach nastroju (także w tzw. organicznych i zaburzeniach lękowych, a ostatnio jako leku korygującego zaburzenia zachowania towarzyszące otępieniu, takie jak pobudzenie, agresja czy psychoza. Dodatkowym ważnym aspektem stosowania escitalopramu jest łatwość podawania (jedna dawka na dobę oraz dostępność postaci w kroplach, która może być szczególnie użyteczna dla chorych z problemami w połykaniu, przyjmujących wiele leków, karmionych poprzez gastrostomię czy z zaburzeniami funkcji poznawczych.

  16. Peginterferon beta-1a – nowa postać interferonu beta-1a

    Directory of Open Access Journals (Sweden)

    Zdzisław Maciejek

    2015-11-01

    Full Text Available W 2014 roku, po zakończeniu próby klinicznej III fazy ADVANCE, do leczenia postaci rzutowo-remisyjnej stwardnienia rozsianego wprowadzono nową pegylowaną postać interferonu beta-1a o wydłużonym czasie działania. Do badania zakwalifikowano 1512 chorych ze 183 ośrodków z 26 krajów (500 uczestników przyjmowało placebo, 512 – peginterferon beta-1a w dawce 125 µg podawany podskórnie co 2 tygodnie, 500 – peginterferon beta-1a w dawce 125 µg podawany podskórnie co 4 tygodnie. Grupy były zbliżone pod względem wieku, płci, czasu trwania choroby i niepełnosprawności ocenianej w Expanded Disability Status Scale. Cel badania stanowiła ocena skuteczności i bezpieczeństwa pegylowanego interferonu beta-1a po 2 latach terapii w porównaniu z grupą placebo, która w drugim roku również otrzymywała ten lek. Skuteczność peginterferonu beta-1a podawanego co 2 tygodnie w porównaniu z placebo przejawiała się redukcją rocznego wskaźnika rzutów (o 37%, liczby nowych lub powiększonych ognisk T2-zależnych (o 67%, ryzyka wystąpienia rzutu (o 39% i ryzyka utrwalonej 12-tygodniowej progresji niepełnosprawności (o 33%. Najczęstsze działania niepożądane towarzyszące kuracji (94% chorych to odczyn w miejscu wkłucia, objawy grypopodobne, gorączka i bóle głowy. U 16% osób przyjmujących lek co 2 tygodnie i 22% otrzymujących go co 4 tygodnie odnotowano poważne objawy niepożądane (rzuty, zapalenie płuc, infekcje dróg moczowych. Reasumując: leczenie peginterferonem beta-1a cechowały skuteczność, dobra tolerancja i bezpieczeństwo.

  17. Modulowanie funkcji układu cholinergicznego w leczeniu schizofrenii – dziś i jutro

    Directory of Open Access Journals (Sweden)

    Anna Frątczak

    2013-06-01

    Full Text Available W ostatnim czasie rośnie zainteresowanie rolą układu cholinergicznego w patogenezie schizofrenii. Od wielu lat obserwowano zaburzenia funkcji tego układu, głównie w postaci efektów niepożądanych wywołanych lekami przeciwpsychotycznymi. Postrzeganie układu acetylocholiny ewoluuje, co wynika z założenia, że wpływ na przekaźnictwo w jego obrębie może nie tylko wywoływać albo eliminować wspomniane objawy niepożądane, ale też bezpośrednio modyfikować symptomatologię schizofrenii. Celem niniejszego artykułu jest przegląd aktualnego piśmiennictwa dotyczącego nowych opcji modulowania funkcji układu cholinergicznego. Obecnie badania koncentrują się na poszukiwaniu selektywnych agonistów i allosterycznych modulatorów receptorów muskarynowych, które mogą redukować ryzyko skutków ubocznych tradycyjnej terapii przeciwpsychotycznej i jednocześnie mieć swój własny terapeutyczny potencjał antypsychotyczny. Zastosowanie substancji mniej selektywnych nie prowadzi do takich korzyści. W kręgu zainteresowań psychofarmakologów pozostają również modulatory receptorów nikotynowych α4β2 i α7, które korzystnie wpływają między innymi na funkcjonowanie poznawcze chorych na schizofrenię, co potwierdzono w wielu niezależnych badaniach. Jak wiadomo, u większości pacjentów mimo leczenia utrzymują się objawy negatywne, deficyty poznawcze, często też resztkowe objawy pozytywne. Z klinicznego punktu widzeniaistotne pozostają także objawy niepożądane, które bardzo często komplikują leczenie, ograniczają możliwości terapeutyczne i pogarszają współpracę chorego w farmakoterapii. Badania nowych, bardziej selektywnych substancji cholinergicznych dają nadzieję na udoskonalenie terapii schizofrenii poprzez zwiększenie skuteczności i wyeliminowanie objawów niepożądanych.

  18. Metody badania spontanicznych i spowodowanych lekami przeciwpsychotycznymi zaburzeń ruchowych w schizofrenii

    Directory of Open Access Journals (Sweden)

    Olga Kałużyńska

    2013-09-01

    Full Text Available Od dawna wiadomo, że przynajmniej niektóre zaburzenia motoryczne występują u chorych na schizofrenię jeszcze przed podjęciem leczenia lekami przeciwpsychotycznymi istotnie statystycznie częściej niż w populacji ogólnej. Wpro‑ wadzenie leków przeciwpsychotycznych zahamowało jednak ten nurt badań, bowiem od tej pory koncentrowano się wyłącznie na objawach zaburzeń ruchowych powstałych w wyniku stosowania neuroleptyków. W kilku pracach wy‑ kazano również, że niektóre zaburzenia ruchowe są częstsze i bardziej nasilone u krewnych I stopnia osób chorych, lecz rzadsze i mniej nasilone niż u chorych na schizofrenię. Obecnie istnieje wiele narzędzi – skal klinicznych, używa‑ nych w praktyce i badaniach, opartych na obserwacji klinicznej, służących do oceny występowania i nasilenia zabu‑ rzeń motorycznych zarówno spontanicznych, jak i związanych z leczeniem lekami przeciwpsychotycznymi. Najczęściej przy pomocy tych skal ocenia się i monitoruje objawy parkinsonizmu, dystonie oraz akatyzję. Uważa się, że wszyst‑ kie te narzędzia mają jednak wiele wad i nie pozwalają na wykrycie i obiektywny pomiar subklinicznych objawów za‑ burzeń motorycznych. Instrumentalne metody oceny zaburzeń ruchowych (spontanicznych i spowodowanych leka‑ mi przeciwpsychotycznymi pozwalają na wykrycie właśnie subtelnych, słabo nasilonych objawów i dlatego mogą być przydatne przy identyfikacji osób z tzw. stanem wysokiego ryzyka rozwoju psychozy, ocenie występowania dysfunkcji motorycznych u krewnych osób chorych na schizofrenię, a także określaniu stopnia i rodzaju odpowiedzi na leczenie lekami przeciwpsychotycznymi. Większość tych metod wymaga jednak skomplikowanej aparatury i procedury analizy uzyskanych wyników. Jedną z interesujących i stosunkowo łatwych do realizacji metod instrumentalnych wydaje się wieloaspektowa ocena pisma. Zastosowanie nowych metod oceny zaburzeń motorycznych konieczne

  19. Aripiprazol: od wyjątkowego mechanizmu działania do szerokich zastosowań

    Directory of Open Access Journals (Sweden)

    Tomasz Sobów

    2016-09-01

    Full Text Available Efektywne, nastawione na możliwie kompletną poprawę objawową i funkcjonalną leczenie schizofrenii i choroby afektywnej dwubiegunowej pozostaje w dzisiejszym stanie wiedzy zadaniem trudnym. Uważa się, że kluczowe jest kompleksowe podejście do problemów pacjenta, a zastosowanie odpowiedniego leku przeciwpsychotycznego ma ten proces skutecznie wspomagać. Powszechnie obecnie stosowane nowoczesne leki przeciwpsychotyczne są podobnie skuteczne w zwalczaniu pozytywnych objawów psychozy schizofrenicznej oraz manii, natomiast znacznie różnią się w zakresie wpływu na pozostałe objawy, jak również pod względem tolerancji, akceptacji leczenia i szeroko rozumianej współpracy lekarz – pacjent. Aripiprazol wyróżnia się unikalnym mechanizmem działania – inaczej niż pozostałe leki przeciwpsychotyczne, jest częściowym antagonistą D2/D3 (oraz niektórych receptorów serotoninowych. Taki profil farmakologiczny pozwala na uzyskanie nie tylko znacznej, porównywalnej do innych leków przeciwpsychotycznych II generacji, skuteczności w leczeniu ostrej psychozy, ale także korzystnego wpływu na objawy afektywne, poznawcze i negatywne schizofrenii. Dodatkowymi korzyściami wynikającymi z profilu farmakologicznego leku są niskie ryzyko wywoływania parkinsonizmu, korzystny profil w zakresie wpływu na stan metaboliczny (praktycznie brak wpływu na masę ciała oraz niewywoływanie hiperprolaktynemii. Te korzystne cechy farmakologiczne powodują, że aripiprazol może być stosowany nie tylko w preferowanej monoterapii, ale także jako leczenie dodane, w tym w celu poprawy tolerancji innych leków. Nowsze badania wskazują na możliwości poszerzenia panelu wskazań, między innymi o depresję oporną na standardową farmakoterapię oraz zaburzenia zachowania u chorych z otępieniem.

  20. Leczenie schizofrenii elektrowstrząsami oraz lekami przeciwpsychotycznymi, łącznie z elektrowstrząsami

    Directory of Open Access Journals (Sweden)

    Emilia Kołodziej‑Kowalska

    2011-12-01

    Full Text Available Elektrowstrząsy (EW były stosowane w leczeniu schizofrenii od czasu ich wynalezienia w 1938 roku. Wprowadzenie efektywnej farmakoterapii schizofrenii oraz zaburzeń nastroju doprowadziło do znacznego spadku ich wykonywania w latach 60. i 70. XX wieku. Stopniowe wykazanie ograniczeń skuteczności i występowanie objawów niepożądanych le‑ ków przeciwpsychotycznych doprowadziło w kolejnych dekadach do powrotu zainteresowania elektrowstrząsami jako metodą leczenia lekoopornej schizofrenii. Niestety, wskazania do zastosowania EW w schizofrenii i ich miejsce w algoryt‑ mach leczniczych są niejasne, głównie w związku z brakiem odpowiedniej jakości badań klinicznych. Kontrowersje zwią‑ zane z oceną efektywności EW w leczeniu schizofrenii, zwłaszcza opornej na farmakoterapię, znalazły odzwierciedlenie w różnicach w rekomendacjach wydawanych przez różne towarzystwa naukowe. Analiza danych z literatury (nieliczne badania randomizowane i otwarte, głównie badania retrospektywne i opisy kazuistyczne wykazuje, że strategia polegająca na leczeniu skojarzonym lekami przeciwpsychotycznymi i elektrowstrząsami jest efektywniejsza od każdej z tych metod z osobna. Badania sugerują także, że połączenie EW i klozapiny jest raczej bezpieczne i skuteczne; doniesienia oceniające połączenie z nowymi LPP drugiej generacji są nieliczne. Identyfikowano różne czynniki predykcyjne poprawy po leczeniu skojarzonym EW i LPP. Częsta jest konkluzja, że elektrowstrząsy w połączeniu z lekami przeciwpsychotyczny‑ mi mogą być rozważane jako opcja terapeutyczna u pacjentów, u których farmakoterapia wykazuje ograniczoną skutecz‑ ność. Profil objawów ubocznych terapii skojarzonej nie różni się od samych zabiegów EW, jest ona bezpieczna i dobrze tolerowana.

  1. Założenia rekreacji terapeutycznej i jej rola na podstawie badań przeprowadzonych w wakacyjnym ośrodku rekreacyjnym Barretstown dla dzieci cierpiących na choroby przewlekłe i zagrażające życiu

    Directory of Open Access Journals (Sweden)

    Joanna Kondracka

    2013-03-01

    Full Text Available Wraz z postępem medycyny maleje liczba dzieci umierających na poważne choroby somatyczne, takie jak nowotwory, białaczka, choroby układu odpornościowego. Jednocześnie wzrasta liczba dzieci, które latami żyją z poważną, prze‑ wlekłą chorobą i na co dzień borykają się ze skutkami ubocznymi długoterminowego leczenia, niemożnością uczest‑ nictwa w normalnych aktywnościach swych rówieśników, ze swoją odmiennością i stałym poczuciem zagrożenia. Do takich właśnie dzieci adresowane są organizowane w USA i w krajach Europy Zachodniej obozy terapeutyczne. Barretstown w Irlandii jest jednym z tego typu ośrodków, gdzie pomaga się dzieciom przy użyciu rekreacji terapeu‑ tycznej (therapeutic recreation, TR. Jest to metoda oparta na procesie przemiany, możliwej, gdy dziecko poczuje się wyjątkowe i niepowtarzalne, bezpieczne i szczęśliwe. U podłoża teoretycznego TR leży wiara w zdolność jednostki do wzbogacenia i zdefiniowania siebie na nowo w oparciu o cztery etapy towarzyszące działaniom: wyzwanie, suk‑ ces, refleksja, odkrycie. Według profesora Petera Kearneya, pediatry z Uniwersytetu w Cork w Irlandii, przemiana, jakiej mogą doświadczać uczestnicy obozów w Barretstown, przypomina proces przejścia znany w literaturze tema‑ tu jako rite of passage. W Barretstown przeprowadzonych zostało kilka badań mających na celu ustalenie skuteczno‑ ści i wpływu TR na poprawę stanu dzieci. Ich rezultaty przedstawia poniższe opracowanie. Istnieje wyraźna potrze‑ ba kontynuacji badań oraz studiów poszczególnych przypadków. Jednocześnie dotychczasowe wyniki i obserwacje psychologów potwierdzają istotną rolę TR we wspieraniu oraz leczeniu dzieci dotkniętych przez poważne chronicz‑ ne choroby somatyczne oraz ich rodzin.

  2. Potencjalna toksyczność klozapiny wynikająca z interakcji

    Directory of Open Access Journals (Sweden)

    Marcin Siwek

    2015-07-01

    Full Text Available Klozapina to lek podlegający intensywnemu metabolizmowi wątrobowemu z udziałem izoenzymów cytochromu P450 (głównie 1A2, w mniejszym stopniu 3A4 i 2D6. Łączne stosowanie leków hamujących wymienione izoenzymy, czyli np. ciprofloksacyny, erytromycyny, fluoksetyny lub fluwoksaminy, skutkuje zwiększeniem stężenia klozapiny we krwi pacjenta, co pociąga za sobą wzrost ryzyka pojawienia się bądź nasilenia działań niepożądanych albo powikłań typowych dla leczenia klozapiną. Jednocześnie induktory enzymatyczne (np. rifampicyna, fenytoina, karbamazepina, wyciąg z dziurawca, nikotyna, kanabinole mogą przyczynić się do spadku skuteczności klozapiny, a po nagłym odstawieniu – do ujawnienia się jej toksyczności. Kolejnym aspektem interakcji klozapiny z innymi lekami jest sumowanie się działań niepożądanych wynikających z właściwości farmakodynamicznych. Działanie sedatywne, hipotonizujące, antycholinergiczne, mielotoksyczne czy drgawkorodne klozapiny może zatem się nasilić, kiedy będzie ona łączona z innymi substancjami również powodującymi takie działania niepożądane. Szczególnej uwagi wymaga stosowanie klozapiny w trakcie chorób infekcyjnych. Z jednej strony bowiem niektóre podawane wówczas antybiotyki (np. makrolidy oraz inne leki przeciwbakteryjne (np. fluorochinolony i przeciwgrzybicze (głównie azole mogą – przez hamowanie metabolizmu klozapiny – przyczyniać się do nasilania jej mielotoksyczności. Z drugiej strony może dochodzić do sumowania się działania mielotoksycznego klozapiny i pewnych antybiotyków (klindamycyna, metronidazol czy leków przeciwgorączkowych i przeciwzapalnych (np. ibuprofen, paracetamol, metamizol. Ze względu na wysokie ryzyko interakcji klozapina to lek przeznaczony głównie do monoterapii. Jednak znajomość właściwości farmakokinetycznych i farmakodynamicznych klozapiny i wynikających z nich interakcji pozwala, kiedy

  3. Przyczyny oraz czynniki sprzyjające występowaniu zespołu wypalenia zawodowego wśród lekarzy zatrudnionych w publicznych sektorach opieki zdrowotnej

    Directory of Open Access Journals (Sweden)

    Leszek Solecki

    2017-03-01

    Full Text Available Wstęp. Wypalenie zawodowe jest zjawiskiem wystę- pującym coraz częściej wśród pracowników różnych grup zawodowych. Lekarze stanowią grupę bardzo mocno narażoną na ryzyko wystąpienia zespołu wypalenia zawodowego ze względu na charakter wykonywanej pracy. Opis stanu wiedzy. Praca lekarzy i całego personelu nasycona jest czynnikami stresogennymi, które zlokalizowane są w różnych płaszczyznach. Są to cechy osobowościowe, stosunek do pracy oraz struktura i organizacja pracy zawodowej. Wypalenie zawodowe jest procesem długofalowym, w którym kolejne fazy pojawiają się narastająco. Najczęściej wyróżnia się 12 faz. Warunkiem koniecznym dla rozwoju wypalenia zawodowego jest występowanie przewlekłego stresu. Typowymi źródłami stresu występującymi w zawodzie lekarza mogą być: ponoszenie odpowiedzialności za własne działanie, codzienny kontakt z chorobą, wymóg stałej czujności, konieczność kontaktu zarówno z samym chorym jak i jego rodziną, świadomość braku wpływu na losy pacjentów oddziałów opieki paliatywnej, roszczeniowość i niezadowolenie pacjentów, zmianowość, praca w nocy, brak warunków do leczenia (np. złe warunki lokalowe, brak odpowiedniego sprzętu, niedogodności związane z relacjami z personelem szpitala. Podsumowanie. Wypalenie zawodowe można określić jako stan fizycznego, umysłowego i emocjonalnego wyczerpania, który ujawnia się pod postacią chronicznego zmęczenia. Jednocześnie towarzyszy mu negatywna postawa wobec pracy, ludzi i życia, poczucie bezradności oraz beznadziejności położenia. Na wypalenie zawodowe szczególnie narażeni są lekarze, którzy stawiają sobie wysokie cele, są ambitni, dobrze wykonują swoją pracę, pracują pod presją czasu, często na dyżurach trwających wiele godzin.

  4. Porównanie wpływu stosowania kompleksu lipidowego PCSO-524™ z Perna canaliculus oraz oleju z ryb na intensywność bólu odczuwanego przez pacjentów z chorobą zwyrodnieniową stawów kolanowych i/lub biodrowych

    Directory of Open Access Journals (Sweden)

    Marek Zawadzki

    2011-08-01

    żądane w postaci zaburzeń gastrycznych (tab. VI.Wnioski: Po czterech tygodniach od rozpoczęcia badania u pacjentówprzyjmujących kapsułki zawierające PCSO-524™ zaobserwowanostatystycznie istotne obniżenie intensywności odczuwanegobólu. Lekarze mogą się spodziewać szybszych i dłużej utrzymującychsię efektów leczenia oraz mniejszej liczby działań niepożądanychu pacjentów z chorobą zwyrodnieniową stawów, przepisującim produkty zawierające PCSO-524™.

  5. Realizacja „Programu zapobiegania zaburzeniom depresyjnym dla dzieci i młodzieży” w województwie łódzkim

    Directory of Open Access Journals (Sweden)

    Justyna Felcenloben

    2015-10-01

    Full Text Available Zaburzenia depresyjne stanowią istotny czynnik ryzyka zachowań samobójczych wśród nastolatków. Wykazano, że u młodocianych pacjentów po próbach samobójczych z rozpoznaną depresją występują określone czynniki ryzyka, w tym trudności szkolne i w relacjach z rówieśnikami. W programach prewencji samobójstw podkreśla się potrzebę wczesnego wykrywania zaburzeń depresyjnych i szybkiego wdrażania odpowiednich strategii terapeutycznych. Prezentowany w artykule „Program zapobiegania zaburzeniom depresyjnym dla dzieci i młodzieży” został opracowany w Departamencie Polityki Zdrowotnej Urzędu Marszałkowskiego Województwa Łódzkiego. Realizowany jest corocznie od 2010 roku przez podmioty wyłaniane w otwartych konkursach ofert. Główne cele Programu to zmniejszenie częstości występowania pełnoobjawowej depresji przez zidentyfikowanie u badanych dzieci czynników predysponujących do jej wystąpienia oraz redukcja tych czynników za sprawą zastosowanej interwencji, czyli uczestnictwa w zajęciach warsztatowych. Za cele szczegółowe autorzy uznali m.in. nabycie pożądanych umiejętności społecznych, nazywania i wyrażania odczuwanych emocji, poznanie technik radzenia sobie ze stresem, poprawę samooceny, a także podniesienie stanu wiedzy dzieci i ich rodzin na temat depresji, metod jej profilaktyki i leczenia, co może być szczególnie przydatne w przypadku pojawienia się lub nawrotu choroby. Analiza efektywności Programu obejmowała lata 2010–2013. Każdego roku Programem obejmowano ponad 0,5% populacji województwa łódzkiego w wieku 11–16 lat, łącznie w ciągu czterech lat przebadano ponad 2% populacji w tej grupie wiekowej. Do warsztatów terapeutycznych zakwalifikowano niemal co drugiego ucznia z ryzykiem depresji (20% nastolatków przebadanych w pierwszym etapie programu, u co piątego dziecka stwierdzono konieczność dalszej diagnostyki bądź terapii w poradni zdrowia