WorldWideScience

Sample records for przeciwko chorobom cywilizacji

  1. Ariowie i Turańczycy. Poglądy Franciszka H. Duchińskiego na temat rasy i cywilizacji

    Directory of Open Access Journals (Sweden)

    Katarzyna Wrzesińska

    2015-12-01

    should avoid to evaluate them as better or worse.   Ariowie i Turańczycy. Poglądy Franciszka H. Duchińskiego na temat rasy i cywilizacji Tekst jest poświęcony teorii niesłowiańskiego pochodzenia Rosjan. Jej autor, Franciszek H. Duchiński (1816-1893, uzasadniał odmienność cywilizacyjną Rosjan ich innym od pozostałych ludów Europy pochodzeniem rasowym. Ono, jak uważał, zadecydowało o powstaniu funkcjonujących w opozycji dwóch cywilizacji: wschodniej, stworzonej poprzez pierwiastek mongolski, gdzie dominowało bezprawie i despotyzm, oraz zachodniej, powstałej jako wytwór ludów indoeuropejskich, które respektowały wolność i godność człowieka. Duchiński uzasadniał różnice między nimi w większym stopniu czynnikami zewnętrznymi i mentalnymi niż biologicznymi. Nie wartościował ras i cywilizacji, a pojęcia „rasa” nie definiował. Brak ścisłości w tym względzie był charakterystyczny dla XIX-wiecznego piśmiennictwa. Często stosowano zamiennie pojęcia „rasa”, „naród”, „plemię”, „szczep”. Nie uważano też za naganne hierarchizowania ras. Opinie Duchińskiego na temat azjatyckiej despotii nie odbiegały od powszechnie przyjętych w piśmiennictwie polskim XIX w. Dominujący w nim wątek stanowiło przekonanie o odmienności cywilizacyjnej Rosji i Europy i o trwałym pomiędzy nimi antagonizmie. Działalność Duchińskiego miała służyć uświadomieniu opinii zachodnioeuropejskiej zagrożenia jakie płynęło dla Europy ze strony cywilizacji wschodniej oraz roli Polski na przedmurzu chrześcijaństwa łacińskiego. Spostrzeżenia na temat antynomii wspomnianych cywilizacji są i dziś aktualne. Współcześni badacze problemu przeczą rzecz jasna związkom pomiędzy rasą i cywilizacją. Kładą za to nacisk na różnice w sferze wartości, wierzeń, instytucji i struktur społecznych, które decydują o tożsamości cywilizacyjnej. O ile więc można nie godzić się z argumentacją Duchińskiego, to w sferze

  2. Autoimmunologiczne zapalenie mózgu z obecnością przeciwciał przeciwko receptorom NMDA – przegląd aktualnego stanu wiedzy w oparciu o przypadek kliniczny

    Directory of Open Access Journals (Sweden)

    Rafał Wójtowicz

    2017-03-01

    Full Text Available Autoimmunologiczne zapalenie mózgu z obecnością przeciwciał przeciwko receptorom NMDA (N-metylo-D-asparaginowym zostało zidentyfikowane w 2007 roku. Należy do rzadkich przyczyn zapaleń mózgu (około 4% o typie limbicznego zapalenia mózgu i typowo jest diagnozowane u młodych kobiet z potworniakami paraneoplastycznymi. Zablokowanie receptorów NMDA w mózgu prowadzi do charakterystycznych objawów choroby. Skutkiem inaktywacji neuronów GABA-ergicznych są zaburzenia psychotyczne, ruchy mimowolne, drżenia pęczkowe mięśni, oczopląs, a poprzez wpływ na ośrodek oddechowy w pniu mózgu możliwe są zaburzenia oddychania wymagające wentylacji mechanicznej. Występują również objawy wynikające z wpływu na autonomiczny układ nerwowy, takie jak ślinotok, zaburzenia rytmu serca, nadciśnienie tętnicze. Zaburzenia czynności receptorów NMDA mają charakter funkcjonalny i są w większości odwracalne, wobec czego właściwa diagnoza oraz szybko wdrożone leczenie w postaci usunięcia guza i zastosowania immunoterapii mogą przynieść korzystne efekty terapeutyczne. W około 75% przypadków autoimmunologicznego zapalenia mózgu z obecnością przeciwciał przeciwko receptorom NMDA chorzy w pełni wrócili do zdrowia lub obserwowano jedynie niewielkie następstwa choroby, podczas gdy u pozostałych pacjentów zapalenie doprowadziło do poważnych deficytów, a 7% zachorowań zakończyło się śmiercią. W pracy przedstawiono przypadek 23-letniej kobiety z autoimmunologicznym zapaleniem mózgu związanym z obecnością potworniaka jajnika. Choroba została późno rozpoznana i miała bardzo ciężki przebieg – z wieloma powikłaniami i koniecznością leczenia w oddziale intensywnej terapii. Po kilku miesiącach pacjentka powróciła do pełnej sprawności intelektualnej, zamierza kontynuować studia prawnicze. Celem opisu tego przypadku jest zwrócenie uwagi na rzadką przyczynę zapalenia mózgu o

  3. Propozycja nowego podejścia metodycznego i interpretacji wyników oznaczeń przeciwciał przeciwko Borrelia burgdorferi – analiza składu przeciwciałowego krążących kompleksów immunologicznych

    Directory of Open Access Journals (Sweden)

    Karolina Miąskiewicz

    2011-10-01

    Full Text Available Borelioza z Lyme ma bogatą symptomatologię i w znacznym odsetkuprzypadków może przypominać wczesne stadia układowej chorobytkanki łącznej. Część pacjentów trafia po wizycie u lekarza POZdo reumatologa. Reumatolog może zlecić badania autoprzeciwciał„markerowych” oraz na obecność przeciwciał bakteryjnych (przeciwkoBorrelia burgdorferi. Odsetek wyników dodatnich w kierunku B. burgdorferijest znikomy (14,7%, istnieje zatem problem wiarygodnościtych wyników.Seronegatywność pod względem obecności swoistych przeciwciałdla B. burgdorferi dotyczy ok. 30���40% surowic pacjentów z podejrzeniemboreliozy, łącznie z pacjentami z potwierdzonymi w wywiadzieukąszeniami przez kleszcza i wystąpieniem objawu patognomonicznego(rumienia wędrującego. Mimo że dysponujemy licznymitestami bakteriologicznymi, serologicznymi czy molekularnymi(PCR, diagnostyka boreliozy nastręcza trudności i może prowadzić do uzyskiwania wyników fałszywie ujemnych lub fałszywie dodatnich.Autorzy pracy skupili się na surowicach pacjentów seronegatywnychpod względem przeciwciał dla B. burgdorferi, w których wolneprzeciwciała przeciwko B. burgdorferi zostały związane przezantygeny krętka i utworzyły krążące kompleksy immunologiczne (KKI.Celem pracy była analiza KKI pod kątem obecności przeciwciał przeciwkoB. burgdorferi w trudnych diagnostycznie surowicach pacjentów,u których obraz kliniczny wskazywał na obecność zakażenia krętkiemz rodzaju B. burgdorferi (ryc. 1–7. Badania przeprowadzono nasurowicach 54 chorych z wywiadem wskazującym na boreliozę. Zastosowanonowe metodyczne podejście do analizy obecności swoistychprzeciwciał dla B. burgdorferi – wytrącanie i dysocjację KKI, a następnieoznaczanie w uzyskanej frakcji γ z osadu PEG przeciwciał swoistychdla B. burgdorferi. W 41 surowicach ujemnych w teście ELISAwytrącono frakcję γ z osadu PEG i powtórnie oznaczono przeciwciaładla B. burgdorferi. W 82

  4. Kompetencje cyfrowe we współczesnej cywilizacji medialnej

    Directory of Open Access Journals (Sweden)

    Agnieszka Ogonowska

    2016-11-01

    Full Text Available This article aims to show the role of digital competences in the light of some directives and guidelines of the EU and in relation to their model approach presented in the Polish Framework Catalogue of Digital Media of 2014. The author describes the role of digital literacy in contemporary civilization, media, and their location in relation to other key competencesfor human development and improving the quality of life. A separate space is held by the use of digital competence in the sphere of work, education, services and everyday social relations.

  5. ZABEZPIECZENIE NIEMIECKIEGO POSTĘPOWANIA KARNEGO PRZECIWKO POLSKIM OBWINIONYM

    OpenAIRE

    Scheffler, Uwe

    1999-01-01

    As well the accession of Poland to some more important European conventions as several bi-lateral agreements concluded between Germany and Poland have together created a possibility of conducting penal proceedings in „normal” mode. One should hope that future membership of Poland in the European Union shall bring further progress in this scope. However, it is easier to cope with transborden crime already today if we have recourse to special possibilities presented in the above ...

  6. Czy więcej znaczy lepiej? Rozważania immunologiczne o skuteczności szczepionek przeciwko HPV

    Directory of Open Access Journals (Sweden)

    Rafał Pawliczak

    2010-04-01

    Full Text Available Natural history studies conducted over the past 20 years have demonstrated that human papillomavirus(HPV infection is a necessary prerequisite for the development of cervical cancer, the second most frequentcause of death in young women. Recently, two anti-HPV vaccines have been approved for immunoprophylaxis ofcervical cancer: a quadrivalent vaccine containing L1 virus-like particles (VLPs of HPV types 6, 11, 16 and 18, anda bivalent vaccine containing VLPs of types 16 and 18. In efficacy trials involving young women, both vaccinesproduced outstanding efficacy against primary and secondary endpoints associated with the vaccine type HPVsand were highly and consistently immunogenic. This review is focused on comparing safety and efficacy of bothavailable vaccines.

  7. Historia psychodramy

    OpenAIRE

    Michałowska, Danuta Anna

    2013-01-01

    Materiał dydaktyczny jest przeznaczony dla studentów specjalności nauczycielskiej w ramach modułu kształcenia psychopedagogicznego i dydaktycznego, tematyka odnosi się do współczesnych teorii rozwoju osobowości, teorii kształcenia i wychowania oraz praktyki edukacyjnej, z uwzględnieniem kreatywnych metod pracy grupowej. Historia psychodramy rozpoczyna się od czasów starożytnych. Odrywanie ról i różne formy teatralne pełniły w poszczególnych okresach cywilizacji specyficzne funkcje. W czasa...

  8. Skóra – najważniejszy narząd naszego ciała. dbajmy o nią!

    OpenAIRE

    Adam J. Sybilski

    2012-01-01

    Skóra to najważniejszy i największy narząd naszego ciała, spełniający wiele kluczowych funkcji, które dzieli się na bierne (ochrona) oraz czynne (wydzielnicza, czuciowa). Należy o nią dbać nawet wtedy, gdy jest zdrowa, aby zapobiegać jej chorobom. Podstawowa pielęgnacja obejmuje właściwe jej oczyszczanie i nawilżanie. Trzeba ją również chronić przed otarciami i odparzeniami, nie powinno się jej nadmiernie eksponować na pro‑ mieniowanie UV, niską lub wysoką temperaturę, wiatr, a ta...

  9. Metody badania autofagii oparte na przemianach białek MAP1LC3 i p62/SQSTM1 

    Directory of Open Access Journals (Sweden)

    Edyta Wysokińska,

    2013-05-01

    Full Text Available Autofagia jest procesem katabolicznym o fundamentalnym znaczeniu dla przetrwania okresów niedoborów składników odżywczych i w recyklingu organelli komórkowych. W ostatnim czasie obserwuje się bardzo znaczący wzrost zainteresowania badaniem autofagii, a zaburzenia w jej przebiegu towarzyszą wielu chorobom. Niestety, warsztat jakim dysponujemy w badaniu autofagii pozostaje stosunkowo mało znany i ubogi. W pracy omówiono najczęściej stosowane metody badania autofagii. Oprócz mikroskopii elektronowej przedstawiono metody (fluorescencyjnei Western blotting oparte na obserwacji przemian białek MAP1LC3 i p62/SQSTM – należących do podstawowych markerów autofagii.

  10. Diagnoza bez rozwiązania – Agamben i Esposito

    Directory of Open Access Journals (Sweden)

    Mateusz Burzyk

    2015-04-01

    Full Text Available Artykuł problematyzuje sposób, w jaki Giorgio Agamben rozprawia się z paradygmatem teologii politycznej w swoim cyklu Homo sacer. Autor porównuje koncepcje Agambena z tymi, które w ostatnich latach zaproponował Roberto Esposito – myśliciel, który wydaje się mieć wiele wspólnego z Agambenem. W rzeczywistości jednak, wybierając inną strategię intelektualną, idee Esposita mogą zostać użyte jako krytyczne narzędzia przeciwko niektórym aspektom projektu Agambena (np. przeciwko koncepcji profanacji. Wbrew deklaracjom Agambena oraz bezprecedensowego zasięgu i głębi jego studiów (a raczej: właśnie z powodu tychże, nie jest on w stanie zaproponować drogi wyjścia z reżimu teologii politycznej. Autor stara się udowodnić powyższą tezą, analizując terminologiczny poziom koncepcji Agambena, kierunek rozwoju jego myśli oraz sposób prowadzenia przez niego badań genealogicznych. W efekcie projekt Homo sacer zaczyna przypominać niemy język tego, co impolityczne.

  11. Eutanazja. Potwierdzenie czy zaprzeczenie człowieczeństwa?

    OpenAIRE

    Kosowicz, Marcel

    2015-01-01

    Rozwój cywilizacji wpływa na jakość życia człowieka. Wraz z postępującymi przemianami pojawiają się pytania o moralność oraz godność ludzi. Zmianie ulegają także poglądy nt. eutanazji. Kościół, lekarze czy filozofowie w odmienny sposób motywują swoje stanowiska. Bez względu na przytaczane opinie i argumenty, eutanazja jest naruszeniem wartości życia. Zgoda na takie i inne działania powoduje erozję systemu wartości. Powoduje brak kontroli oraz niewiedzę, kiedy powiedzieć stop. The developme...

  12. Powszechna Wystawa Światowa w Paryżu w 1900 roku. Splendory Trzeciej Republiki

    OpenAIRE

    Jedlińska, Eleonora

    2015-01-01

    Publikacja Eleonory Jedlińskiej „Powszechna Wystawa Światowa w Paryżu w 1900 roku. Splendory Trzeciej Republiki” to obszerna monografia jednej z najważniejszych wystaw światowych schyłku XIX w., prowadzących w wiek XX. Dziewiętnastowieczne wystawy, swoisty fenomen cywilizacji europejskiej, służyły głównie pokazaniu osiągnięć nauki i jej zastosowań w przemyśle, choć ważnym ich elementem były dzieła sztuki, traktowane jako wyraz syntezy materii i ducha nowych czasów. Eksponowały osiągnięcia te...

  13. Uniosceptyczna koncepcja patriotyzmu u Stanisława Papieża i Piotra Döerre'go : (prawo unijne a biurokracja, Niemcy i kolonizacja Polski)

    OpenAIRE

    Tytko, Marek Mariusz

    2014-01-01

    1. Celem artykułu jest pokazanie elementów uniosceptycznej koncepcji patriotyzmu w Polsce na przykładzie wybranych poglądów dwóch krakowskich polityków – Stanisława Papieża (ur. 1965) i Piotra Döerre’go (ur. 1973) z lat 2002-2003. 2. Metodologia. Autor posłużył się historiograficzną metodą analizy dokumentu. 3. Główne wyniki analizy. Tekst ukazuje argumenty P.Döerre’go i S.Papieża przeciwko wejściu Polski w Unii Europejskiej. To wynika z faktu przyjęcia określonego modelu patriotyzmu polski...

  14. Religia, z którą można zrobić, co się chce.

    Directory of Open Access Journals (Sweden)

    Michał Jędrzejek

    2015-04-01

    Full Text Available Celem tej recenzji jest analiza problemu wiary i historii w wybranych pismach Franza Overbecka. Overbeck (1837–1905, niemiecki teolog-agnostyk, historyk chrześcijaństwa, przyjaciel Fryderyka Nietzschego, opisuje w swoich pracach eschatologiczny i kontrkulturowy wymiar pierwotnego chrześcijaństwa. Dzieje Kościoła opierają się według niego na powolnym wypieraniu eschatologii oraz zastąpieniu jej konserwatywnym projektem podtrzymywania i stabilizowania zachodniej kultury i cywilizacji. Z tego powodu Overbeck – broniąc integralności chrześcijaństwa jako kulturowego fenomenu oraz jego uniwersalistycznego dziedzictwa – krytykuje zarówno współczesny mu protestantyzm kulturowy (A. Harnack jak i postchrześcijańskie i nacjonalistyczne alternatywy (D.F. Strauss, P. Lagarde. W artykule wskazuję na aktualność Overbeckowskich zastrzeżeń wobec wszelkiej – tradycjonalistycznej, liberalnej i lewicowej – teologii politycznej z punktu widzenia chrześcijaństwa zorientowanego na eschatologię. Analizuję również dwie ścieżki recepcji myśli Overbecka w dwudziestowiecznych Niemczech: próbę odnowienia protestantyzmu jako religii stanu wyjątkowego (K. Barth oraz krytykę teologii i sceptyczno-ironiczne pożegnanie z chrześcijaństwem (H. Blumenberg.

  15. Nabyta hemofilia A u pacjentki z reumatoidalnym zapaleniem stawów

    Directory of Open Access Journals (Sweden)

    Stanisława Bazan-Socha

    2011-12-01

    Full Text Available Nabyta hemofilia jest rzadkim, potencjalnie śmiertelnym, nabytymschorzeniem autoimmunologicznym, z wytworzeniem przeciwciałblokujących aktywność własnych czynników krzepnięcia. Toobniżenie aktywności prowadzi do rozwoju skazy krwotocznej.Najczęściej wytwarzane są przeciwciała przeciwko czynnikowi VIII– określane jako nabyta hemofilia A. W blisko połowie przypadkówma ona charakter pierwotny i nie towarzyszy żadnym innym zmia -nom patologicznym, w 35–40% jest wtórna do innych schorzeńautoimmunologicznych, nowotworowych lub reakcji polekowych,a w 10–15% dotyczy młodych kobiet w okresie połogu. Leczenienabytej hemofilii polega na opanowaniu czynnego krwawienia orazeliminacji z krążenia aktywnego inhibitora.Autorzy przedstawiają przypadek 55-letniej chorej na reumatoidalnezapalenie stawów z nabytą hemofilią typu A (ryc. 1 i 2. Objawy skazykrwotocznej ustąpiły po dożylnym podaniu rekombinowanegoaktyw nego czynnika VII oraz prednizonu i cyklofosfamidu. Celem pracyjest zwrócenie uwagi na występowanie tego schorzenia u pacjentówz chorobami reumatycznymi. Nagłe wystąpienie objawów skazykrwotocznej, a szczególnie krwawień podskórnych, połączonez wydłużeniem czasu częściowej tromboplastyny po aktywacjipowinno budzić podejrzenie nabytej hemofilii. Życie choremu możeuratować jedynie szybka diagnostyka i właściwe leczenie.

  16. Przeciwciała dla cytrulinowanych białek – nowe kierunki badań

    Directory of Open Access Journals (Sweden)

    Elwira Biernacka

    2010-08-01

    Full Text Available Reumatoidalne zapalenie stawów jest najczęściej występującą,przewlekłą chorobą zapalną stawów, której etiologia ciągle niezostała poznana. Rozpoznanie tej choroby, mimo ustalonych kryteriówdiagnostycznych, wciąż jest problematyczne, zwłaszcza wewczesnym stadium.Obiecującym parametrem laboratoryjnym, który obok wysokiejswoistości i specyficzności ma duże znaczenie prognostyczne, sąprzeciwciała przeciwko białkom cytrulinowanym. Mogą one występowaćwiele lat wcześniej przed pojawieniem się pierwszych objawówchoroby, ponadto są powiązane z obecnością tzw. wspólnegoepitopu predysponującego do zachorowania na RZS.Pojawienie się antycytrulinowych przeciwciał jest wynikiem nadmiernejekspresji cytrulinowanych białek w zmienionych zapalnietkankach. Dlatego też identyfikacja deiminowanych antygenówi ich lokalizacja oraz zbadanie zmian funkcjonalnych wywołanychcytrulinacją stało się ostatnio przedmiotem intensywnych badań.Wysoka homologia między wywołującą produkcję przeciwciałludzką cytrulinowaną α-enolazą a enolazą bakteryjną zwróciłauwagę na infekcyjny aspekt etiologii RZS. Na szczególne zainteresowaniezasługuje Porphyromonas gingivalis, jedyny drobnoustrójwytwarzający deiminazę peptydyloargininową, enzym odpowiedzialnyza cytrulinację u eukariota.Przedstawione wyniki badań pozwalają na lepsze zrozumieniezmian zachodzących w przebiegu reumatoidalnego zapalenia stawów,co daje nadzieję na wcześniejsze jej zdiagnozowanie i wdrożenieleczenia.

  17. Rzadkie genetycznie uwarunkowane mikroangiopatie w praktyce lekarza neurologa

    Directory of Open Access Journals (Sweden)

    Ewelina Nycz

    2017-08-01

    Full Text Available Mikroangiopatie mózgowe to postępujące, zwykle uwarunkowane genetycznie choroby małych naczyń krwionośnych mózgu. Najczęściej są to uogólnione choroby naczyń, w których dominują objawy uszkodzenia ośrodkowego układu nerwowego. Powodują one występowanie u względnie młodych osób nawracających udarów niedokrwiennych lub krwotocznych oraz różnorodnych objawów neurologicznych, takich jak migrena, padaczka, zaburzenia poznawcze o wczesnym początku czy zaburzenia psychiczne, a także specyficznych zmian w badaniach neuroobrazowych i neuropatologicznych. W badaniu mózgu przy użyciu rezonansu magnetycznego stwierdza się rozlane albo ogniskowe hiperintensywne zmiany w istocie białej, a w materiale biopsyjnym – charakterystyczne zmiany morfologiczne w mikronaczyniach. Najbardziej znaną i najczęstszą chorobą należącą do tej grupy jest mózgowa autosomalna dominująca arteriopatia z  podkorowymi zawałami i leukoencefalopatią – CADASIL, ale piśmiennictwo poświęcone chorobom małych naczyń mózgu szybko wzbogaca się o nowe jednostki i zespoły chorobowe. Dzięki upowszechnieniu się badań neuroobrazowych i biopsyjnych są one bowiem coraz częściej rozpoznawane. Wczesna diagnoza mikroangiopatii ma duże znaczenie praktyczne, ponieważ nie tylko zaoszczędza pacjentowi kolejnych, zbędnych badań dodatkowych, lecz także wymaga modyfikacji rutynowo stosowanego leczenia.

  18. Wielopierścieniowe węglowodory aromatyczne i pozostałości środków ochrony roślin w sokach brzozowych z terenu rolniczego

    Directory of Open Access Journals (Sweden)

    Maciej Bilek

    2017-03-01

    Full Text Available Wstęp. drzewne pobierane są wczesną wiosną, zarówno przez indywidualnych konsumentów do bezpośredniego spożycia, jak również jako surowiec do produkcji napojów dla przemysłu spożywczego. W Polsce najpopularniejszym sokiem drzewnym na przestrzeni wieków był i nadal pozostaje sok brzozowy, będący źródłem wielu składników odżywczych. W związku z rozwojem cywilizacji, pogarszającym stan środowiska naturalnego, istnieje coraz większe ryzyko skażenia soków drzewnych przez substancje szkodliwe. Celem niniejszej pracy było oznaczenie zawartości 13 wielopierścieniowych węglowodorów aromatycznych oraz pozostałości 40 środków ochrony roślin w sokach drzewnych. Materiał i metody. Sok brzozowy pobrano z 20 osobników gatunku brzoza zwisła (Betula pendula Roth., rosnących na terenie rolniczym w południowo-wschodniej Polsce. Zawartość wielopierścieniowych węglowodorów aromatycznych oraz pozostałości środków ochrony roślin oznaczono z wykorzystaniem techniki GC/MS. Wyniki. Analiza wykazała obecność śladowych ilości pięciu pestycydów, tzn. metiokarbu, propoksuru, karbarylu, parationu oraz 4,4’-DDD. W sokach brzozowych odnotowano także zawartość lekkich, wielopierścieniowych węglowodorów aromatycznych, tj. fluorenu, fenantrenu, pirenu, chryzenu, oraz w sokach pojedynczych osobników: antracenu, benzo[a]antracenu i acenaftylenu. Wnioski. Biorąc pod uwagę obowiązujące normy, soki brzozowe pochodzące z terenów rolniczych nie stwarzają ryzyka zdrowotnego pod względem zawartości pozosta- łości środków ochrony roślin oraz wielopierścieniowych węglowodorów aromatycznych, należy jednak spodziewać się znacznego zagrożenia dla zdrowia konsumentów w przypadku pobierania soków brzozowych z terenów o bardziej intensywnym stopniu antropopresji.

  19. Funkcje białek bakteriofagowych

    Directory of Open Access Journals (Sweden)

    Ewa Brzozowska

    2011-01-01

    Full Text Available Bakteriofagi (fagi stanowią naturalny czynnik regulujący liczebność populacji bakteryjnych w przyrodzie. Zainteresowanie bakteriofagami ciągle wzrasta ze względu na ich ogromną liczebność w naturalnym środowisku, a tym samym wpływ na funkcjonowanie organizmów żywych oraz zastosowanie w terapii przeciwko patogennym bakteriom opornym na stosowane antybiotyki. Za swoistość i za zjadliwość fagów wobec bakterii odpowiadają białka wchodzące w skład cząstki fagowej. Białkami tymi są adhezyny rozpoznające receptory na komórkach gospodarzy oraz enzymy degradujące określone struktury ściany komórkowej lub otoczki bakterii. Inne białka fagowe pełnią funkcję strukturalną, wchodząc w skład kapsydów. Białka te chronią fagowy kwas nukleinowy oraz umożliwiają przekazanie wirusowego genomu do wnętrza komórki bakteryjnej, a tym samym odpowiadają za proces infekcji i namnażania fagów potomnych. Enzymy fagowe są ważną grupą białek, które degradują struktury ścian i otoczek bakteryjnych od zewnętrznej, a także od wewnętrznej strony komórki gospodarza. Są to enzymy lityczne hydrolizujące komponenty cukrowe oraz białkowe. Bliższe poznanie natury bakteriofagów oraz pojawienie się lekooporności wśród patogennych bakterii, spowodowało wzrost zainteresowania fagami, jako czynnikami leczniczymi. Bakteriofagi coraz częściej wykorzystywane są także w innych dziedzinach życia człowieka. Testowano je nie tylko w terapii roślin, zwierząt i ludzi, ale także zaproponowano ich użycie do odkażania żywności i środowiska.

  20. Rola androgenów w patogenezie i przebiegu klinicznym stwardnienia rozsianego. Nowe możliwości terapii

    Directory of Open Access Journals (Sweden)

    Małgorzata Turniak

    2015-04-01

    Full Text Available Stwardnienie rozsiane to choroba autoimmunologiczna, która atakuje ośrodkowy układ nerwowy. Reakcja autoimmunologiczna skierowana przeciwko komponentom mieliny prowadzi do degradacji osłonki otaczającej aksony komórek nerwowych, co upośledza ich zdolność do przewodzenia impulsów – zarówno z mózgu, jak i do niego. Mimo intensywnych badań etiologia i patogeneza choroby nadal nie są dokładnie poznane. Zostało ustalone, że w rozwoju stwardnienia rozsianego biorą udział czynniki genetyczne i środowiskowe. Średni stosunek częstości występowania choroby u kobiet do częstości jej występowania u mężczyzn w przypadku typowego wieku zachorowania (między 35. a 49. rokiem życia wynosi około 2,0, czyli kobiety zapadają na stwardnienie rozsiane dwukrotnie częściej. Także przebieg choroby i rokowanie są różne u kobiet i mężczyzn. Zależności tej nie obserwuje się wśród pacjentów pediatrycznych, co może sugerować, że hormony płciowe odgrywają istotną rolę w podatności na schorzenie i jego przebiegu. Liczne badania dowiodły istnienia wpływu androgenów na komórki nerwowe i glej in vitro. Co więcej, pozytywny wpływ zarówno testosteronu, jak i dihydrotestosteronu został udowodniony w modelach zwierzęcych stwardnienia rozsianego. Pilotażowe badania dotyczące zastosowania testosteronu i selektywnych modulatorów receptora androgenowego wykazały obiecującą tolerancję i brak poważnych efektów ubocznych, co daje nadzieję na wykorzystanie tej terapii. Krótko- i długoterminowa efektywność jej działania oraz skutki uboczne wymagają jednak dalszych badań.

  1. Alemtuzumab – nowy lek w terapii postaci rzutowej stwardnienia rozsianego. Pierwsza czy druga linia leczenia?

    Directory of Open Access Journals (Sweden)

    Jacek Zaborski

    2015-11-01

    Full Text Available Alemtuzumab jest humanizowanym przeciwciałem monoklonalnym skierowanym przeciwko glikoproteinie CD52, powodującym deplecję (eliminację krążących limfocytów T i B. Proces odtwarzania obu populacji limfocytów przebiega odmiennie, co prowadzi do zaburzeń w układzie odpornościowym. Zmiany te skutkują zmniejszeniem aktywności procesu chorobowego. Skuteczność alemtuzumabu została potwierdzona w trzech badaniach klinicznych: jednym fazy drugiej – CAMMS223 oraz dwóch fazy trzeciej – CARE-MS I i CARE-MS II. W badaniach tych wykazano skuteczność kliniczną podawanego dożylnie alemtuzumabu u chorych z postacią rzutową stwardnienia rozsianego. Komparatorem był podawany podskórnie interferon beta-1a. W CAMMS223 i CARE-MS I wykazano istotny wpływ alemtuzumabu na spadek wskaźnika rzutów w porównaniu z interferonem, a w CAMMS223 i CARE-MS II – wpływ na zwolnienie narastania niesprawności. Terapia z zastosowaniem alemtuzumabu nie była wolna od istotnych działań niepożądanych, które należały do trzech zasadniczych grup: działania niepożądane bezpośrednio związane z podawaniem leku, ciężkie infekcje oraz zaburzenia autoimmunologiczne (samoistna plamica małopłytkowa, zaburzenia funkcji tarczycy i nefropatia. Terapia alemtuzumabem może być zarówno skuteczna, jak i bezpieczna, jednakże pod warunkiem zachowania właściwego programu monitorowania działań niepożądanych.

  2. Skóra – najważniejszy narząd naszego ciała. dbajmy o nią!

    Directory of Open Access Journals (Sweden)

    Adam J. Sybilski

    2012-12-01

    Full Text Available Skóra to najważniejszy i największy narząd naszego ciała, spełniający wiele kluczowych funkcji, które dzieli się na bierne (ochrona oraz czynne (wydzielnicza, czuciowa. Należy o nią dbać nawet wtedy, gdy jest zdrowa, aby zapobiegać jej chorobom. Podstawowa pielęgnacja obejmuje właściwe jej oczyszczanie i nawilżanie. Trzeba ją również chronić przed otarciami i odparzeniami, nie powinno się jej nadmiernie eksponować na pro‑ mieniowanie UV, niską lub wysoką temperaturę, wiatr, a także wysoką wilgoć. Niekorzystne dla skóry są rów‑ nież środki drażniące. Swoista budowa skóry noworodków i niemowląt wymusza stałą, bardzo ostrożną i dokładną pielęgnację skóry zdrowej i szybką reakcję w przypadku wystąpienia nawet niewielkich podrażnień i uszkodzeń. Najbezpieczniejsze są łagodne produkty kosmetyczne, o neutralnym pH, środki czyszczące bez dodatku barwników lub substancji zapachowych. Nie wolno zapomnieć o ochronie przed promieniowaniem słonecznym i stosować regularnie kremy z filtrem. U młodzieży problemem dla skóry mogą być tatuaże, kol‑ czyki, nadmierne opalanie w solariach. Sytuacje te bardzo negatywnie wpływają na skórę i wymagają szcze‑ gólnej pielęgnacji. W codziennej pielęgnacji skóry dorosłych niezbędne jest systematyczne i stałe używanie kre‑ mów dostosowanych do wieku, stanu zdrowia skóry oraz warunków życia. Dbanie o skórę powinno być nawykiem. Przy wyborze preparatów pielęgnacyjnych należy zwrócić uwagę, by były dopasowane do wieku i potrzeb skóry, nie zawierały konserwantów ani substancji zapachowych, ich cena nie obciążała zbytnio budżetu i umożliwiała codzienne stosowanie.

  3. Към реконструкцията на превода от Константин Преславски на Второто слово против арианите от Атанасий Александрийски

    Directory of Open Access Journals (Sweden)

    Пиринка [Pirinka] Пенкова [Penkova

    2016-10-01

    Full Text Available Towards the reconstruction of Konstantin of Preslav’s translation of Athanasius of Alexandria’s Oratio II against the Arians The author argues that the translation of Oratio II contra Arianos (MS 968 of the Pogodin Collection, National Library, St. Petersburg, attributed to Konstantin of Preslav, has been subject of two re-editions. The first Preslav translation of Orationes I–III is based on a Greek manuscript mainly belonging to the so-called x tradition with scattered features of the RSP tradition. In the first re-edition the editors did away with Konstantin of Preslav’s lexical innovations and unified the terminology. The second re-edition of Oratio II was prepared in accordance with a Greek manuscript falling strictly within the x tradition, without any RSP variants. Oratio III in MS 968 has not been re-edited by the last editor and has preserved the features of Konstantin’s original free translation. This points to a Greek protograph that must have had features of both the x and the RSP tradition. Closest to the Slavonic protograph of Oratio II and III is the Greek manuscript Atheniensis (gr. 428, tenth century. Some alternative readings are attested only in MS 968 and the Greek manuscripts Patmiacus 4 (tenth-eleventh century and Patmiacus A3 (eleventh century. It is further argued that the quotations from Athanasius of Alexandria’s Oratio II in the Slavonic translation of Euthymius Zigabenos’s Panoplia Dogmatica in manuscript HM.SMS.186 of the Hilandar Research Library (Ohio State University support the author’s hypothesis about the existence of two different translations of Oratio II: a verbatim translation in Pogodin 968 and a free translation in HM.SMS.186. Both translators must have used a Greek copy of Athanasius that corresponds to the x tradition.   O rekonstrukcji przekładu II Mowy przeciwko Arianom Atanazjusza z Aleksandrii autorstwa Konstantyna Presławskiego W artykule autorka stawia tezę, że przekład II

  4. Written Exercises: Ancestral Magic and Emergent Intellectuals in Mia Couto, Lhoussain Azergui and Dorota Masłowska

    Directory of Open Access Journals (Sweden)

    Ewa Łukaszyk

    2016-12-01

    postaci intelektualisty, zwracającego się przeciwko nadużyciom rodzimych instancji ucieleśniających przemoc symboliczną w warunkach postkolonialnych. Co zaskakujące, można tu dostrzec podobieństwa występujące w tak różnych warunkach, jak współczesna rzeczywistość Maroka, Mozambiku i Polski. Nowy intelektualista wyłania się z kultury oralnej i sięga po pismo, by napiętnować nadużycia stanowiące odbicie minionych form przemocy w nowych warunkach, w tym fikcyjną, sztucznie forsowaną wizję narodowej jedności. Z taką sytuacją można się spotkać zarówno w Mozambiku, gdzie ignoruje się głębokie zróżnicowanie kultur etnicznych, jak i w Maroku, gdzie rzekomą jedność postkolonialnego narodu przekreśla odrębność Arabów i Berberów. W Polsce to zafałszowanie wiąże się z rzekomą kluczową rolą inteligencji, monopolizującej pisanie i zamykającej pozostałe grupy społeczne w hip-hopowej oralności. Młodzi intelektualiści buntują się poniekąd przeciwko pokoleniu rodzicielskiemu, szukają zaś oparcia u przodków, budując pomost solidarności między światem kultury piśmiennej a kulturami tradycyjnymi.

  5. Hemofilia nabyta w przebiegu tocznia rumieniowatego układowego

    Directory of Open Access Journals (Sweden)

    Zenobia Czuszyńska

    2011-02-01

    Full Text Available Hemofilia nabyta jest rzadką jednostką chorobową spowodowanąwystępowaniem autoprzeciwciał, najczęściej przeciw VIII czynnikowikrzepnięcia. Częstość występowania tej choroby jest szacowanana 1,3–1,5 chorych na milion mieszkańców na rok. Ponadpołowa przypadków hemofilii nabytej (acquired haemophilia – AHma charakter samoistny. Wtórna postać najczęściej występujew przebiegu chorób autoimmunologicznych, takich jak: toczeńrumieniowaty układowy, reumatoidalne zapalenie stawówi zespół Sjögrena. Hemofilia nabyta może wystąpić także w przebiegunowotworów, chorób układu krwiotwórczego oraz w okresieciąży i połogu. Przyczyną może być również stosowanie niektórychleków. W przeciwieństwie do wrodzonej hemofilii, którawystępuje u mężczyzn, hemofilia nabyta występuje u obojga płci,pojawia się nagle, a jej przebieg może być gwałtowny i ciężki.WAH bardzo rzadko występują krwawienia do stawów, natomiastdominują rozległe wynaczynienia krwi pod skórą oraz krwawieniaśluzówkowe.W artykule opisano przypadek 27-letniej kobiety z toczniemrumieniowatym układowym, u której w trakcie aktywnej chorobypojawiły się rozległe podskórne wylewy krwawe (ryc. 1–3. Zaaktywnością choroby podstawowej przemawiało wysokie mianoprzeciwciał przeciwko dwuniciowemu DNA, niskie wartości składowychdopełniacza, niedokrwistość, a także białkomocz ponad1,3 g/dobę oraz aktywny osad moczu. W badaniach laboratoryjnychwykazano izolowane wydłużenie czasu częściowej tromboplastynypo aktywacji (APTT – 98 s (wartość referencyjna 26–37 s.Wykluczono obecność krążącego antykoagulantu tocznia (LA.Stwierdzono znacznie obniżoną aktywność VIII czynnika krzepnięcia (0,3% oraz wysokie miano inhibitora tego czynnika (49 jednostekBethesda. Zastosowano intensywne leczenie glikokortykosteroidamii cyklofosfamidem w pulsach, uzyskując pełną remisjęnabytej hemofilii. Aktywność czynnika VIII wr

  6. Leki jako czynnik prowokujący choroby tkanki łącznej

    Directory of Open Access Journals (Sweden)

    Maria Błaszczyk

    2010-07-01

    Full Text Available Wśród czynników prowokujących choroby tkanki łącznej (ang. connectivetissue diseases – CTD wymienia się: wpływy środowiska, infekcje,głównie wirusowe, a także leki. Patomechanizm CTD wywoływanychprzez leki nie jest znany. Najlepiej poznana jest rola leków w powstawaniutocznia rumieniowatego (lupus erythematosus – LE. Leki mogąindukować toczeń rumieniowaty układowy (ang. systemic lupus erythematosus– SLE, podostrą skórną postać tocznia rumieniowatego (ang.subacute cutaneous lupus erythematosus – SCLE oraz rzadko przewlekłe,skórne postacie. Niektóre leki indukują tylko przeciwciała przeciwjądrowe,natomiast inne wywołują również objawy kliniczne tocznia.U większości chorych objawy kliniczne i przeciwciała przeciwjądrowe(w tym także przeciwciała przeciwko histonom, które są markeremtego zespołu ustępują w różnym czasie po odstawieniu leku prowokującego,natomiast u części pacjentów choroba przebiega dalej,podobnie jak toczeń idiopatyczny. Leki wywołujące (prowokującetoczeń pochodzą z różnych grup terapeutycznych. Są to m.in.: lekiarytmiczne, przeciwnadciśnieniowe, przeciwdrgawkowe, moczopędne,antybiotyki, statyny, leki biologiczne i inne. Ich lista jest bardzo długai stale dopisywane są do niej nowe preparaty. W ostatnich latachw piśmiennictwie pojawiły się stosunkowo liczne opisy przypadkówSCLE wywołanego terbinafiną, a także szeroko stosowanymi statynami,które powodują nie tylko LE, lecz również inne choroby autoimmunologiczne,m.in. zapalenie skórno-mięśniowe. Skórne zmiany charakterystycznedla dermatomyositis, współistniejące z różnym stopniemzajęcia mięśni lub bez objawów mięśniowych, obserwowano takżeu pacjentów leczonych przewlekle, ze wskazań hematologicznych,hydroksymocznikiem i innymi cytostatykami. W większości przypadkówzmiany ustępowały po odstawieniu leczenia. W grupie twardzinypodkreśla się rolę leków przeciwnowotworowych w