WorldWideScience

Sample records for diagnostyce urzadzen cisinieniowych

  1. Zastosowanie artefaktu świetlika w ultrasonograficznej diagnostyce kamicy moczowej

    Directory of Open Access Journals (Sweden)

    Małgorzata Placzyńska

    2013-04-01

    Full Text Available Artefakt świetlika jest zjawiskiem stosowanym w diagnostyce ultrasonograficznej przy użyciu kolorowego Dopplera. Obraz artefaktu świetlika zależy w dużym stopniu od ustawienia aparatu. Zwykle uwydatnia się przy niskich częstotliwościach transmitowanej wiązki ultradźwiękowej i wysokich ustawieniach skali Dopplera. Mimo coraz szerszego zastosowania w diagnostyce ultrasonograficznej artefakt ten wciąż pozostaje zjawi‑ skiem mało znanym. Bywa pomocny w rozpoznawaniu kamicy pęcherzyka żółciowego i dróg żółciowych, ade‑ nomiomatozy pęcherzyka żółciowego oraz wszelkich zwapnień w innych narządach. Przy jego użyciu można też stwierdzić obecność gazów w jelitach czy metalowych ciał obcych. Najczęściej jednak artefakt migotania wykorzystywany jest do identyfikacji złogów w drogach moczowych. W porównaniu z badaniem radiologicz‑ nym jamy brzusznej i urografią badanie ultrasonograficzne z zastosowaniem artefaktu świetlika pozwala na wykrycie około 80% przypadków kamicy układu moczowego. Charakter struktury złogu, jego chropowa‑ tość i wielkość są najważniejszymi elementami uczestniczącymi w tworzeniu tego zjawiska. Artefakt migota‑ nia umożliwia wczesne wykrycie złogów, które nie dają cienia akustycznego, złogów małych rozmiarów oraz tych zlokalizowanych w moczowodzie. Przypuszcza się, że obecność lub brak migoczącego artefaktu koreluje również ze składem chemicznym kamienia. Badanie ultrasonograficzne z jednoczesnym zastosowaniem arte‑ faktu świetlika powinno być procedurą wstępną w rozpoznawaniu kamicy układu moczowego, monitorowa‑ niu ewolucji złogów oraz ocenie wydalania złogów poddawanych zabiegom ESWL.

  2. Scyntygrafia kości w diagnostyce reumatoidalnego zapalenia stawów

    Directory of Open Access Journals (Sweden)

    Witold Tłustochowicz

    2010-04-01

    Full Text Available Celem pracy była ocena przydatności trójfazowej dynamicznejscyntygrafii kości w diagnostyce reumatoidalnego zapalenia stawów.Badaniem objęto 39 chorych hospitalizowanych i diagnozowanychz powodu dolegliwości stawowych. Przeprowadzono diagnostykęobejmującą: badanie podmiotowe, przedmiotowe, badania laboratoryjneoraz obrazowe, w tym trójfazową scyntygrafię kości z użyciemtechnetu 99m. Scyntygraficzne cechy zapalenia stawówstwierdzano, gdy obserwowano wzmożone gromadzenie znacznikawe wszystkich trzech fazach badania.Po ukończeniu diagnostyki rozpoznano u 13 chorych wczesne reumatoidalnezapalenie stawów, u 4 reumatoidalne zapalenie stawów(łącznie 17 pacjentów, a u 1 niezróżnicowane zapalenie stawów.Scyntygrafia kości wykazała cechy zapalenia stawów u 13spośród nich (72,2%, u 4 osób (22,2% wzmożone gromadzeniestwierdzono tylko w fazie statycznej, a u 1 pacjenta (5,6% uzyskanoprawidłowy wynik badania. U 21 chorych wykluczono chorobęzapalną stawów (u 19 rozpoznano fibromialgię, u 2 chorobęzwyrodnieniową. W grupie bez zapalenia stawów u 14 pacjentów(66,6% nie stwierdzono istotnych nieprawidłowości w obraziescyntygraficznym, u 6 (28,6% występowało wzmożone gromadzenieznacznika w badaniu statycznym, a u 1 chorego (4,8% opisanoscyntygraficzne cechy zapalenia stawów.Wbadanej grupie czułość scyntygrafii dynamicznej kości w wykrywaniuzapalenia stawów wynosiła 72,2% (95% CI: 57,5–76,8, a swoistość 95,2% (95% CI: 82,8–99,1. Dodatni wynik badaniadynamicznego wskazuje z dużym prawdopodobieństwem naobecność zapalenia stawów [PPV 92,9% (95% CI: 74,2–98,7].Mniej wiarygodny był ujemny wynik badania [NPV 80% (95% CI:69,5–83,3]. Wyniki niniejszej pracy wskazują, że trójfazowa scyntygrafia dynamicznakości może mieć zastosowanie w diagnostyce reumatoidalnegozapalenia stawów.

  3. Zastosowanie jakościowej analizy profilu wykonania skali ACE-III w diagnostyce różnicowej chorób otępiennych

    Directory of Open Access Journals (Sweden)

    Emilia J. Sitek

    2017-03-01

    Full Text Available Skala Addenbrooke’s Cognitive Examination III (ACE-III jest poszerzonym narzędziem przesiewowej oceny funkcji poznawczych, użytecznym we wczesnym wykrywaniu zaburzeń poznawczych, wstępnej diagnostyce różnicowej zespołów otępiennych oraz monitorowaniu postępu choroby. ACE-III ocenia uwagę i orientację, pamięć, fluencję słowną, funkcje językowe i wzrokowo-przestrzenne. Skala może być używana przez lekarzy i psychologów, zarówno jako narzędzie przesiewowe, jak i jako wstęp do kompleksowej oceny neuropsychologicznej. ACE-III zawiera również krótsze narzędzie, Mini-ACE, które w razie potrzeby może być stosowane niezależnie. W niniejszej pracy ACE-III porównano z innymi najbardziej popularnymi skalami przesiewowej oceny funkcji poznawczych: Mini-Mental State Examination (MMSE oraz Montrealską Skalą Oceny Funkcji Poznawczych (Montreal Cognitive Assessment, MoCA. Następnie omówiono przydatność kliniczną analizy profilu wykonania ACE-III w  diagnostyce różnicowej wybranych chorób neurozwyrodnieniowych. Zaprezentowano profile wykonania ACE-III typowe dla choroby Alzheimera (zarówno o wczesnym, jak i o późnym początku, zwyrodnienia czołowo-skroniowego, choroby Parkinsona, atypowych zespołów parkinsonowskich oraz otępienia naczyniopochodnego. Spośród atypowych wariantów choroby Alzheimera uwzględniono zanik korowy tylny, wariant logopeniczny afazji pierwotnej postępującej i wariant czołowy. Spośród podstawowych wariantów zwyrodnienia czołowo-skroniowego przedstawiono wariant behawioralny otępienia czołowo- -skroniowego oraz niepłynny i semantyczny wariant afazji pierwotnej postępującej. Wreszcie spośród zespołów parkinsonizm plus omówiono otępienie z ciałami Lewy’ego, zanik wieloukładowy, postępujące porażenie ponadjądrowe i zwyrodnienie korowo-podstawne.

  4. Nieswoista nadreaktywność oskrzeli w diagnostyce astmy dziecięcej

    Directory of Open Access Journals (Sweden)

    Jadwiga Kroczyńska-Bednarek

    2010-09-01

    Full Text Available Nadreaktywność oskrzeli (NO, która odzwierciedla skłonność dróg oddechowych do nadmiernego skurczu w odpowiedzi na różne nieswoiste i swoiste czynniki prowokacyjne, jest ściśle związana z astmą dziecięcą. Występuje u wszystkich dzieci, u których stwierdza się świszczący oddech. Chociaż NO jest przede wszystkim zasadniczą cechą astmy, znaczna część chorych również z innymi alergicznymi i niealergicznymi chorobami układu oddechowego wykazuje zwiększoną odpowiedź oskrzeli na histaminę, metacholinę lub bodźce fizyczne, takie jak wysiłek. Jest ona obecna również u młodych dorosłych osób z całkowitą remisją objawów, którzy „wyrośli” z astmy dziecięcej. Wiadomo, że NO odgrywa zasadniczą rolę w patogenezie astmy i może być wykorzystywana do potwierdzenia rozpoznania choroby, które przy nieobecności NO jest trudne do ustalenia. Nieswoista NO wiąże się z ciężkością i wynikiem przebiegu astmy, a tym samym uznawana jest za końcowy cel działań leczniczych. Wykazano, że bezobjawowa NO stanowi również czynnik ryzyka rozwoju astmy. Pomiar NO, zwłaszcza na bodźce bezpośrednie, jest powszechnie dostępny, dobrze wystandaryzowany i łatwy do wykonania. O ile czułość tych badań w rozpoznawaniu klinicznie istotnej astmy jest bardzo wysoka, o tyle cechuje je mała swoistość. NO oceniana dla czynników działających pośrednio poprzez pobudzanie uwalniania zapalnych mediatorów lub zakończeń nerwowych jest bardziej charakterystyczna dla astmy i ma większe właściwości różnicujące. W pracy przedstawiono przegląd aktualnej wiedzy na temat występowania nieswoistej NO u dzieci i jej przydatności w rozpoznawaniu i monitorowaniu leczenia astmy. Zawiera odpowiedzi na pytania: 1 Dlaczego NO jest czasem bezobjawowa? 2 Kiedy i jak najlepiej mierzyć NO u dzieci?

  5. Choroba Alzheimera – rola badań immunohistochemicznych w diagnostyce choroby = Alzheimer's disease - the role of immunohistochemistry in the diagnosis of disease

    Directory of Open Access Journals (Sweden)

    Beata Cichacz-Kwiatkowska

    2016-02-01

    Authors’ Contribution: A Study Design B Data Collection C Statistical Analysis D Manuscript Preparation E Funds Collection   Słowa kluczowe: badania immunohistochemiczne, choroba Alzheimera, wewnątrzkomórkowe zwyrodnienia włókienkowe typu Alzheimera, białkowe prekursor amyloidu.   Key words: immunohistochemistry, Alzheimer's disease, neurofibrillary tangles, amyloid precursor protein.   Glosariusz: Choroba Alzheimera – najczęstsza postać otępienia, nieuleczalna i postępująca choroba neurodegeneracyjna, po raz pierwszy opisana w 1906 przez Alois Alzheimer [1]   Glossary:  Alzheimer's disease (AD, also known as Alzheimer disease, the most common form of dementia, progressive neurodegenerative disease, first described by Alois Alzheimer in 1906 [1]   Streszczenie Choroba Alzheimera jest przewlekłą i postępującą chorobą neurodegeneracyjną, będącą zarazem najczęstszą przyczyną zespołu otępiennego. Skutki tej choroby dotykają zarówno samego pacjenta i jego otoczenie, przybierając wymiar zarówno społeczny jak i ekonomiczny. Częstość występowania otępienia towarzyszącego chorobie Alzheimera podwaja się co 4,5 roku u osób po 65. roku życia. U podłoża tego schorzenia leży zróżnicowana grupa zaburzeń związanych ze starzeniem się organizmu oraz interakcjami genetycznymi i środowiskowymi. Procesy neurodegeneracyjne obserwowane w przebiegu choroby Alzheimera prowadzą do upośledzenia morfologicznego i fizjologicznego neuronów oraz w konsekwencji ich śmierci. Doprowadza to bezpośrednio do upośledzenia kontroli poznawczej. W zmienionej patologicznie tkance nerwowej chorych stwierdzono obecność nieprawidłowych struktur, takich jak blaszki amyloidowe i zwyrodnienia włókienkowe (splątki neurofibrylarne. Sformułowano wiele hipotez starających się wyjaśnić procesy prowadzące do neurodegeneracji, najczęściej wymieniana jest teoria kaskady amyloidowej. Metody immunohistochemiczne pozwalają na wykrycie, zlokalizowanie i oznaczenie zmian neurodegeneracyjnych związanych z chorobą Alzheimera. Wykorzystywane są tutaj zarówno przeciwciała poli- jak i monoklonalne, a same badania charakteryzują się dużą czułością i swoistością.   Summary Alzheimer's disease is a chronic, progressive disease, which has been classified as a most frequent causes of dementia in the elderly population. The consequences of this disease affects the patient and his family and have a social and economic dimension. In the population over 65 years of age the incidence of dementias accompanying Alzheimer's disease doubles every 4.5 years. This disease is caused by a diverse group of genetic and environmental disorders associated with aging of the organism. Neurodegenerative processes seen during the Alzheimer's Disease result in impairment of neurons morphological and physiological functions causing their death. This leads directly to the impairment of patients cognitive functions. In the pathologically altered nerve tissue the presence of abnormal structures such as amyloid plaques and fibrillar degeneration (neurofibrillary tangles is revealed. Many hypotheses have been formulated trying to explain the processes leading to neurodegeneration, and the most often mentioned is the amyloid cascade theory. Immunohistochemistry can detect, locate and mark the changes related to the Alzheimer's disease neurodegeneration. They are used here both poly- and monoclonal antibodies, and the same tests are highly sensitive and specific.

  6. Diagnostic difficulties in breast lesions after plastic operations with silicone application; Trudnosci w diagnostyce zmian sutka po operacjach plastycznych z zastosowaniem silikonu

    Energy Technology Data Exchange (ETDEWEB)

    Cieslinska-Wilk, G; Borowski, M; Slomianko-Winnicka, M [Pomorska Akademia Medyczna, Szczecin (Poland)

    1994-12-31

    Breasts of 630 women in the age 24-78 have been prophylactically examined in the years 1992-1993. The examination included mammography, ultrasonography, physical examination and fine needle aspiration cytology (FNAC) of detected lesions. There were 3 patients after plastic augmentation of the breasts with application of silicone. These patients had persistent tenderness of their breasts, inflammatory reaction, cysts or lumps. The mammograms were not evaluable because of profuse shadow of silicone. Ultrasonography has proved more useful but only in detecting of cysts. Physical examination was also difficult because of the bulky implant. Only liquid silicone was aspirated when FNAC was attempted. The authors conclude that cosmetic implantation of foreign materials into breasts should be contraindicated, especially in the group of women with elevated risk of the breast cancer. (author). 7 refs, 3 figs.

  7. POChP a astma oskrzelowa - podobieństwa i różnice w diagnostyce i leczeniu w pracy Ratownika Medycznego

    OpenAIRE

    Nowak, Jakub

    2015-01-01

    Nierecenzowany artykuł poglądowy Przewlekła obturacyjna choroba płuc i astma oskrzelowa to choroby rozpowszechnione we współczesnym świecie, szczególnie w krajach o wysokim stopniu cywilizacji. Stopień cywilizacji, który niesie ze sobą zanieczyszczenie środowiska naturalnego, gwałtowny wzrost tempa życia nasila występowanie chorób dających objawy duszności. Duszność spowodowana zaistniałą sytuacją stresową, schorzeniami kardiologicznymi, jak również chorobami dróg oddechowych. POChP, a...

  8. Bezobjawowa dławica piersiowa u chorego z zespołem metabolicznym – nowoczesne badania nieinwazyjne w diagnostyce i ocenie efektu leczenia

    Directory of Open Access Journals (Sweden)

    Paweł Krzesiński

    2012-07-01

    Full Text Available Wszystkie składowe zespołu metabolicznego zwiększają ryzyko sercowo‑naczyniowe, a cukrzyca uznawana jest za szczególnie silny negatywny czynnik prognostyczny. Pacjenci z cukrzycą często negują typowe dolegli‑ wości dławicowe, skarżąc się jedynie na niespecyficzną duszność, nadmierną potliwość, uczucie zmęczenia, wyczerpania. Równocześnie jej występowanie wiąże się z istotnym niedoszacowaniem występowania choro‑ by wieńcowej, późniejszym rozpoznaniem niedokrwienia mięśnia sercowego, nieoptymalną farmakoterapią i rzadszym leczeniem interwencyjnym. Autorzy przedstawiają przypadek chorego z zespołem metabolicznym (negującego dolegliwości dławicowe, diagnozowanego w kierunku choroby niedokrwiennej serca z powodu dyskretnych nieprawidłowości elektrokardiograficznych. Wykonanie sekwencji nieinwazyjnych badań obrazo‑ wych (radioizotopowy test wysiłkowy, badanie echokardiograficzne z oceną kurczliwości metodą odkształce‑ nia dwuwymiarowego umożliwiło rozpoznanie i ocenę efektu leczenia zaawansowanej choroby wieńcowej. Szczególnie wartościową obserwacją było wystąpienie w trakcie fazy recovery radioizotopowego testu wysił‑ kowego opóźnionego uniesienia odcinka ST, co jest zjawiskiem bardzo rzadkim, a świadczącym o istotnym zwężeniu naczynia nasierdziowego. W opisywanym przypadku rozpoznanie choroby wieńcowej zostało usta‑ lone dzięki zastosowaniu nowoczesnych technik obrazowania, których nieinwazyjny charakter gwarantuje bez‑ pieczeństwo pacjenta. Wykorzystanie tych wysoce wiarygodnych metod diagnostycznych umożliwiło wykry‑ cie krytycznego zwężenia tętnicy wieńcowej, którego konsekwencją hemodynamiczną mógł być w niedalekiej przyszłości ostry zespół wieńcowy, jako pierwsza manifestacja kliniczna choroby wieńcowej. W przypadku wątpliwości klinicznych, zwłaszcza u asymptomatycznych chorych wysokiego ryzyka sercowo‑naczyniowego, słuszne jest zatem podejście zindywidualizowane i korzystanie z wszelkich dostępnych badań obrazowych.

  9. Bezobjawowa dławica piersiowa u chorego z zespołem metabolicznym – nowoczesne badania nieinwazyjne w diagnostyce i ocenie efektu leczenia

    OpenAIRE

    Paweł Krzesiński; Agnieszka Jaguś‑Jamioła; Grzegorz Gielerak; Stanisław Piszczek; Mirosław Dziuk; Andrzej Mazurek; Robert Ryczek; Andrzej Skrobowski

    2012-01-01

    Wszystkie składowe zespołu metabolicznego zwiększają ryzyko sercowo‑naczyniowe, a cukrzyca uznawana jest za szczególnie silny negatywny czynnik prognostyczny. Pacjenci z cukrzycą często negują typowe dolegli‑ wości dławicowe, skarżąc się jedynie na niespecyficzną duszność, nadmierną potliwość, uczucie zmęczenia, wyczerpania. Równocześnie jej występowanie wiąże się z istotnym niedoszacowaniem występowania choro‑ by wieńcowej, późniejszym rozpoznaniem niedokrwienia mięśnia sercowego...

  10. Wykrywanie białka prionu w płynach ustrojowych – nowe perspektywy w diagnostyce choroby Creutzfeldta-Jakoba

    Directory of Open Access Journals (Sweden)

    Ewa Golańska

    2013-11-01

    Full Text Available Choroba Creutzfeldta-Jakoba (Creutzfeldt-Jakob disease, CJD należy do grupy chorób wywołanych przez priony, których diagnostyka nastręcza trudności ze względu na brak nieinwazyjnych metod umożliwiających przyżyciowe definitywne rozpoznanie. Rutynowe badania laboratoryjne wspomagające diagnostykę polegają na oznaczaniu obecności białka 14-3-3 w płynie mózgowo-rdzeniowym. Białko to jest jednak jedynie nieswoistym markerem rozpadu neuronów. Również badania obrazowe oraz EEG są niewystarczające do pewnego potwierdzenia rozpoznania. Obecnie duże nadzieje wiąże się z rozwojem czułych i swoistych metod wykrywania śladowych ilości nieprawidłowych konformerów białka PrPSc – markera jednoznacznie związanego z chorobami wywołanymi przez priony – znajdujących się w płynie mózgowo-rdzeniowym lub krwi chorych z CJD. W artykule omówiono opracowane w ostatnich latach metody, w których wykorzystuje się zdolność białka prionu do indukowania przekształcenia struktury przestrzennej cząsteczek PrPc w patologiczną izoformę PrPSc. Największe nadzieje na praktyczne zastosowanie budzi obecnie metoda konwersji indukowanej przez wytrząsanie (quaking-induced conversion, QuIC, oparta na amplifikacji nieprawidłowych konformerów białka prionu w warunkach in vitro z zastosowaniem oczyszczonego zrekombinowanego białka PrPc jako substratu. Omówiono zasadę metody, wyniki najnowszych badań nad jej optymalizacją oraz perspektywy wykorzystania w celach diagnostycznych i naukowych.

  11. Znaczenie laparoskopii w diagnostyce niepłodności w materiale Kliniki Ginekologii Operacyjnej i Onkologicznej Uniwersytetu Medycznego w Łodzi

    Directory of Open Access Journals (Sweden)

    Katarzyna Kowalczyk-Amico

    2010-04-01

    Full Text Available Background: Laparoscopy is a useful tool in current fertility practice. Aim: The aim of this study was to evaluate the prevalence of different causes of infertility diagnosed by laparoscopyamong women referred to the Department of Obstetrics and Gynaecology, Medical University of Łódź. Material and methods: One hundred and sixty-eight patients who were diagnosed laparoscopically in 2008and 2009 were studied retrospectively. Frequency of the causes and findings were determined. Results: From the whole group of 285 women who underwent laparoscopy, 168 patients (59% were diagnosedlaparoscopically. Among this group 145 women (83% were referred for the invasive diagnostic proceduredue to primary infertility. The average age of primary infertile women was 30.8 years, secondary infertile women32.6 years. Endometriosis was diagnosed in 113 patients (67%. Thirty-eight women (23% were found to have Zroatubal disease; among these patients 36% had bilateral tubal blockage. Dense pelvic adhesions were morefrequent in secondary infertile women. Adhesiolysis was conducted in 26% of examined patients. Conclusions: Diagnostic laparoscopy is a valuable technique for complete assessment of female infertility.Endometriosis is the most probable cause of infertility in two of three women. Other common factors responsiblefor infertility are tubal disease, adhesions and polycystic ovaries.

  12. The role of brain magnetic resonance imaging in the diagnosis of pantothenate kinase deficiency (previously Hallervorden-Spatz disease): case report; Znaczenie badania tomografii rezonansu magnetycznego mozgowia w diagnostyce deficytu kinazy pantotenowej (dawniej choroby Hallervordena-Spatza) - opis przypadku

    Energy Technology Data Exchange (ETDEWEB)

    Gizewska, M; Bieleninik, A; Adamczyk, T; Walczak, M [II Klinika Chorob Dzieci Pomorskiej Akademii Medycznej, Szczecin (Poland); Cyrylowski, L [Zaklad Diagnostyki Obrazowej i Radiologii Interwencyjnej Pomorskiej Akademii Medycznej, Szczecin (Poland); Abramczyk, G [Oddzial Noworodkow, Patologii i Intensywnej Terapii, Samodzielnego Publicznego Specjalistycznego ZOZ ' ' Zdroje ' ' , Szczecin (Poland); Nowacki, P [Klinika Neurologii Pomorskiej Akademii Medycznej, Szczecin (Poland)

    2005-07-01

    Panthotenate kinase deficiency is a rare metabolic disorder from the group of neuroaxonal dystrophy. It is characterized by symptoms of extrapiramidal system impairment, general dystonia, progressive gait disturbances, limbs rigidity, dyskinesias, choreoatetotic movements, dysarthria and progressive dementia. On the brain MRI, T2 - weighted images demonstrate typical, symmetrical '' eye of the tiger '' sign with hyperintensive signals from the central parts of the pallidum, surrounded by low signals in the pallidum and accompanied by hypointensity in substantia nigra resulting from iron deposition. We present a case of 13.5 year old boy with gait disturbances, increase muscles tone, dysartria, aggressive behavior and learning difficulties progressing from the early childhood. In the differential diagnosis a number of inborn errors of metabolism was excluded. Finding on the brain MRI in T2- weighted images typical picture of '' eye of the tiger '' led to a diagnosis of panthotenate kinase deficiency. In subsequent years of observation, despite attempts of baclofen and calcium panthotenate treatment, progression of pyramidal-extrapyramidal syndrome is observed. In children with symptoms of progressive extrapyramidal tract impairment, a sign of '' eye of the tiger '' with hyperintensive signals from the central parts of the pallidum, surrounded by low signals in the remaining part of the pallidum and accompanied by similar lesions in substantia nigra is typical for panthotenate kinase deficiency - a rare neurodegenerative disorder of central nervous system. (author)

  13. A methodological aspect of the {sup 14}C-urea breath test used in Helicobacter pylori diagnosis; Wybrany aspekt metodologiczny testu oddechowego z mocznikiem znakowanym stosowanego w diagnostyce zakazenia Helicobacter pylori

    Energy Technology Data Exchange (ETDEWEB)

    Kopanski, Z.; Niziol, J.; Micherdzinski, J.; Wasilewska-Radwanska, M.; Cienciala, A.; Lasa, J.; Witkowska, B. [Szpital Wojskowy, Cracow (Poland)]|[Institute of Physics and Nuclear Techniques, Academy of Mining and Metallurgy, Cracow (Poland)]|[Institute of Nuclear Physics, Cracow (Poland)

    1996-12-31

    The main purpose of those investigations was optimisation of the performing time of the breath test with {sup 14}C-labelled urea which reveals Helicobacter pylori infection. It was analysed 117 species, preselected according to endoscopy and histopathology results, 56 of them have suffered from chronic gastritis and 61 from gastric ulcer disease. Using microbiology diagnosis (culture + IFP test) it was found that 86 species were H. pylori infected. This group of patients were next subject to investigations with the breath test with {sup 14}C-labelled urea. Measurements of radioactivity of breathe air have been carried out for 30 minutes. The obtained results allow us to maintain that the optimal time of duration of the test described above is 30 minutes. (author) 38 refs, 2 tabs, 1 fig

  14. Ultrasonografia przezpochwowa w diagnostyce różnicowej zmian patologicznych w jamie macicy u kobiet bez krwawień po menopauzie – zależność od czasu trwania klimakterium

    Directory of Open Access Journals (Sweden)

    Sławomir Jędrzejczyk

    2010-10-01

    Full Text Available Introduction: Endometrial polyps, submucous myomas, hyperplasia endometrium and endometrial cancer can proceed with or without bleeding or any other symptoms. All diseases can coexist with or lead to endometrial cancer. Aim: The aim of the study was to evaluate the usefulness of transvaginal sonography in the diagnosis of asymptomatic diseases in the uterus cavity in correlation with time after the last menstrual period. Material and methods: 59 postmenopausal women (min 1 year after menopause, without uterine bleeding, non HRT users, referred for hysteroscopy or D&C because of abnormal transvaginal sonography. Results: Average endometrium thickness in normal histopathology results was 8.8 ±4.5 mm (median 8 and was lower than in women with abnormal results (12.7 ±3.4 mm (median 13 (p 0.05. In a subgroup of 18 women after more than 14 years after menopause, the average endometrium thickness in normal histopathology results was 8.9 ±5.2 mm and in abnormal results it was 12.3 ±3.0 mm (p > 0.05. Conclusions: Usefulness of transvaginal sonography in the diagnosis of uterus cavity pathology in women without bleeding after menopause is higher until 5 years after menopause. Frequency of different pathologies existing in the uterus cavity depends on time since the last menstrual period. Endometrial thickness of up to 8 mm, as a single symptom in postmenopausal women without bleeding should be an indication for control TV ultrasound only. No histology is required.

  15. Ocena przydatności β-N-acetylo-D-glukozaminidazy i endogliny jako markerów molekularnych w diagnostyce nowotworów pęcherza moczowego u kobiet w wieku pomenopauzalnym

    Directory of Open Access Journals (Sweden)

    Magdalena Bernaciak

    2011-06-01

    Full Text Available The aim of the study was to evaluate the usefulness of mRNA expression of b-N-acetyl-D-glucosaminidase (MGEA5 and endoglin (CD105 for bladder cancer diagnosis and disease prognosis in postmenopausal women.Material and methods: Expression of MGEA5 and CD105 in mRNA with PCR real-time method was estimated in a urine specimen from 30 women with diagnosed bladder cancer. The control group consisted of 20 women with negative cancer history and no changes in the urine specimen and ultrasound examination of the bladder. For both estimated genes, cut-off, specificity and sensitivity were estimated.Results and conclusions: At a cut-off value of MGEA5 of 98.3 sensitivity was 85.2% and specificity 95%. Expression of MGEA5 was established in 27 of 30 (90% urine specimens taken from women with bladder cancer and in 100% (20 of 20 urine specimens from healthy women. Expression of CD105 was characterized by 100% sensitivity and 80% specificity. Cut-off was over 2.0. There was no CD105 expression in women with papillary urothelial neoplasms of low malignant potential (PUNLMP, in contrast to MGEA5 expression. Estimation of expression of both MGEA5 and CD105 in mRNA of urine specimens of postmenopausal women with urinary bladder may be a useful marker of diagnosis and prognosis of bladder carcinoma.

  16. Niezwykle rzadki przypadek nowotworu złośliwego – kosmówczaka u 24-letniego mężczyzny – trudności w diagnostyce różnicowej uszkodzeń śródczaszkowych w aspekcie opiniowania sądowo-lekarskiego

    Directory of Open Access Journals (Sweden)

    Mariusz Kobek

    2014-10-01

    Full Text Available Diagnostyka różnicowa zmian chorobowych i urazowych oparta o wyniki badań obrazowych, w szczególnych przypadkach może nastręczać poważne trudności, a nawet być przyczyną błędu medycznego i w konsekwencji wydania nieprawidłowej opinii sądowo-lekarskiej. Przedstawiono niezwykle rzadki przypadek rozsianego nowotworu złośliwego – kosmówczaka u 24-letniego mężczyzny. Kilka dni po tym zdarzeniu został przyjęty do kliniki neurochirurgii z rozpoznanym w badaniu TK głowy pourazowym krwiakiem śródmózgowym z przebiciem do układu komorowego. Po wypisaniu ze szpitala w stanie ogólnym dobrym – mężczyzna po kilkunastu dniach zmarł. Badanie sekcyjne, poszerzone o badanie histopatologiczne, wykazało liczne przerzuty pierwotnego nowotworu jądra, m.in. do mózgu.

  17. Postępowanie diagnostyczno-terapeutyczne u pacjenta po skręceniu stawu skokowego – opis przypadku = The diagnosis and therapy in a patient after ankle sprains – case report

    Directory of Open Access Journals (Sweden)

    Jan Paweł Mieszkowski

    2016-08-01

    Streszczenie Wstęp: Skręcenia stawu skokowego zaliczane są do jednych z najczęściej spotykanych urazów kończyn dolnych. Pomimo częstości występowania, nadal wielokrotnie są one lekceważone, zarówno w aspekcie diagnostyki medycznej jak i zastosowania optymalnego postępowania leczniczego. Cel pracy: Usystematyzowanie wiedzy na temat postępowania terapeutycznego, u osoby po urazie stawu skokowego. Celem dodatkowym była analiza postępowania fizjoterapeutycznego oraz jego efektywności u pacjenta po skręceniu stawu skokowego. Metoda: W pracy przedstawiono epikryzę pacjenta z urazem stawu skokowego. Pacjent poddany był dwukrotnie diagnostyce klinicznej. Wykonano analizę chodu, ocenę zakresu ruchu w stawie skokowym, ocenę siły mięśniowej kończyn dolnych przy pomocy skali Lovette’a, testy funkcjonalne stopy (test uciskowy Thompsona, test Simmonda, test szufladki, test dwóch wag. Zastosowano metody zewnętrznej stabilizacji przy pomocy szyny gipsowej, metodę twardych tapów, a także terapię układu limfatycznego z wykorzystaniem metody kinesiology taping i drenażu limfatycznego. Wraz z ustąpieniem zmian obrzękowych, pacjenta poddano kompleksowej terapii fizjoterapeutycznej. Wyniki: Po zakończeniu terapii chód - izochroniczny, izometryczny, izotoniczny, poprawa w zakresie: ruchu w stawie skokowym dla zgięcia grzbietowego, podeszwowego, pronacji, supinacji stopy, wyniku testu dwóch wag oraz siły mięśniowej. Wnioski: W postępowaniu terapeutycznym u osoby po urazie stawu skokowego najważniejszą rolę odegrała diagnostyka radiologiczna i kliniczna, pozwalająca na postawienie wczesnej i właściwej diagnozy. Kompleksowe postępowanie fizjoterapeutyczne wpłynęło na poprawę zakresu ruchu w stawie skokowym, zniesienie dolegliwości bólowych oraz na poprawę stanu funkcjonalnego badanego.

  18. Terapia indywidualna i rodzinna w pracy z dziećmi z lękiem nocnym

    Directory of Open Access Journals (Sweden)

    Małgorzata Talarczyk

    2014-06-01

    Full Text Available W artykule została opisana terapia indywidualna i rodzinna, prowadzona w przypadku zgłaszanych przez rodziców zaburzeń snu u dzieci. Objawy dotyczyły dzieci w wieku 7–12 lat i polegały na trudnościach w zasypianiu bez fizycznej bliskości rodzica lub wybudzaniu się dziecka w nocy i odczuwaniu lęku oraz potrzeby bliskiej obecności rodzica. Prezentowany model psychoterapii został opracowany przez autorkę w oparciu o wieloletnią praktykę kliniczną. Terapia była prowadzona ambulatoryjnie: psychoterapia rodzinna w podejściu systemowym, natomiast terapia indywidualna dziecka – w podejściu behawioralno-poznawczym. Zarówno terapię indywidualną, jak i rodzinną prowadziła jedna terapeutka, co zgodnie z przyjętym założeniem, aby różne formy terapii realizowane były przez różnych terapeutów, może budzić kontrowersje. Autorka podaje powody uzasadniające prowadzenie psychoterapii dziecka i terapii rodzinnej przez jednego terapeutę, powołując się na wielopoziomowy integracyjny model terapii Larry’ego Feldmana. W wielopoziomowym modelu integracyjnym Feldman podkreśla, iż w problemach dziecięco-młodzieżowych szczególne znaczenie ma łączenie psychoterapii indywidualnej i terapii rodzinnej, zarówno w diagnostyce klinicznej, jak i w rozwiązywaniu problemów emocjonalnych, behawioralnych oraz interakcyjnych. Diagnostyczne rozmowy indywidualne wnoszą cenne informacje dotyczące obszarów intrapsychicznych, co umożliwia stawianie hipotez oraz ich weryfikowanie w procesie terapii indywidualnej. Natomiast konsultacyjno-diagnostyczne sesje rodzinne pozwalają na stawianie hipotez dotyczących relacji rodzinnych oraz ich udziału wrozwoju lub podtrzymywaniu problemów. Zdaniem autorki artykułu wpracy terapeutycznej z dziećmi i młodzieżą szczególnie cenne jest zwracanie uwagi zarówno na procesy intrapsychiczne, jak i interpersonalne, gdyż są one w okresie rozwojowym ze sobą ściśle powiązane, są te

  19. Diagnostyka przełyku Barretta

    Directory of Open Access Journals (Sweden)

    Jerzy Gil

    2012-12-01

    Full Text Available Przełyk Barretta jest zaliczany do stanów przednowotworowych przełyku będących powikłaniem wieloletniej choroby refluksowej przełyku. Jest on definiowany jako zamiana nabłonka wielowarstwowego płaskiego powy‑ żej linii Z w nabłonek walcowaty z metaplazją typu jelitowego. Obecność tego stanu przednowotworowego zwiększa ryzyko zachorowania na gruczolakoraka przełyku. Diagnostyka opiera się na wykonaniu badania endoskopowego górnego odcinka przewodu pokarmowego i pobraniu wycinków do badania histopatologicz‑ nego. Częstość wykonywania kontrolnych badań endoskopowych uzależniona jest od stwierdzenia dysplazji oraz stopnia zaawansowania zmian. Do oceny stopnia zaawansowania zmian endoskopowych używana jest Klasyfikacja Praska określająca proksymalny zasięg zmian okrężnych obejmujących cały obwód przełyku (C oraz proksymalny zasięg pojedynczych wypustek łososiowej błony śluzowej (M. Obie wartości podawa‑ ne są w centymetrach. W związku z coraz nowocześniejszym wyposażeniem pracowni endoskopowych zasto‑ sowanie znajdują nowoczesne techniki endoskopowe, które mają na celu minimalizację inwazyjności badań oraz zwiększenie ich czułości i swoistości w wykrywaniu patologii błony śluzowej przełyku. Obecnie używane lub testowane są następujące techniki: chromoendoskopia klasyczna i elektroniczna (chromoendoscopy, obra‑ zowanie wąską wiązką (narrow band imaging, NBI, autofluorescencja (autofluorescence, AFI, endoskopia wysokiej rozdzielczości (high resolution endoscopy, HRE, endoskopia z powiększeniem obrazu (magnifying endoscopy, ME, laserowa endomikroskopia konfokalna (confocal laser endomicroscopy, CLE. W pracy posta‑ ramy się scharakteryzować najważniejsze metody endoskopowe, które mogą być przydatne w diagnostyce i monitorowaniu przełyku Barretta.

  20. Zakażenia pałeczkami Legionella pneumophila – opis przypadku

    Directory of Open Access Journals (Sweden)

    Bolesław Kalicki

    2011-12-01

    Full Text Available Legionella pneumophila jest wewnątrzkomórkowym patogenem zasiedlającym środowiska wodne. Do zakażenia dochodzi drogą inhalacji zakażonego aerozolu, rzadziej poprzez aspirację. Rozprzestrzenianie się zachodzi drogą krwionośną, limfatyczną i przez ciągłość. Choroba rozwija się w postaci dwóch klinicznie odrębnych zespołów: choroby legionistów i gorączki Pontiac. Pozapłucne postaci legionelozy spotyka się niezmiernie rzadko. Powikłania mogą występować w postaci niedodmy, wysięku, zrostów, ropni płuc, ropniaków opłucnej, przetok oskrzelowo-opłucnowych, a w konsekwencji mogą prowadzić do niewydolności wielonarządowej. W diagnostyce zakażenia Legionella pneumophila stosuje się izolację i hodowlę bakterii uzyskanych z tkanek chorego na specjalnych podłożach, metody genetyczne bądź też testy serologiczne. W leczeniu skuteczne są antybiotyki z grupy makrolidów, a w ciężkiej postaci choroby także fluorochinolony. Leczeniem alternatywnym jest kombinacja trimetoprym + sulfametoksazol. W artykule przedstawiono opis przypadku 14-letniego chłopca, który został przyjęty do Kliniki z powodu gorączki, osłabienia, wymiotów, bólów brzucha i głowy. U dziecka wykonano serię badań wyjaśniających przyczynę dolegliwości. Stwierdzono podwyższone wykładniki stanu zapalnego z towarzyszącą leukopenią i trombocytopenią. W przebiegu choroby pojawiły się kaszel i wysypka. W badaniach dodatkowych wysunięto podejrzenie zajęcia układu sercowo-naczyniowego. Podejrzewając zakażenie atypowe, do leczenia dołączono makrolid, po którym uzyskano poprawę stanu klinicznego i ustąpienie objawów. Otrzymany później wynik badania w kierunku Legionella pneumophila wskazywał na możliwość zakażenia o tej etiologii.

  1. Czy koarktacja aorty nadal jest przyczyną nadciśnienia tętniczego u nastolatków?

    Directory of Open Access Journals (Sweden)

    Anna Półtorak-Krawczyk

    2010-11-01

    Full Text Available Koarktacja aorty stanowi około 5% wszystkich wrodzonych wad serca. W diagnostyce różnicowej nadciśnienia tętniczego (NT u nastoletnich pacjentów częstość występowania zwężenia cieśni aorty jako przyczyny NT szacuje się na około 3%. W naszym ośrodku na przełomie roku 2008/2009 (6 miesięcy wśród nastolatków diagnozowanych z powodu nadciśnienia tętniczego wykryto trzy przypadki koarktacji aorty (5,2%. Piętnastoletni chłopiec, B.J., został przyjęty do szpitala z powodu kłucia w okolicy serca i podwyższonych wartości ciśnienia tętniczego (maks. 170/90 mm Hg. Tętno na tętnicach udowych było wyczuwalne, ale słabiej niż na kończynach górnych. W badaniach dodatkowych – ciśnienie tętnicze (RR na kończynach dolnych: lewa (L – 112/51, prawa (P – 105/50 mm Hg; RR na kończynach górnych: L – 148/71, P – 144/65 mm Hg. Jedenastoletni chłopiec, R.C., został przyjęty do szpitala z powodu nieprawidłowych wartości ciśnienia tętniczego, którym towarzyszyły bóle głowy. Tętno na tętnicach udowych było słabo wyczuwalne. W badaniach dodatkowych – RR na kończynach dolnych: L – 84/44, P – 97/64 mm Hg; RR na kończynach górnych: L – 129/60, P – 139/61 mm Hg. Dwunastoletnią pacjentkę, P.D., przekazano ze szpitala powiatowego w trybie pilnym z powodu wysokiego ciśnienia tętniczego (190/105 mm Hg. Tętno na tętnicach udowych było bardzo słabo wyczuwalne. W badaniach dodatkowych – RR na kończynach dolnych: L – 93/55, P – 85/54 mm Hg; RR na kończynach górnych: L – 159/84, P – 162/86 mm Hg. Prezentowane przypadki mogły zostać zdiagnozowane znacznie wcześniej w oparciu o dokładne (np. bilansowe badanie fizykalne, które uwzględniałoby badanie tętna udowego w porównaniu z tętnem na kończynach górnych, a w przypadkach wątpliwych pomiar ciśnienia tętniczego na czterech kończynach. Chociaż koarktacja aorty jest rzadką przyczyną nadciśnienia tętniczego krwi w wieku m

  2. Obraz kliniczny mielopatii szyjnej

    Directory of Open Access Journals (Sweden)

    Andrzej Klimek

    2010-03-01

    Full Text Available Mielopatia szyjna zaliczana jest do chorób cywilizacyjnych związanych z wiekiem. Choć jej objawy były znane od dawna, dopiero wprowadzenie badań neuroradiologicznych pozwoliło na potwierdzenie tego schorzenia. Od roku 1928, kiedy to Stookey ogłosił teorię wyjaśniającą powstanie mielopatii szyjnej, następni badacze proponowali własne lub modyfikowali dotychczasowe hipotezy. Obecnie uważa się, że mielopatia szyjna jest wynikiem: 1 bezpośredniego ucisku kości, wyrośli lub zwapnianych tkanek na rdzeń; 2 zmian niedokrwiennych spowodowanych przez ucisk na naczynia zaopatrujące rdzeń; 3 powtarzających się urazów w czasie ruchu prostowania lub zginania szyi. Uważa się, iż do rozwoju mielopatii szyjnej dochodzi, kiedy następuje zwężenie kanału kręgowego o 30%. Rdzeń zostaje wówczas spłaszczony w wymiarze przednio-tylnym. Nieliczne badania anatomopatologiczne prowadzone w tych przypadkach wykazały, że na wysokości uszkodzenia następuje glikoza i demielinizacja rdzenia. Kolumny boczne rdzenia kręgowego są bardziej podatne na ucisk niż przednie czy tylne. Zmiany zwyrodnieniowe o charakterze osteofitów stwierdza się u 90% populacji po 60. roku życia. Początkowymi objawami są bóle głowy i karku, następnie bóle promieniują do barków i ramion, kończyny górne stają się słabsze, chory odczuwa parestezje, głównie w dłoniach. Po pewnym czasie mniej sprawne stają się także kończyny dolne i chory odczuwa je jako sztywne. Chód staje się powolny i niezgrabny. Występują zaburzenia w utrzymaniu moczu. W przebiegu choroby są obserwowane zaniki mięśni, głównie rąk. Stwierdza się upośledzenie czucia głębokiego i wibracji. Charakterystyczne jest wygórowanie odruchów głębokich. Spotykany jest nawet klonus rzepki, a także objaw Lhermitte’a. W diagnostyce różnicowej należy brać pod uwagę szereg chorób, ale decydujące znaczenie mają wyniki badań neuroradiologicznych. Trzeba pami

  3. Zastosowanie QEEG w psychiatrii z uwzględnieniem populacji rozwojowej

    Directory of Open Access Journals (Sweden)

    Martyna Wiśniewska

    2016-09-01

    Full Text Available Celem pracy jest omówienie metody QEEG w kontekście jej przydatności w stawianiu diagnozy psychiatrycznej oraz monitorowaniu skutków oddziaływań psychologicznych i/lub psychofarmakologicznych na podstawie przeglądu dostępnego piśmiennictwa. Autorki starały się określić zastosowania omawianej metody w psychiatrii dzieci i młodzieży. QEEG polega na ilościowej analizie zapisu EEG za pomocą obróbki statystycznej sygnału. Metoda ta jest powszechnie wykorzystywana w celu przygotowania zaleceń terapeutycznych do treningu neurofeedback. Za granicą coraz częściej pisze się o próbach wdrażania QEEG w diagnostyce różnych chorób – także psychicznych. Większość doniesień nadal dotyczy zagadnień nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi (porównanie skutków neurofeedbacku i oddziaływań farmakologicznych, odróżnianie podtypów choroby. Inne analizy odnoszą się do diagnozowania chorób psychicznych, różnicowania ich podtypów, przewidywania skutków leczenia farmakologicznego, porównania skuteczności poszczególnych metod leczenia. Popularne stają się badania nad pacjentami z depresją i schizofrenią. QEEG okazało się przydatne w ocenie skuteczności farmakoterapii depresji, według badaczy umożliwia też przewidywanie zachorowania na schizofrenię, różnicowanie jej podtypów i określanie skuteczności leczenia. Istnieją badania poświęcone analizie zmian w zapisie QEEG charakterystycznych dla uzależnienia od metamfetaminy i dla zaburzeń odżywiania. Mało jest natomiast analiz na temat użycia tej metody w psychiatrii dzieci i młodzieży – z wyjątkiem badań, które odnoszą się do roli QEEG w terapii neurofeedback pacjentów z zespołem nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi czy skuteczności typów leków używanych w terapii tej choroby. Znaleziono jedną pracę poruszającą problematykę dzieci z autyzmem (w odniesieniu do treningu EEG biofeedback

  4. Pęknięcie śledziony po badaniu kolonoskopowym – opis przypadku

    Directory of Open Access Journals (Sweden)

    Dariusz Serwin

    2012-07-01

    Full Text Available Wprowadzenie: Kolonoskopia jest rutynowo wykonywanym badaniem w diagnostyce i profilaktyce chorób jelita grubego. Pęknięcie śledziony to rzadko odnotowywane powikłanie, dotychczas opisano 80 przypadków. Opis przypadku: Pacjent, lat 72, hospitalizowany z powodu niedokrwistości mikrocytarnej. W trakcie bada‑ nia kolonoskopowego wykonano polipektomię polipa esicy. W drugiej dobie po zabiegu: poranne omdlenie przy próbie pionizacji, utrzymująca się hipotonia, dodatnie objawy otrzewnowe. W badaniach dodatkowych: RTG przeglądowe jamy brzusznej – bez zmian, USG jamy brzusznej – płyn w jamie otrzewnej, powiększona śledziona o nierównych obrysach. W KT jamy brzusznej – rozerwanie śledziony z rozległym krwiakiem, duża ilość krwi w jamie otrzewnej. Pacjenta zakwalifikowano do laparotomii zwiadowczej, w wyniku której stwier‑ dzono: znaczna ilość płynnej krwi i skrzepów w jamie otrzewnej, śledziona z linijnym pęknięciem przy szypule, wątroba z pękniętą torebką oraz niewielkim uszkodzeniem miąższu i krwawieniem, na przedniej ścianie żołądka krwiak z niewielkim uszkodzeniem surowicówki, krezka okrężnicy – w pobliżu zagięcia śledzionowego krwiak, nie ujawniono perforacji jelita. Omówienie: Pęknięcie śledziony jest bardzo rzadkim, ale groźnym powikłaniem kolonoskopii. Wśród mechanizmów prowadzących do uszkodzenia śledziony wymienia się: bez‑ pośredni uraz, pociąganie układu więzadłowego, pociąganie zrostów między śledzioną i okrężnicą. Pęknięcie śledziony może być natychmiastowe lub opóźnione. Początek objawów występuje od 1 godziny do 2,5 dnia, najczęściej do 24 godzin od wykonania kolonoskopii. Czas do ustalenia rozpoznania – od 2 godzin do 13 dni, najczęściej do 24‑48 godzin. Najczęściej stosowane metody ustalenia rozpoznania to KT jamy brzusznej i USG jamy brzusznej. Śmiertelność wskutek pęknięcia śledziony po kolonoskopii – opisano 2 przypadki

  5. Ocena stężenia ludzkiej obojętnochłonnej lipokaliny (NGAL w surowicy i moczu dzieci z wadami układu moczowego, poddanych badaniu z użyciem dożylnego środka kontrastowego - doniesienie wstępne

    Directory of Open Access Journals (Sweden)

    Katarzyna Jobs

    2010-06-01

    Full Text Available Badania z użyciem dożylnych środków kontrastowych są często niezbędne w diagnostyce różnych schorzeń. Jednocześnie, mimo stosowania coraz bezpieczniejszych preparatów, po ich podaniu nadal obserwuje się, przeważnie przejściowe, pogorszenie funkcji nerek nazywane nefropatią pokontrastową. Wielokrotne epizody ostrego uszkodzenia funkcji nerek (AKI mogą z czasem doprowadzić do przewlekłej choroby nerek. W ostatnich latach odkryto nowy, czuły parametr, oceniający ostre uszkodzenie funkcji nerek bardzo wcześnie, bo już w ciągu kilku godzili po zadziałaniu czynnika szkodliwego. Jest nim stężenie we krwi i, przede wszystkim, w porcji moczu ludzkiej obojętnochłonnej lipokaliny (NGAL. Celem pracy jest wstępna ocena stężenia NGAL u pacjentów badanych z użyciem dożylnego środka cieniującego. Materia! stanowiło 7 pacjentów z wadami układu moczowego (5 dziewczynek, 2 chłopców w średnim wieku 8,5 roku, u których wykonano urografię. Wszyscy badani mieli prawidłową czynność nerek, nie stwierdzano u nich mikroalbuminurii. Wyniki: Przed podaniem kontrastu średnie stężenie NGAL w surowicy wynosiło 69,9 ng/ml, w porcji moczu - 15,8 ng/ml. Po 4 godzinach od podania kontrastu średnie stężenie NGAL w porcji moczu podniosło się do 44,18 ng/ml. Po 48 godzinach średnie stężenie NGAL w surowicy wynosiło 54,31 ng/ml, w porcji moczu średnie stężenie obniżyło się do 31,18 ng/ml. Wnioski: Zwraca uwagę fakt potrojenia stężenia NGAL w porcji moczu po 4 godzinach od podania dożylnego kontrastu i utrzymywania się wyższych stężeń po 48 godzinach od badania, co może świadczyć o negatywnym wpływie środka kontrastowego na czynność nerek nawet u pacjentów bez cech przewlekłej choroby nerek.

  6. Rzadkie – monogenetyczne – przyczyny udaru mózgu związanego z małymi naczyniami

    Directory of Open Access Journals (Sweden)

    Karol Jastrzębski

    2014-04-01

    Full Text Available Udar mózgu to najczęstsza przyczyna niepełnosprawności i trzeci co do częstości powód zgonów wśród osób dorosłych. Wskutek udaru corocznie umiera na świecie około 6,15 mln ludzi. Według wciąż aktualnej i powszechnie stosowanej definicji WHO udar mózgu to nagłe wystąpienie ogniskowego lub uogólnionego zaburzenia czynności mózgu, które trwa dłużej niż 24 godz. i wynika wyłącznie z przyczyn naczyniowych. Szacuje się, że nawet około 85–90% udarów mózgu ma etiologię niedokrwienną, resztę stanowią udary krwotoczne i SAH (subarachnoid haemmorhage, krwotok podpajęczynówkowy. Celem pracy jest przybliżenie rzadkich – ale spotykanych w praktyce – genetycznych przyczyn udaru mózgu związanych z mutacjami w pojedynczych genach. Omówione jednostki chorobowe wpisują się w szerokie spektrum tzw. chorób małych naczyń mózgowych niezwiązanych z nadciśnieniem. Ich występowaniu często towarzyszą inne patologie ośrodkowego układu nerwowego, takie jak postępujące zaburzenia poznawcze czy przewlekłe zespoły bólowe kręgosłupa. Niepokoić powinna także mnogość zaburzeń ze strony innych, pozornie niepowiązanych funkcjonalnie narządów, chociaż według piśmiennictwa znane są przypadki skąpoobjawowe. Dodatkowo w wielu przypadkach niejednoznaczny obraz radiologiczny sugeruje potrzebę rozszerzenia diagnostyki. Warto, by klinicyści pamiętali, że należy szczególnie wnikliwie poszukiwać przyczyny udaru mózgu u osób młodych bez ewidentnego wywiadu w kierunku nadciśnienia tętniczego oraz z nawracającymi epizodami naczyniowymi i odchyleniami w badaniu fizykalnym – wskazującymi na obecność określonych zespołów. Jednocześnie współistnienie typowych czynników ryzyka, czyli stosowania leków wpływających na hemostazę, nadciśnienia tętniczego czy zaburzeń metabolicznych, nie zwalnia z obowiązku rozważania chorób rzadkich. W diagnostyce tych jednostek chorobowych nieoceniona

  7. Nudności i wymioty

    Directory of Open Access Journals (Sweden)

    Anna Mokrowiecka

    2010-12-01

    Full Text Available Nudności są nieprzyjemnym, niebolesnym odczuciem silnej, nieodpartej potrzeby zwymiotowania, z kolei wymioty polegają na gwałtownym wydaleniu treści żołądka przez usta w wyniku silnych skurczów mięśni brzucha i klatki piersiowej. Nudności i wymioty mogą występować niezależnie od siebie, ale najczęściej są ze sobą powiązane. Nudności i wymioty powstają w odpowiedzi zarówno na bodźce fizjologiczne, jak i patologiczne. Zwykle jednak przewlekłe nudności i wymioty są objawem chorób przewodu pokarmowego lub innych narządów. Choroby przewodu pokarmowego i otrzewnej stanowią szeroką grupę chorób wywołujących nudności i wymioty, począwszy od nieżytu żołądkowo-jelitowego o ostrym infekcyjnym tle, przez zatrucie pokarmowe i nadwrażliwość pokarmową, do stanów ostrych – niedrożności jelita cienkiego lub/i grubego. Leki i toksyny, między innymi cytostatyki, są jedną z najczęstszych przyczyn nudności i wymiotów. Wśród innych przyczyn nudności i wymiotów można wymienić: choroby OUN prowadzące do zwiększenia ciśnienia śródczaszkowego, choroby endokrynologiczne i metaboliczne (mocznica, kwasica ketonowa w cukrzycy, choroby tarczycy i przytarczyc oraz choroba Addisona, zawał ściany dolnej mięśnia sercowego, nudności i wymioty pooperacyjne. Nudności i wymioty jako choroby czynnościowe zostały ujęte w III kryteriach rzymskich w punkcie „Choroby czynnościowe żołądka i dwunastnicy”. W diagnostyce różnicowej należy uwzględnić czas trwania wymiotów, czas pomiędzy posiłkiem a wystąpieniem wymiotów, a także charakter treści wymiocin i inne objawy towarzyszące. Wywiad i badanie fizykalne dostarczają zwykle wystarczających informacji do postawienia prawidłowej diagnozy i ustalenia leczenia u większości chorych cierpiących na nudności i wymioty. Niektórzy pacjenci wymagają jednak badań laboratoryjnych, obrazowych i endoskopowych przed zastosowaniem odpowiedniej

  8. Opieka prenatalna nad matką dziecka niepełnosprawnego = Prenatal care for the mother of a disabled child

    Directory of Open Access Journals (Sweden)

    Lucyna Szefczyk-Polowczyk

    2015-06-01

      Słowa kluczowe: badania prenatalne, matka, ciąża, niepełnosprawność. Key words: prenatal tests, mother, pregnancy, disability.   Streszczenie Wprowadzenie i cel pracy: Dla większości rodziców wykonanie badań prenatalnych wiąże się z poczuciem bezpieczeństwa psychicznego związanego z prawidłowym przebiegiem ciąży. Diagnostyka prenatalna oferuje szerokie spektrum badań możliwych do przeprowadzenia na różnych etapach zaawansowania ciąży w celu wczesnego rozpoznania wad wrodzonych. Matka z rozpoznaną ciążą ryzyka powinna zostać objęta opieką specjalistyczną w ośrodku o najwyższym stopniu referencyjności, wówczas szanse na przeżycie, a nawet wyleczenie płodu wzrastają. Równie ważne jest zaspokojenie potrzeby informacji dotyczącej aspektów medycznych, ale także praktycznych możliwości uzyskania pomocy (psychologicznej, finansowej, dostępu do rehabilitacji itp.. Celem pracy była ocena istoty badań prenatalnych w diagnostyce niepełnosprawności dziecka oraz ocena dostępności do wsparcia psychologicznego i merytorycznego dla matek po otrzymaniu diagnozy. Materiał i metodyka: Badanie zostało przeprowadzone w pierwszym kwartale 2015 roku wśród matek dzieci niepełnosprawnych. Metodą badawczą w niniejszej pracy był sondaż, techniką badawczą-ankieta. Autorskim anonimowym kwestionariuszem ankiety objęto grupę 60 osób. Wyniki: Większość badanych kobiet przyznała, że ciąża była planowana. Niepokój budzi fakt, iż po otrzymaniu diagnozy znacznej grupie kobiet nie udzielono jakiegokolwiek wsparcia psychologicznego oraz nie poinformowano gdzie po porodzie można szukać pomocy związanej z leczeniem oraz rehabilitacją dziecka. Wnioski: W większości przypadków diagnoza o chorobie dziecka uzyskana podczas badania prenatalnego miała wpływ na dalszy przebieg ciąży. Ankietowane kobiety przyznają, iż nie uzyskały wystarczającego/bądź żadnego wsparcia psychologicznego oraz merytorycznego ze strony